(@) - Raf

Açıkçası ilk kitap kadar beni etkilediğini söyleyemem. Bu kitapta daha çok, gerilim ve ağır romantik arası gidip geliyordu. Herkesin psikolojik rahatsızlıkları art arda geldi ve bunun yanı sıra kurnazlıkla hazırlanmış karanlığın oyunları, esas oğlanın git gelleri, esas kızın bir toparlanıp…devamı

lil.ay 4 years ago

Kalıntı - 1

Ceren Melek

5 Gönderi

Öyle bir dünya düşünün ki, doğduğundan beridir bir şatoda tıkılıp kalan ve annesine orada sonsuzluğa veda eden bir kız var. Kimse onun hıçkırıklarını duymazken, onun göz yaşlarını silen biri ortaya çıkıveriyor. Onun karnını doyuran, geceleri ballı sütünü içiren, uyurken sıyrılan…devamıÖyle bir dünya düşünün ki, doğduğundan beridir bir şatoda tıkılıp kalan ve annesine orada sonsuzluğa veda eden bir kız var. Kimse onun hıçkırıklarını duymazken, onun göz yaşlarını silen biri ortaya çıkıveriyor. Onun karnını doyuran, geceleri ballı sütünü içiren, uyurken sıyrılan pikesini düzelten, onu merak eden bir adam hayatının merkezine düşüveriyor. Onu baba, arkadaş, sevgili yerine koyuyor. Ancak mutluluğun sınırlı olması şarttır ki bu adamı sadece onun görmesiyle, şizofren teşhisi konulan küçük kızın dünyası karmakarışık bir hal alıyor. Yıllar geçiyor ve hem o şatonun içine giren, hem de kızın duvarlarını yıkan bir psikiyatrist geliyor. Kızın yıllardır soğuk fırtınalar esen kalbini ve ruhunu besleyen adam, aynı zamanda kızın halüsinasyon gördüğü hayatında bulunan tek kişiyle de savaşmaya başlıyor. Ancak görüyor ki hiçbir şey göründüğü gibi değil. O şato... O kasvetli havası olan şato... Orada karanlık bir şey var. Beyaz gözleri hayvan ağzına benzeyen sırıtışı... Kitap öyle beni içine çekti ki, öyle sayfaların arasında hapis oldum ki, emin olun bunu tarif etmek benim için çok güç. Kitabın kokusuyla harmanlanırken, tek düşündüğüm diğer sayfada neler olduğuydu. Yazarın dili akıcı, kurgu ve (bir nokta hariç) detayları gayet iyi. İlk başlarda romantik ve fantastik işlenirken, bir bomba etkisini vererek aniden ortaya gerilim dolu sahneler çıkıyor. Öyle ki özellikle o sahnelerde, farkında olmadan nefesimi ciğerlerime tutsak etmiştim. Ezel ve Karmen'in aşklarının çevresini saran karanlık sis, sadece onları değil beni de çevrelediğini hissedebiliyordum. Kitabın hala etkisinde kaldığım doğrudur ancak pişman değilim. Tekrar okumak isterdim ancak ikinci kitabını almayı dört gözle bekliyorum. Her şey bir yana Haris'in de bir kalbi olduğunu ve ondan nefret etmediğimi kitabın sonlarında anlasam da, kitapta yer yer hak versem bile yine de en çok kızdığım karakter Karmen oldu. Yazarın, esas oğlanın eski sevgilisi karakterini kötü göstermeyişini çok beğendim; bu noktada benim için bu kitap diğer romantik kitaplardan ayrılıyor. Diğer yandan Ezel'in tutkusu ve cesareti gayet yerindeydi, birazcık deli cesareti olsa bile ... -Spoiler- Gelelim detaylarda saçma bulduğum noktaya. Bu kızın ilk başlarda Disney prenses filmi gibi şarkı söylemesi fazla tuhafıma gitti ve açıkçası bu duruma göz devirdim. Ancak bunun üzerine durmadan kızın yabancı dilde söylediği şarkılara rastladım. Bu kız yıllardır o kaleden çıkmıyor ve telefonu bile yoksa(bu demek oluyor ki medyadan da haberi yok) kız nasıl bu şarkıları ezbere biliyor..? ----- Umarım fantastik romantik sevenler için benim gibi zevkle okur. İyi okumalar...

