(@) - Raf

"Kötü bir son, sonsuz bir umutsuzluktan daha iyidir." ●Bu replik çok hoşuma gitmişti ve sırf bu replik için izlemiştim, iyi ki de izlemiştim. Kimse kimsenin kalbini, ruhunu görmeye, duymaya, bilmeye çalışmıyor ve durumlar sıkıntılı bir hal alınca birbirinin yüzüne gülen,…devamı

zelda_ 3 months ago

Umudunu Kaybetme

Gabriele Muccino

264 Gönderi

"İnsanlar bir şey yapamaz ve senin de bir şey yapamayacağını söylerler." ●Benim gibi ne yazık ki birçok konuda çok çabuk umudunu kaybeden, çöküşe geçip vazgeçen biri için anlamlıydı ama tabii ki bir filmle değişmek pek mümkün değil. Keşke olsaydı...

zelda_ 3 months ago

Alice Kentlerde

Wim Wenders

2 Gönderi

Spoiler içeriyor "Dayanamadığın her şeye alışıyorsun." ●ChatGBT'nin Yorumu: Alice in the Cities, Wim Wenders’in “yol filmi” (road movie) anlayışını en saf ve şiirsel hâliyle gösterdiği eserlerden biridir. Hem bir yolculuk hikâyesi hem de içsel bir arayış anlatısıdır. Konu (spoiler vermeden) Film, gazeteci…devamı"Dayanamadığın her şeye alışıyorsun." ●ChatGBT'nin Yorumu: Alice in the Cities, Wim Wenders’in “yol filmi” (road movie) anlayışını en saf ve şiirsel hâliyle gösterdiği eserlerden biridir. Hem bir yolculuk hikâyesi hem de içsel bir arayış anlatısıdır. Konu (spoiler vermeden) Film, gazeteci Philip Winter’ın Amerika’da başarısız bir yazı sürecinin ardından Avrupa’ya dönmeye çalışmasıyla başlar. Bu sırada küçük bir kız olan Alice ile karşılaşır ve bir şekilde onun sorumluluğunu üstlenmek zorunda kalır. Birlikte Almanya boyunca bir yolculuğa çıkarlar. Ama bu yolculuk sadece fiziksel değildir; kimlik, aidiyet ve “ev” duygusu üzerine sessiz bir sorgulamaya dönüşür. Filmin Anlatım Tarzı 1. Yol filmi ama alıştığımız gibi değil Klasik yol filmlerinde bir hedef, bir dönüşüm ya da dramatik bir doruk noktası olur. Burada ise: Belirgin bir “amaç” yok Yolculuk daha çok anlamsızlık hissi ile ilerler. Hikâye değil, anlar önemlidir Wenders, olaydan çok zamanın akışını ve ruh hâlini anlatır. 2. Görüntüler ve fotoğraflar Philip sürekli fotoğraf çeker. Ama ilginç olan şu: Gördüğü şeyleri yazıya dökemez Fotoğraflar da gerçeği tam yakalayamaz Bu, modern insanın gerçekliği deneyimlemek yerine kaydetmeye çalışması eleştirisidir. 3. Sessizlik ve boşluk Filmde uzun sessizlikler, duraklamalar, anlamsız gibi görünen sahneler vardır. Bunlar aslında: Karakterlerin iç dünyasını açar Yalnızlık hissini büyütür İzleyiciyi düşünmeye zorlar Bu yönüyle biraz Andrei Tarkovsky sinemasını da hatırlatır. Temalar 1. Aidiyet ve “ev” kavramı Alice sürekli “evini” arar. Ama ev: Bir adres mi? Bir insan mı? Yoksa bir his mi? Film net bir cevap vermez. 2. Yetişkinlik vs çocukluk Philip: kaybolmuş, yönsüz bir yetişkin Alice: daha net, daha sezgisel İlginç şekilde yolculukta rehber olan çocuk olur. 3. Gerçeklik ve temsil Fotoğraflar, yazılar, görüntüler… Hiçbiri gerçeğin kendisi değildir. Bu da şunu düşündürür: “Gördüğümüz şey gerçekten yaşadığımız şey mi?” Karakter Dinamiği Philip ve Alice arasında klasik bir “baba-kız” ilişkisi yoktur. Daha çok: İki yalnız insanın geçici bağ kurması Birbirlerinin boşluklarını doldurması Ama bu bağ kırılgan ve geçicidir. Film bunu