lil.ay 4 years ago

Akhilleus'un Şarkısı

Madeline Miller

63 Gönderi

Spoiler içeriyor "Ben, Kirke" kitabında olduğu gibi bu kitapta da Madeline Miller beni kitabın içine bir şekilde çekmeyi başardı. Kitap bittiğinde göz yaşlarıma engel olamasam da kitabın beni fazla etkilemediğini düşünmüştüm. Ta ki ertesi gün altını çizdiğim satırları, özlediğimi hissederek gidip tekrar…devamı"Ben, Kirke" kitabında olduğu gibi bu kitapta da Madeline Miller beni kitabın içine bir şekilde çekmeyi başardı. Kitap bittiğinde göz yaşlarıma engel olamasam da kitabın beni fazla etkilemediğini düşünmüştüm. Ta ki ertesi gün altını çizdiğim satırları, özlediğimi hissederek gidip tekrar okuyuncaya kadar... Aşk ve onur diyebiliriz aslında. Sınır tanımaz aşkları, Patroklos'un temiz ve yumuşak kalpliliği, Akhilleus'un Patroklos'a olan düşkünlüğü ve onu sarmalayan gururu. Kitabı okurken zihnimde yankılanan birkaç sorudan, en düşündüğüm soru şuydu: "Bir kahraman mütevazı olamaz mı? İlla kahraman dediğin ve kahraman olmak için, kibir ve burnun kaf dağında mı olması gerek? Şöhret ve hatırlanmak için başkalarını ezmek mi gerek?" Bir zaman sonra mitolojiye acıdığımı hissettim açıkçası. Ne kadar yüce olursa olsunlar hatırlanmak için kendi benliklerinden vaz geçiyor hatta sevdiklerini bile feda ediyorlar. Özellikle ilk kurban sahnesinde bu düşünceye vardım. Kızını bir savaş için kurban eden baba... Kendisini okuturken bir yandan düşündürten, bir yandan da kendimle girdiğim çatışmayı karakterlerin hareketleriyle harmanlanmasına engel olamadığım bir eserdi. Açıkçası Akhilleus'un bazı hareketlerine kızarken, Patroklos'un tarafını tutuyor; çok geçmeden Patroklos'a kızıyor kendimi bu kez Akhilleus'un tarafında buluyordum. Kitap içinde ikisini de çok sevsem de aslında ikisinin de düşünce yapısı aynı değildi. Sadece birbirlerini tamamlıyorlardı ve bu onların kimyalarını başarıyla uyumunu sağlıyordu. Patroklos'u asla sevmeyen Tanrıça Thetis'in, final sahnesindeki konuşmaları ve Patroklos'un final sahnesi, kalbimi sahneye bırakmam için resmen bir davetiyeydi. Her ne kadar Tanrıça'yı hiç sevmesem de artık yanlışlarını ve gururunun duvarlarını görmüş gibiydi. Fazla spoi vermemek için kendime söz vermiş olsam bile, benim için spoi vermeden yazılmayacak bir eleştirme değil. En öncelikle, karakterin ruhunu görüyordun. İçini sımsıcacık yapan, ruhunun öfkesini havalandırırken anında duygulanabileceğiniz bir kitaptı. En azından benim açımdan tamamen böyleydi. Her şey akıcı olduğu için gün bitmede n kitabı bitirdim. Kitabın akışında bir kopukluk bulunmazken okurken sayfaları çevirdiğinin farkına bile varmıyorsun. Ancak kitabın içeriği ve aslında temeli iki erkeğin aşk hikayesi olduğu için rahatsız olacakların okumamasını öneririm. İyi okumalar...

lil.ay 4 years ago

Archive 81

Evan Bleiweiss

52 Gönderi

Spoiler içeriyor Gerilim yapımlarını seven insanların bu filmi izlediklerinde pişman olmayacaklarını garanti ederim. Gerçekten çok güzel bir yapım olmuş. Beni hikayenin içine çeken, kasetten kasete geçiş yaparken gerildiğim ve her bölümün sonunda "Hadi canım sende!" dediğim bir diziydi. Öyle ki kaseti izleyen…devamı

lil.ay 4 years ago

Son

Ivan Kavanagh

1 Gönderi

Sinemada izleyebileceğim tek film gibi durduğu için bu filmi izlemeyi seçmiştim ve çoğu eserde olduğu gibi filmden hiçbir şekilde bilgi almadan izlemeye başladım. Açıkçası film bittiğinde, "Keşke seçmeseydim ile iyi ki izilemişim" arasında kaldım. Öncelikle film midemi inanılmaz bulandırdı. Hatta…devamı

lil.ay 4 years ago

Serenad

Zülfü Livaneli

184 Gönderi

İlk kez Livaneli’nin bir kitabını okudum. Yaşım, yaşamım ve okuduğum kitaplara bakılırsa bu kitabı yorumlamak için kendimi henüz toy görüyorum. Ancak bu yaştaki birinin nasıl yorumlayacağını da açıkçası merak etmiyor değilim. Kitabın baştan sonu mesajlarla dolu. Belki benim anlamlandıramadığım mesajlar…devamıİlk kez Livaneli’nin bir kitabını okudum. Yaşım, yaşamım ve okuduğum kitaplara bakılırsa bu kitabı yorumlamak için kendimi henüz toy görüyorum. Ancak bu yaştaki birinin nasıl yorumlayacağını da açıkçası merak etmiyor değilim. Kitabın baştan sonu mesajlarla dolu. Belki benim anlamlandıramadığım mesajlar bile olmuştur. Ama kitapta barınan tüm mesajlar gerçekçilik üzerine kurulu. Gündemimizden düşmeyenler, perde arkasında yaşananlar, herkesin gördüğü halde görmeyip duyduğu halde duymayıp yargıladığı olaylar, hakkında konuşmaya cesareti olmadığı olayların hepsi; sanki hepsi sürü halinde bu kitabın içine boşaltılmıştı. Yargı dağıtma tabiri değil de, “Kağıttan bir sınavda değiliz, üç yanlış bir doğruyu götürmez; biir yanlış tüm doğruları götürür.” Haykırışı gibiydi. Daha ilk sayfalarında bile bir Türk ve Müslüman olmak ele alınmıştı. Irkçılıktan, evliliğe, kadın giyinimine, iş hayatına, soykırıma ve ülkeler arası yakın tarih skandallarına kadar her konuya değinilmişti. Ülkemizde hala zorluklar çekerek yaşamakta olan Ermenililer ve Kürtlerden, Kırım Türklerine, Almanya faşizminden kaçıp Türkiye’ye sığınan/sığınamayan Yahudi’lere kadar birçok konuda da görüşlerini kitapta açıklamış. Hatta kendi tarihimizdeki dile getirilen/dile getirilmeyen tüm ayıpları sert bir şekilde eleştirmiş ve aynı zamanda diğer ülkeleri de eleştirerek; hiçbir hükümetin, hiçbir kurumun, hiçbir devletin masum olmadığını belirtmiş. Beni en çok etkileyen düşüncesi; öldürülen anne ve babasına rağmen öldürenleri değil, eline bir silah alıp bir insanı öldürmemiş dahi olsa bu iktidarın başında bulunan yani bu kararı veren baştaki kişiden nefret eden anneannenin düşüncesi oldu. Kararları vererek izlediği yollar insana ölüm ve hüzün hükmünü giydirerek sonuçlandırmış ve hatta hala sonuçlandırmaktalar. Etrafta konuşulmayan