romantize etmez. Stil ve Atmosfer Siyah-beyaz görüntüler → melankoli ve zamansızlık hissi Doğal ışık ve sade kadrajlar Neredeyse belgesel gibi bir gerçeklik Film sana “hikâye anlatmaktan” çok bir ruh hâli yaşatır. Filmin anlamı (özetle) “Alice in the Cities” aslında şunu anlatır: İnsan modern dünyada yönünü kaybetmiştir Sürekli hareket eder ama bir yere varamaz “Ev” dediğimiz şey, belki de bir yer değil bir histir Kısa yorum Bu film: Sabır ister Dışarıdan bakınca “hiçbir şey olmuyor” gibi görünebilir. Ama içine girersen çok derin bir yalnızlık ve arayış hissi verir Final Sahnesinin Anlamı Filmin sonunda Philip Winter ile Alice nihayet Alice’in büyükannesine ulaşır. Ama burada önemli olan şey şu: Bu bir “mutlu son” gibi görünse de aslında tam bir çözülme yoktur. 1. Gerçekten bir varış mı? Yolculuk boyunca “bir yere ulaşma” fikri vardı. Ama: Varılan yer kesin bir “ev” hissi yaratmaz Her şey biraz eksik, biraz geçici kalır Yani film şunu söylüyor: “Bir yere varmak, gerçekten ait olmak anlamına gelmez.” 2. Philip’in dönüşümü Başta: Yazamayan Ne hissettiğini bilemeyen Sürekli kaçan biri Finalde: Bir sorumluluk almış Bir bağ kurmuş Birine gerçekten “eşlik etmiş” biri Ama bu dönüşüm tamamlanmış değil. Sadece bir başlangıç gibi. 3. Ayrılık meselesi Alice ile yolları ayrılırken: Büyük dramatik patlamalar yok Sessiz, sade bir kopuş var Bu çok önemli çünkü Wim Wenders şunu ima eder: Hayattaki en gerçek bağlar bile kalıcı olmak zorunda değildir. Alice neden bu kadar merkezde? Alice aslında sadece bir çocuk karakter değil. Filmde neredeyse bir fikir, bir sembol gibi çalışır. 1. Yön duygusunun temsilcisi Philip kaybolmuşken: Alice nereye gitmek istediğini bilir Sezgileriyle hareket eder Yani: Yetişkin aklı = karmaşa Çocuk sezgisi = yön Bu yüzden yolculukta rehber olan Alice’tir. 2. Saf bakış / filtresiz gerçeklik Philip sürekli fotoğraf çeker, yani: Gerçeği dolaylı yaşar Alice ise: Doğrudan bakar Olduğu gibi görür Bu yüzden Alice: “Gerçekle doğrudan temas kurabilen son insanlardan biri” gibi. 3. “Ev” fikrinin taşıyıcısı Film boyunca “ev”i arayan aslında Alice gibi görünür. Ama daha derinde: Alice = ev duygusunun kendisi Philip için: Alice ile kurduğu bağ → geçici bir “ev” hissi yaratır Yani ev: Bir yer değil Bir insanla kurulan bağ olabilir 4. Philip’in içsel aynası Alice’i şöyle de okuyabiliriz: Philip’in kaybettiği taraf Yani çocukluğu, sadeliği, açıklığı Bu açıdan bakınca film: Bir adamın, kendi kaybettiği tarafla yeniden karşılaşmasıdır. İkisini birleştirirsek Final + Alice birlikte şunu söyler: İnsan bir yere ulaşarak değil, bir bağ kurarak değişir. Ama o bağ bile kalıcı değildir. Yine de o kısa süreli temas bile insanı dönüştürür Çok sade bir cümleyle film “Hayatta bazı insanlar kalmaz ama seni değiştirip gider.” ☆Uzun zaman oldu izleyeli ama güzeldi, yol filmleri bir başka oluyor benim için.

zelda_ 3 months ago

Mandalinalar

Zaza Urushadze

120 Gönderi

"Derdin ne genç adam? Sürekli öldürürüm, öldürürüm... Bu hakkı sana kim verdi?" ●Savaşın, ne için olursa olsun ne kadar yıkıcı olduğunu, birbirini hiç tanımayan, bilmeyen insanları birbirine düşman kılan yanını çok iyi işleyen bir film.

zelda_ 3 months ago

Üç Renk: Mavi

Krzysztof Kieslowski

49 Gönderi

"Artık yapmam gereken tek bir şey olduğunu anladım. Hiçbir şey. Ne mal mülk, ne hatıralar, ne arkadaşlık, ne aşk, ne de bir bağ istiyorum. Bunların hepsi birer tuzak." ●Konu olarak klasik sayılır aslında ama oyuncular ve işleyiş güzeldi. Ve bu…devamı"Artık yapmam gereken tek bir şey olduğunu anladım. Hiçbir şey. Ne mal mülk, ne hatıralar, ne arkadaşlık, ne aşk, ne de bir bağ istiyorum. Bunların hepsi birer tuzak." ●Konu olarak klasik sayılır aslında ama oyuncular ve işleyiş güzeldi. Ve bu cümle de güzeldi ama "Bu mümkün mü ya da ne kadar mümkün?" dedirtiyor insana. Yine de arkadaşım ChatGBT'nin de yorumunu almak istedim :) ●Three Colours: Blue, Krzysztof Kieślowski’nin “Üç Renk” üçlemesinin ilk filmidir ve Fransız bayrağındaki mavi rengin temsil ettiği “özgürlük” kavramını sorgular. Ama film, özgürlüğü klasik anlamda değil, daha karanlık ve içsel bir düzlemde ele alır. Konu Film, bir trafik kazasında kocasını (ünlü bir besteci) ve kızını kaybeden Julie’nin hikâyesini anlatır. Julie hayatta kalır ama aslında “yaşamaktan vazgeçmek” ile “yaşamaya devam etmek” arasında sıkışır. İlk bakışta Julie’nin amacı nettir: Geçmişle olan tüm bağlarını koparmak Hiç kimseye bağlı olmadan, tamamen “özgür” yaşamak Ama film boyunca şu soru giderek ağırlaşır: Gerçekten hiçbir şeye bağlı olmadan yaşamak mümkün mü? Temalar 1. Özgürlük = Bağsızlık mı? Film, özgürlüğü şöyle ters yüz eder: Julie her şeyden kurtuldukça daha mı özgür olur, yoksa daha mı boş ve anlamsız? Eşyalarını bırakır Evini satar İnsanlarla bağ kurmaktan kaçınır Ama ne kadar “özgürleşirse”, o kadar duygusal bir boşlukta kaybolur. Kieślowski burada şunu ima eder: İnsan, bağlarından kurtuldukça özgürleşmez; bazen bağlar, var olmanın tek anlamıdır. 2. Yas ve Bastırma Julie’nin acıyla baş etme yöntemi: Hissetmemek Hatırlamamak Kaçmak Ama film bize şunu gösterir: Acı bastırıldıkça yok olmaz, başka biçimlerde geri döner. Müzik bir anda zihnine doluyor Mavi ışıklar sahneleri kesiyor Sessizlik bile “çığlık” gibi hissediliyor 3. Müzik = Bilinçaltı Julie’nin ölen kocasının yarım kalan bestesi, film boyunca bir “hayalet” gibi dolaşır. Besteci aslında kim? Koca mı, Julie mi? Film ilerledikçe anlarız ki: Julie sadece bir eş değil, yaratımın gizli ortağıdır Müzik burada: Bastırılmış duyguların sesi Hatıraların geri dönüşü Kaçınılamayan bir bağ Sinematografi ve Tarz Mavi Renk Kullanımı Filmde mavi sadece bir renk değil, bir duygu hali: Havuz sahneleri Cam objeler Işık geçişleri Mavi = Soğukluk Yalnızlık Duygusal mesafe Ama bazen de: Arınma Kabulleniş Sessizlik ve Ses Kieślowski çok cesur bir şey yapar: Müziği aniden keser veya yükseltir Bu da izleyiciye Julie’nin zihnini yaşatır: Bir anda her şey susar → boşluk Bir anda müzik yükselir → bastırılmış duygu patlar Finalin Anlamı (Spoiler içerir) Filmin sonunda Julie tamamen kopamadığını kabul eder. Aşk Müzik İnsanlar Hepsi geri gelir. Ama bu bir “yenilgi” değil: Gerçek özgürlüğün, bağları inkâr etmek değil, onları kabul etmek olduğunu fark eder. Finaldeki müzik ve yüz ifadeleri şunu söyler: “İnsan ancak hissederek özgür olabilir.” Kısa Yorum (Özü) “Üç Renk: Mavi” şunu anlatır: Özgürlük yalnızlık değildir Kaçmak iyileşmek değildir Acı, yaşanmadıkça geçmez Ve belki de en önemlisi: İnsan, bağlarından kaçamaz çünkü o bağlar zaten kendisidir.