bu konuları açıkça bu kitapta öğrenmek ve okumak beni bir tık öfkelendirmişti. Sonuçta yıllar önce yaşanan olayları insanlar hala rahatça hala konuşamıyorsa, hiçbir şey değişmemiş demektir. Asıl perdenin arkasında kalanlar da bunlar işte… Maya’nın dediği gibi “Birilerinin saçma iktidar mücadelesi yüzünden, insanlar birbirine kavuşamamış ve acılar yaşanmış. İnsanların mutluluğu, iktidar oyunları arasında ne kadar da zavallı bir konu haline gelmiş. …” “Bu kitabın bir dili olsa, acı ama gerçekleri yüzümüze vursa keşke…” dediğim noktalar o kadar çok oldu ki. Saçma iktidar oyunları arasında kalan, sayelerinde acılar yaşayan, kavuşamayan, ayrı düşen, isim/soyad değiştirmek zorunda kalan, yaşamak için rol yapmaya zorlayan ve hatta yetmezmiş gibi zorunlu din ve milliyet değiştirmek durumunda kalan insanları anlatıyor. Her şey gerçek, yapmacık hiçbir unsur yok. Kitabı okudukça içindeki anlam yüklü yazılarla, kitabın ne kadar ağır olduğunu anlayabiliyorsunuz ve daha sonra zihnimde yankılanan o sözcükleri tekrar tekrar ve tekrar duyuyorum. “Şimdi o kitabın ağırlığı kadar, o masum insanların omuzlarındaki ağırlığı düşün…” Sadece dış dünya ile ilgili unsurlar yer almıyor. Livaneli ara ara ülkemizdeki benzer olaylara da atıfta bulunuyor. 6-7 Eylül olaylarına gönderme yaparken, olayı hatırladıkça topraklarımızın sızladığını da hissedebiliyorum. Bu kitap ve Livaneli’nin kalemi bana bazı şeyler öğretti bazı şeyleri hatırlattı. Ancak ne olursa olsun bunun Livaneli’nin düşünceleri olduğunu asla unutmamalıyım/unutmamalıyız. Bir odaya 1 pencereden de bakabilirsiniz, 1000 pencereden de bakabilirsiniz. Bunu ancak ve ancak siz karar verdiğinizde, diğer pencerelerinde olduğunu görmeye başladığınızda fark edebilirsiniz. Livaneli kitabında konuşma Türkçesi’ni kullanarak yazmış bu nedenle okunması gayet kolay. Anlaşılır bir dil hakimiyet sürerken farklı teknikleri de gözlemleyebiliyoruz. Alışık olmadığım teknikleri üzerinden geçerken beklemediğim bir şekilde kitabın akıcılığının hiç bozulmadığını fark ettim. Dürüst olmak gerekirse bu hoşuma gitmişti ancak başka yazarların da her kitabında bu akıcılığı bulmak istemem. Her şey dozunda olmalı ve bunun da sadece Livaneli’ye ait olmasını isterdim. Umarım diğer ve bundan sonraki her kitabında bu tekniğe rastlarım. Sıkılmadan okunabilecek, okurken yer yer duygulanacak ve belki de yer yer sinirleneceksiniz. Ancak her kitap farklı bir dünya, her yazar farklı bir evrendir. Okuduğunuza pişman olmayacağınızı düşündüğüm bir eser. Keyifle okumanız dileğiyle. İyi okumalar…

lil.ay 4 years ago

Çılgınlığın Ötesi

Stephen King

1 Gönderi

Spoiler içeriyor “KADINA ŞİDDETE HAYIR!” Öncelikle şunu dile getirmeliyim ki, fazlasıyla arada kaldığım bir kitap oldu. Bildiğimiz gibi bu bir Stephen King kitabı ve genellikle kitapları, açık bir dil kullanarak insanı gerilim dolu saniyelerin dibine sürükler. Esasında bu kitapta da gerilim dolu…devamı“KADINA ŞİDDETE HAYIR!” Öncelikle şunu dile getirmeliyim ki, fazlasıyla arada kaldığım bir kitap oldu. Bildiğimiz gibi bu bir Stephen King kitabı ve genellikle kitapları, açık bir dil kullanarak insanı gerilim dolu saniyelerin dibine sürükler. Esasında bu kitapta da gerilim dolu saniyeler geçirdim. Kabul ediyorum kitap cidden iyiydi. King, en gerçekçi olabilecek ve her zaman yaşadığınız veya çevrenizde yaşanan, gündemden asla düşmeyen bir konuyu işliyor bu kitabında. Anlatılmak istenen farkındalık mesajı da oldukça açıktı bunun hoşuma gittiğini belirtebilirim. Ancak (henüz birkaç yıldır da olsa) bir Stephen King kitap okuru olarak, (King’in kaleminin ustalığıyla dünyada zirve yapmış bir yazar olması nedeniyle) bana göre kendi inşaa ettiği bu zirvenin sınırında bile bir kitap yer almıyor. King için yetersiz buldum. Kitabın içine diğer kitaplarında olduğu kadar giremedim ve ara ara kopuklar yaşadım. Kitabın içinde ağırlıklı olarak saçma yerler barınmasa da yine de ara ara beni içine çeken yerler tabi ki oldu. Heyecanlandığım bölümleri zihnimde kolayca canlandırabildim. Ancak buna rağmen kitap hoşuma gitmedi. Kitabı bitirdiğimde bile bir şeylerin içime sinmediğini hissettim. Beklentimin altında olduğu için miydi, King’in yazı stilinin burada ufak tefek değişmiş olduğundan mı yoksa kurgunun saçma detayları mı bilemiyorum. Her şey bir yana şunu söyleyebilirim ki, daha ilk sayfadan gerilim ve heyecan gümbürtüsünü hissedebiliyorsunuz. Genellikle King, kitapların başında karakterleri okurun tanıması için zaman tanımak adına gündelik yaşamlarından kesitleri atıyordu. Fakat bu kitapta kendinizi bir anda olayın tam göbeğinde buluveriyorsunuz. Başlarda 14 yılın sonunda, dehşet verici şiddet yanlısı olan kocasından kurtulup, evden kaçmaya karar veren Rose’nin kaçma hikayesini okuyoruz. Çok geçmeden bir tablo satın alan Rose’nin gerilim dolu hikayesine fantastik bir evreni katışına tanıklık ediyoruz. Rose tam bir zavallı ve kocasının adeta kuklası. Kitabı okurken bazı yerlerinde o kadar çok sinirlendim ki kere sinirlenip kitabın kapaklarını kapattığımı hatırlamıyorum bile. Rose’un yaşadığı çaresizliği bu kitabı okurken adeta bende yaşadım ama Rose kitap ilerledikçe öyle bir değişti ve King bu değişimi bize öyle bir aktarıyordu ki, bu beni esas büyüleyen şey olmuştu. Kitabın sonunda Rose’un karşısında durup sarılarak ağlamak istemiştim. Ona sürekli destek olup, kitabın başından itibaren sonuna kadar gelmiş olduğu nokta ve o dimdik duran güçlü duruşunu bir kere daha takdir etmek istemiştim. Norman...O kadar cümle yazabilirim ki bu konu için… ”Kadına şiddet uygulayan ve onları hor gören erkekler her zaman aciz varlıklardır.” Norman’ın kendi başına kaldığı zaman ki yaşadığı iç mücadele ve durmadan kendisi ile hesaplaşması aslında çok güzel aktarılmıştı bizlere. Günbegün içinde kara bir delik gibi büyüyen ve onun ruhunu, kendi benliğini ele geçiren o kötücül güç, psikopatlık beni tuhaf hissettirdi. Hele ki bir sahnede... Kitapta Norman’ı insan olarak dahi göremedim. Onun içinde insanlık namına tek bir parça bile yoktu. Hele ki “Üzülme Rose yenisini yaparız.” diyerek karısını dövdüp hemen sonra Rose’yle ağız dolusu alay eden ve hatta karısı düşük yaptığında kaybettiği bebeğine kaşı iribaş muamelesi yapan şerefi olmayan bir karakter. Benim için bu kitapta sinirlenilecek birçok duvar, ağlayacak birçok kapı vardı. Kitapta King, diğer romanlarına ufak tefek atıflar da bulunuyor. Ama bu demek değil ki bundan önce diğer kitapları da okumalısınız. Bir King hayranı olarak önceden okuduğunuz diğer kitaplara olan atıfları görmek ister istemez gurur verici. Yüzünüzde siz fark etmeden bir tebessüm oluşuyor. Fantastik bakımdan kitap oldukça başarılıydı. Gerilim için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Kurgu cidden güzeldi fakat yazım türü Stephen King’i yansıtmıyordu. Duraklık yaşadığım birçok yer oldu. Çok arada kaldığım bir eser oldu. Yine de her insan bir kitabı 1 kapıdan da 1000 kapıdan da inceleyebilir. Mideniz ve siz bu tür kitaplara alışıksa her ne olursa olsun okumanızı öneririm. İyi okumalar…