zelda_ 3 months ago

Soraya'yı Taşlamak

Cyrus Nowrasteh

115 Gönderi

"Ben insanım. Bunu bir insana nasıl yaparsınız!.." ●İzlenmesi hiç kolay olmayan bir filmdi benim için. Recm meselesi zaten normalde de benim için ne olursa olsun çok insanlık dışı bir durum ve belki de bu tarz bir şeye dayanamayan benim gibi…devamı

zelda_ 3 months ago

Hiroşima Sevgilim

Alain Resnais

11 Gönderi

Spoiler içeriyor "Büyük bir sevme isteği uyandırıyorsun bende." ●ChatGBT'nin Yorumu: Hiroshima mon amour sinema tarihinin en özgün ve en kırılgan anlatılarından biridir. Yönetmeni Alain Resnais, senaryosu ise Marguerite Duras tarafından yazılmıştır. Film, klasik bir “aşk hikâyesi” gibi başlar ama aslında hafıza, travma…devamı"Büyük bir sevme isteği uyandırıyorsun bende." ●ChatGBT'nin Yorumu: Hiroshima mon amour sinema tarihinin en özgün ve en kırılgan anlatılarından biridir. Yönetmeni Alain Resnais, senaryosu ise Marguerite Duras tarafından yazılmıştır. Film, klasik bir “aşk hikâyesi” gibi başlar ama aslında hafıza, travma ve unutma üzerine derin bir düşüncedir. Konusu (Ne anlatıyor?) Film, Hiroşima’ya gelen Fransız bir kadın oyuncu ile Japon bir mimarın birkaç gün süren ilişkisini anlatır. Kadın, Hiroshima Atomic Bombing üzerine bir film çekimi için Japonya’dadır. İkisi arasında kısa ama yoğun bir yakınlık başlar. Ancak bu ilişki sadece “şimdiki zaman”da kalmaz. Kadının geçmişi—özellikle II. Dünya Savaşı sırasında Fransa’nın Nevers kentinde yaşadığı bir aşk ve travma—yavaş yavaş gün yüzüne çıkar. İşleyişi (Nasıl anlatıyor?) Film klasik bir anlatı kurmaz. Başlangıçtan itibaren parçalı ve döngüsel bir yapı kullanır: Diyaloglar çoğu zaman gerçeklik ile hafıza arasında gidip gelir Görüntüler ve sesler geçmiş ile şimdiyi iç içe geçirir. Açılış sahnesinde, karakterlerin bedenleriyle birlikte Hiroşima’nın yaraları neredeyse aynı şey gibi sunulur Kadının sürekli “Hiroşima’da her şeyi gördüm” demesine karşılık adamın “Hiçbir şey görmedin” demesi, filmin temel gerilimini kurar: Bir travma gerçekten anlaşılabilir mi? Tarzı (Nasıl bir film?) Bu film, Fransız Yeni Dalga’yla akraba ama daha şiirsel ve deneysel bir çizgide durur. Öne çıkan özellikler: Şiirsel anlatım: Diyaloglar neredeyse bir şiir gibi yazılmıştır (Duras etkisi) Zaman kırılması: Lineer zaman yoktur; geçmiş sürekli şimdiye sızar Minimal olay, maksimum duygu: Büyük olaylar değil, içsel kırılmalar önemlidir Belgesel + kurmaca birleşimi: Hiroşima görüntüleri gerçekliğin ağırlığını taşır Temalar (Film ne söylüyor?) Film birkaç ana tema etrafında döner: 1. Hafıza ve unutma İnsan neyi hatırlar, neyi unutur? Ve unutmak bir kurtuluş mudur yoksa ihanet mi? 2. Kişisel acı vs. kolektif acı Kadının bireysel travması (Nevers’teki aşkı) ile Hiroşima’nın kitlesel felaketi karşılaştırılır. Film şunu sorar: “Birinin acısı diğerine kıyasla önemsiz mi?” 3. Aşkın geçiciliği Yaşanan ilişki yoğun ama kısa sürelidir. Aşk burada kalıcı değil, bir anlık karşılaşmadır. Sonu (Ne oluyor?) Film kesin bir “çözüm” sunmaz. İlişki sona doğru çözülür; karakterler ayrılmaya yaklaşır. Ama asıl önemli olan şudur: Kadın geçmişiyle yüzleşir ama tam olarak kurtulamaz Adamla olan ilişki, bir “iyileşme” değil, bir hatırlama alanı olur Film, kesin bir