lil.ay 4 years ago

Ben Kirke

Madeline Miller

121 Gönderi

Mitoloji yıllardır kendini bir şekilde asla unutturmayan, hala üzerine eklemeler yapılan bir dünya. Açıkçası bana göre doğru ya da yanlış olup olmadığını kontrol etmeden inanarak veya inanmak isteyerek sığındığımız limanlardan biri. Güçlünün güçsüzü ezdiği, herkesin mükemmel olduğu, buruk tebessümlerin tatlı…devamıMitoloji yıllardır kendini bir şekilde asla unutturmayan, hala üzerine eklemeler yapılan bir dünya. Açıkçası bana göre doğru ya da yanlış olup olmadığını kontrol etmeden inanarak veya inanmak isteyerek sığındığımız limanlardan biri. Güçlünün güçsüzü ezdiği, herkesin mükemmel olduğu, buruk tebessümlerin tatlı gözyaşların bulunduğu büyüleyici bir evren. Henüz birkaç aydır mitoloji eserlerin bu derin kuyusuna düştüm düşeli, kitapların etkisinden kolay kolay çıkamıyorum. Öyle ki bunun gerçek olmadığını dahi bilsen, kitaptaki mesajlar ve kendi kendine çizdiğin satırlar bir şekilde ruhunu besliyor. Ve kitap bittiğine rağmen ruhumun açlığını hissedebiliyorum… Medeline Miller’ın “Ben, Kirke” eseri de, diğer mitoloji kitaplar gibi aynı tadı verdi. Kitap oldukça açıktı aslında. Bir kadının asilliğini, gücünü ve kinini bir arada bulabileceğiniz bir yapıydı. Masumluğun ve iyi kalpliliğin kirletildiği ve kendi elleriyle kindar bir kadını oluşturdukları halde hala onu suçlamaları, sakin kalmama engel oluyor tepki göstermeme neden oluyordu. Her ne olursa olsun(ki bence bunun asla geçerli bir açıklaması olamazdı) küçük bir kız çocuğunu sırf çirkin kelimesine sığdırdıkları için öz kızı olduğu halde hizmetlilerle aynı kefeye koyamazlardı. Kendi çocuğunu bu kadar ezmek, bilemiyorum… Hiç doğru değildi işte. Yine de benim güçlü Kirke’m tüm sevgisizliğine rağmen temiz kalpliliğini ve yüreğinden yayılan sevgisini asla kaybetmemişti. Sadece kaybetmek zorunda bırakılmıştı. O büyülerle ilgilenen bir cadı olduğunu henüz bilmezken, ilk büyüsünü sevgiyi hissettiği aşkı için yaptı. Ancak işte o an nankörlükle tanışarak kalbinin kırılışını hissetti ve Zeus tarafından tek başına yaşayamay mahkum edildi. Yaşadıklarını düşünecek olursak bu onun için ödül gibi gelmiş olabilir ancak kim yüz yıllar boyunca tek başına kalmak isterdi ki? Yine de (Güneş Tanrısı’nın kızı olduğu halde) güçlü kadının simgesi olan Kirke bunun için de boynunu eğmedi. Terk edildiği adaya “Aiaie” adını verdi ve orada kendi dünyasını kurdu. Tek başınaydı ancak daha mutluydu. Zaman geçti ve olmaması gerektiği halde adaya birtakım ölümlüler girdi. Kirke nankör ölümlülerin davranışları sonucunda ilk kez birini öldürmeyi tattı. Ve bence onlar hak etmişti. Tabii hikaye bununla sınırlı kalmayarak artık işlere, iksirler, canavarlar, kılıçlar, ihanetler, aşklar girerken kendimizi bir kaosun içinde buluveriyoruz. Zaten bir süre sonra kitap yağ gibi akarken nasıl bitirdiğini bile fark etmiyorsun. Her şey bir yana sayfalar arasında annelik ve kadınlık ile ilgili aktarılan birkaç kısım bulunmakta. Şahsen en hoşuma giden ve içimi naif duygularla mayhoş eden bir kısımdı. Bir annelik duygusu ancak böyle derin bir güzellikte anlatılabilirdi… Kitapta Zeus, Artemis, Odyseus, Athena, Hera, Helios gibi karakterler bir hikayede mükemmel bir şekilde harmanlanarak, hepsinin karakterleri ve cümleleri farklı bakış açısından ele alınmıştı. Yazarın dili samimi ve yalın olmasıyla, mitolojiye ilgi duymayanın bile kendini kitabın derinliklerinde bulabileceğine inanıyorum. Titanlar, Olimposlar, Efsanevi Canavarlar ve Ölümlüler arasında geçen fantastik bir evrende kitabın zihninde dolaştığınızı hissediyorsunuz. Kirke’nin ruh hal geçişleri, düşünce yapısı ve davranışları oldukça uyumluydu. Hikaye akışında bu konuda hiçbir kopukluk yaşamadım. Mitoloji olduğu için bazı ahlaki kavramlar ve karışık ilişkileri göz ardı etme durumunda kalmak zorundayız. Nihayetinde inanmak isteyen, kitaptaki istediği mesaja inanırdı. Herkes bir kitaptan aynı mesajı alırsa kitap okumak bir düş gezegeni olmaktan çıkardı. Daha çok güçlü ve yalnız bir kadını anlatan bir hikayede kısa süreli yaşamak istiyorsanız bu kitap size bir süreliğine nefes olacaktır... İyi okumalar...