kapanış yerine duygusal bir yankı bırakır En çarpıcı anlardan biri, karakterlerin birbirine şehir isimleriyle hitap etmesidir: Kadın “Hiroşima”, adam “Nevers” olur. Bu, onların artık sadece birey değil, taşıdıkları travmaların kendisi haline geldiğini gösterir. Kısa yorum (İnceleme) Hiroshima mon amour, izleyiciyi rahat ettiren bir film değil. Net cevaplar vermez, olay örgüsüyle sürüklemez. Ama şunu çok güçlü yapar: Hafızanın nasıl çalıştığını hissettirir. Film izlenmez, daha çok “yaşanır”. Sanki birinin zihninin içine girip, onun anılarını parçalar halinde görürsün. Açılış sahnesi ve Nevers bölümü. Çünkü Hiroshima mon amour aslında tam olarak bu iki eksen üzerinde kurulu. Açılış Sahnesi: Beden, Kül ve Hafıza Filmin açılışı sinema tarihinin en çarpıcı girişlerinden biridir. İki beden görürüz: sarılmış, birbirine dokunan. Ama bu sıradan bir yakınlık sahnesi değildir. Bu bedenlerin üzerinde: Tozlar, kül benzeri parçacıklar vardır Zamanla bu görüntü, Hiroşima’daki yanık bedenleri çağrıştırır Bu sahne, daha ilk dakikada şunu söyler: Aşk ile yıkım birbirinden ayrı değildir. Diyalog: “Gördüm” / “Görmedin” Kadın der ki: “Hiroşima’da her şeyi gördüm.” Adam cevap verir: “Hiçbir şey görmedin.” Bu tekrar eder. Bu diyalog basit değil. Şunu anlatıyor: Kadın: müzeleri, belgeleri, fotoğrafları gördü. Adam: o acıyı yaşayan biri Yani mesele şu: Bir felaketi görmek ile onu yaşamak aynı şey midir? Film burada çok sert bir şey söyler: Temsil (film, fotoğraf, anlatı) asla gerçeğin yerini tutamaz. Nevers Bölümü: Kişisel Travmanın Kalbi Filmin ortalarına doğru kadın geçmişini anlatmaya başlar. Burası filmin en duygusal ve en “insani” kısmıdır. Yer: Nevers (Fransa) Ne yaşandı? Genç bir Fransız kadınken, bir Alman askere âşık olur. Bu, World War II sırasında “yasak” bir aşktır Savaş bitince Alman asker öldürülür Kadın “hain” ilan edilir Cezalandırılması Saçları kazınır (bu, Fransa’da Almanlarla ilişki yaşayan kadınlara yapılan gerçek bir aşağılamaydı) Ailesi tarafından saklanır Bir mahzene kapatılır Bu sahneler çok serttir ama gösterişsizdir. Film bağırmaz—fısıldar. Nevers ile Hiroşima Arasındaki Bağ İşte filmin en büyük zekâsı burada: Kadının Hikâyesi Hiroşima Bireysel aşk ve kayıp Kitlesel yıkım Utanç ve bastırma Travma ve yok oluş Unutmaya zorlanma Hatırlanamayan acı Film şunu sorar: Küçük bir acı ile büyük bir acı kıyaslanabilir mi? Ve çok ince bir cevap verir: Acı, ölçülemez. Ama unutulma biçimleri benzerdir. En Sarsıcı Nokta: Unutma Kadın bir noktada şunu itiraf eder: Alman askeri zamanla unutmuştur Ama unuttuğunu fark ettiğinde asıl acı başlar Bu çok önemli: Acıdan daha korkunç olan şey, onun silinmesidir. Son Bağlantı: Kimliklerin Silinmesi Filmin sonunda isimler kaybolur: Kadın = “Hiroşima” Adam = “Nevers” Bu şu anlama gelir: Artık onlar birey değil, hafızanın taşıyıcılarıdır Aşk bile kimlikleri kurtaramaz Kısa ama Derin Yorum Bu film aslında şunu yapıyor: Sana bir aşk hikâyesi anlatıyormuş gibi başlıyor. Sonra seni insan zihninin karanlık bir yerine götürüyor Ve en sonunda şu soruyu bırakıyor: Hatırlamak mı daha zor, unutmak mı? Mahzen sahnesi (Nevers) Finaldeki “isim verme” sahnesi Bu iki sahne, Hiroshima mon amour’un kalbidir. 