lil.ay 4 years ago

Mürekkebe Boyanan Sardunya - 1

Sümeyye Demirkan

4 Gönderi

Tek cümleyle şunu diyebilirim ki: "Tertemiz bir romantik kitaptı." Mislina'nın sardunyaları ve Akif'in mürekkep rengi gözleri... Aile sıcaklığı ve içtenliği hissettiğim nadir kitaplar arasına girdi. Sade, abartılmamış, sevdanın küreklerini sağlamlaştırdığı ve yürekten yazılmış bir kitap. Okurken bile kitaba karşı, yüreğinizin…devamı

lil.ay 4 years ago

Lordlar ve Varisler / Hepimiz Gökyüzü Olmak İstedik

N. G. Kabal

29 Gönderi

Bu kitap hakkında içimde onca fırtına kopuyor ki, kelimelere nasıl dökeceğimi bilemiyorum. Hangi Varisten hangi Lordumdan başlayacağım, bilemiyorum. Elemental'in hangi yönünden başlayacağım, bilemiyorum. Savaşın neresinden başlayacağım, bilemiyorum. Kitabın içinde geçen hangi duyguları bu yazılara yansıtacağım, bilemiyorum. Ama tam olarak bilebildiğim…devamıBu kitap hakkında içimde onca fırtına kopuyor ki, kelimelere nasıl dökeceğimi bilemiyorum. Hangi Varisten hangi Lordumdan başlayacağım, bilemiyorum. Elemental'in hangi yönünden başlayacağım, bilemiyorum. Savaşın neresinden başlayacağım, bilemiyorum. Kitabın içinde geçen hangi duyguları bu yazılara yansıtacağım, bilemiyorum. Ama tam olarak bilebildiğim tek şey var ki, kitap ruhumu ve düşlerimi barındırdığım sadece bana ait olan evrenimi delip geçti. Sık kitap okuyanlar bilir, dışarıdan kitap okuyan biri olarak görünürsün ama esasında sende o karakterle nefes alır, o karakterle ağlar, o karakterle yaşar, o karakterle ölürsün. Her şeyi tattım, hiçbir kopukluk yaşamadan; tadı hala damağımda, düşlerimde, burnumda, zihnimde diyebilirim. Sayfaları okurken asla keşke dedirtmedi. Bitirdikten sonra iyi ki dedim, iyi ki okumuşum. Gerçek dışı ama bir o kadar da dünyadan uzaklaşıtırıcı. Güçlü kadın karakterlere hayran olduğumu birkaç eleştiri yazımda belirtmiştim. Buradaki ana karakter... Olağanüstüydü. Esas oğlanımız tam olarak olmasa da kitabın sonlarına doğru belli belirsiz tam olarak oluşabiliyor diyebilirim. Ateş, Su, Toprak ve Hava... Burçlara göre krallıklar, Her krallığın kendi Lordu, Krallıklardan üstün Gökyüzü, Dünyadan üstün Elemental, Ve her krallığın muhtaç olduğu ama elde edince kontrol etmeye çalıştığı Varisler... Peki ya dört element savaş halinde olduğunda ve denge sarsıldığında siz hangi tarafta olurdunuz? Onca yıldır savaş halinde olan ve Su Krallığının Lordu'nun öldürüldüğü ve evrende, dengeyi sağlayacak kimse yokken; tahmin edilemez bir kadın ile her şey alt üst olacak. Emin olun onu kızdırmak istemezsiniz. Ya da kızdırın, en fazla ne olabilir ki? "Taçlar sadece kanıtlamak isteyenler içindir, senin bunu ihtiyacın yok, sen doğuştan beri kraliçesin, senin tacı benim ve benim tacım kesinlikle sensin." "Yıldızlar senin için parlayacak." İyi okumalar...