1. Mahzen Sahnesi (Nevers): “Yaşayan bir mezar” Yer: Nevers Zaman: World War II sonrası Kadın, Alman sevgilisi öldürüldükten sonra ailesi tarafından bir mahzene kapatılır. Sahnenin yüzeyinde ne var? Karanlık, kapalı bir alan Kadın tek başına Dış dünya ile bağlantısı kesilmiş Ama asıl mesele fiziksel değil, zihinsel. Bu sahne aslında ne anlatıyor? 1. Travmanın mekânı Mahzen sadece bir yer değil: Kadının zihninin içi Işık yok → bilinç bulanık Zaman yok → geçmiş ve şimdi karışmış Ses yok → dış dünyadan kopuş Bu yüzden filmde zaman kırılmaları tam burada yoğunlaşır. 2. Utanç ve toplum şiddeti Kadının suçu ne? Aşk yaşamak. Ama savaş sonrası toplum bunu affetmez. Saçlarının kazınması → kimliğinin silinmesi Mahzene kapatılması → görünmez kılınması Yani fiziksel cezadan çok: “Seni yok sayıyoruz” cezası 3. Deliliğe yaklaşma Kadın burada yavaş yavaş gerçeklikten kopar: Sevgilisinin sesini duyar gibi olur Onunla konuşur Zamanı kaybeder Bu noktada film şunu söyler: Travma, insanı kendi zihnine hapseder. En acı gerçek Kadın, o Alman askeri unutmaya başlar. Ve bu, onun için ikinci bir kayıptır. Önce sevgilisini kaybeder Sonra onu hatırlama gücünü 2. Final Sahnesi: “Sen Hiroşima’sın, ben Nevers’im” Filmin sonunda isimler silinir. Kadın ve adam birbirlerine şöyle hitap eder: “Hiroşima” “Nevers” Bu sahne ne anlama geliyor? 1. Kimliklerin çözülmesi Artık onlar: Bir kadın ve bir erkek değil Birer hafıza mekânı Kadın = Hiroşima (yıkım, unutulamayan acı) Adam = Nevers (kişisel travma, bastırılmış geçmiş) 2. Aşkın yetersizliği Film şunu çok acı bir şekilde söyler: Aşk, geçmişi silemez. Onlar yakınlaşır ama: Kadının travması kalır Adamın acısı kalır Aşk sadece kısa bir “karşılaşma”dır. 3. Hatırlama = Var olma İsimlerin yerini şehirlerin alması şu demek: İnsan, hatırladığı şeydir. Ama ironik olan şu: Hatırlamak acı verir Unutmak ise yok eder Film bu ikisinin arasında bırakır seni. Bu iki sahnenin ortak noktası Mahzen + final aslında aynı şeyin iki hali: Mahzen Final İçe kapanma Dışa yansıma Travmanın doğuşu Travmanın kimliğe dönüşmesi “Ben kimim?” “Ben artık buyum” Son yorum (biraz daha derin) Hiroshima mon amour sana şunu hissettirir: İnsan geçmişinden kaçamaz Ama onunla da tam olarak yaşayamaz Bu yüzden film bir çözüm sunmaz. Sadece bir durum gösterir: İnsan, hatırlamakla unutmak arasında sıkışmış bir varlıktır. Devamı yorum...

zelda_ 3 months ago

Hanım

Halit Refiğ

87 Gönderi

-Ne diyorsun Necip Kaptan? Kedileri öldürmüşler diyorum. -Ne olacak yani? Kediden bol ne var şu sokaklarda. Oldum olası hiç hoşlanmadım şu nankör hayvanlardan. -Ben de senden hiç hoşlanmadım Necip Kaptan ●Hüzünlü ve gerçek bir şeyler... Necip Kaptan'ın en son yaptığı…devamı

zelda_ 3 months ago

Bugün Aslında Dündü

Harold Ramis

108 Gönderi

"Ya bugün yarınsa, yarın diye bir şey yoksa." ●Baş karakterlerden Phil için hep aynı gün tekrarlanıyor ve bu başta hoşuna giderken sonrasında bir eziyet oluyor ve bu durumdan, bu döngüden kurtulmak istiyor, bunun için çabalıyor, kendisi ile savaşması ya da…devamı

zelda_ 3 months ago

Ada

Süreyya Duru

10 Gönderi

"Ayrı ayrı adalardayız ve köprü kuramıyoruz birbirimize." ●Sevgi olduktan sonra gerisi önemsiz der dururuz ama her defasında sevginin tek başına yeterli olmadığını görüyoruz...