(@) - Raf

Spoiler içeriyor Yaanii çok beğenilen bir animeymiş o yüzden büyük bir hevesle izledim fakat çok mu beklentiliydim acaba bilmiyorum, beklentimi karşılamadı. Gerçi izlediğim dönemden de kaynaklanıyor olabilir çok odaklanarak izlemedim, sürekli molalar verdim o yüzden hep kesildi falan. Bir de anladığım kadarıyla…devamıYaanii çok beğenilen bir animeymiş o yüzden büyük bir hevesle izledim fakat çok mu beklentiliydim acaba bilmiyorum, beklentimi karşılamadı. Gerçi izlediğim dönemden de kaynaklanıyor olabilir çok odaklanarak izlemedim, sürekli molalar verdim o yüzden hep kesildi falan. Bir de anladığım kadarıyla Japon kültürü ve Şinto inancından esintiler de vardı yani onları bilerek izleyince daha anlamlı olabiliyormuş. Bir de ben en son Miyazaki'den Gökteki kale'yi izlediğim için o tarzda hareketli bi film izleyeceğim sanmıştım kendimi buna hazırlamıştım onun da etkisi olabilir. Bu arada tekrar belirteyim kötü bir anime değil hatta çok derin bir anime fakat dediğim şeylerden de kaynaklı çok aşırı sevemedim ama tatlıydı çizimleri ve karakterleri harikaydı. Bir de şu ana kadar Miyazaki'den izlediğim animelerde hep çirkin lanse edilen yaşlı kadınlar var, onun nedenini merak ettim. Önce düşman gibi görünüyorlar fakat sonradan ana karaktere yardımcı rolü üstleniyorlar. Yani ilk başta o yaşlı karakteri sevmesek de sonradan sevebiliyoruz. Acaba bu, küçükken gelenekselliğin gözümüze kötü görünmesi ve büyüdükçe buna alışmamız ve büyüklerin yol göstermesine, bilgeliğine ihtiyaç duymamızla alakalı olabilir mi diye düşünmüştüm. Sonuçta Japonlar geleneğine bağlı bir millet yaa.. kafadan attım ama bence bir ilgisi var. İzlediğim üç filmde de karikatürize edilen karakterler hemen hemen aynıymış gibi geldi ya küçük bir kız, onu yanında olan erkek karakter ve yaşlı bir düşman he bir de canlı bir nesne. Genelde o canlı nesne daha çok ilgimizi çekiyor mesela buradaki de No Face'ydi Burada No Face, daha çok açgözlülük ve aşırı tüketimle ilişkilendirilmiş. Hamamdayken Chihiro ona merhamet gösterdiği için No Face ona bağlanmış ve bir süre ona yardımcı olmuştu fakat diğerleri onu korkuyla karşılamıştı fakat altın verdiğini fark ettiklerinde No Face onları tüketmeye başlamış ve ne kadar altın verirse o kadar ilgi göreceğini fark etmişti bu onu daha saldırgan ve durdurulmaz bir hale getirmişti. Miyazaki bu karakter için "No Face, gerçekte ne düşündüğünü, ne yapmak istediğini bilmediğimiz, yüz ifadesi hiç değişmeyen, başka birini ele geçirmek isteyen, kendilik duygusu olmayan kişileri ifade eder. Çevremizde pek çok insanın aslında No Face olduğunu söyleyebilirim." diye bir açıklama yapmış. Aslında izleyince o kadar anlamlı gelmemişti sadece her şeyi tüketiyordu, tükettiği kişilerin seslerini alıyordu diye fark etmiştim ama bu açıklamayı okuyunca karaktere bakışım değişti. ... Filmde küçük bir kız çocuğu olan Chihiro, ailesiyle birlikte yeni evlerine taşınmak için yola çıkıyorlar fakat babası kestirme diye farklı bir yoldan giderken karşılarına bir tünel çıkıyor. Her ne kadar Chihiro istemese de annesi ve babası durup etrafı keşfetmeye başlıyor ve tünelin sonunda yiyeceklerle dolu bir restoran buluyorlar. Sahipsiz görünen restoranda parasını sonra öderiz diyerek yiyecekleri tüketmeye başlıyorlar. O sırada Chihiro etrafı gezmeye başlıyor ve geri döndüğünde annesi ve babasının domuza dönüştüğünü görüyor. Ne yapacağını bilemeyen Chihiro Haku'yla karşılaşıyor ve onun yönlendirmesiyle bir hamamda iş bulmaya çalışıyor. İşte Yubaba'nın yanında da bi şekilde işe başlıyor. Yubaba ise onu kontrol edebilmek için gerçek ismini değiştirip bundan sonra ona "Sen" diye hitap edileceğini söylüyor. Bu da aslında zamanla onun geçmişini unutmasına ve Yubaba'ya bağlanmasına sebep oluyor. Yani eğer ismini, kimliğini unutursan ruhlar dünyasından çıkamazsın. Haku da Yubaba'ya bağlı çalışan öğrencisi gibi bir şey. Normalde beyaz bir ejderhaya dönüşebilen Nehir Tanrısı'ymış fakat nehiri apartmanlar inşa edebilmek için doldurdukları için evsiz kalmış bu yüzden büyü ve sihir öğrenip güç kazanmak için Yubaba'nın yanında çalışmaya başlamış, gerçek ismini de unutmuş. Yubaba da Haku'ya yardım etmek yerine onu köle gibi kullanıp yönetiyor hatta Yubaba'nın ikiz kardeşi Zeniba'dan da altın mührünü çalmasını istiyor ve Haku bu mührü aldığı için Zeniba tarafından lanetleniyor. Neyse Chihiro da bir şekilde Haku'ya yardım ediyor falan. Aslında verdiği mesajlar güzel, anlamlı ama ne biliyim yaa olaylar ve olaylar arasında kurulan bağlantı çok ilgimi çekmedi. Yani bir tutarsızlık varmış gibi hissettim ama soft ve tatlı bir animeydi tabii. Mesela küçükken Chihiro bir nehre düşmüş ve boğulma tehlikesi geçirmiş o sırada Nehir Tanrısı onu kurtarmış ve bu Nehir Tanrısı Haku'ymuş falan ne alaka? Bu animeyi beğenen çok beğeniyor beğenmeyen de hiç beğenmiyormuş. Ben ortalarda bir yerlerdeyim her ne kadar benlik olmasa da güzeldi. Müziği de hoştu, çizimleri de sonuçta Oscar bile almış bir film. Ama benlik değil. Ya da bilmiyorum belki de sonradan izlersem hoşuma gider.

nubesh 1 month ago

Babam ve Oğlum

Çağan Irmak

211 Gönderi

Spoiler içeriyor "Ona bir oda ver baba, bir evi olsun, ama zaman zaman çıkıp gidebileceği bir ev.." Klasik Türk aile yapısında ne var biliyor musunuz? Çocuklarına rehber olan değil de sahibi olan ebeveynler. Her şey onların istediği gibi olsun istiyorlar, hayallerine saygı…devamı"Ona bir oda ver baba, bir evi olsun, ama zaman zaman çıkıp gidebileceği bir ev.." Klasik Türk aile yapısında ne var biliyor musunuz? Çocuklarına rehber olan değil de sahibi olan ebeveynler. Her şey onların istediği gibi olsun istiyorlar, hayallerine saygı duymuyorlar ya da ne biliyim fazla kontrolcü bir yapıları var her şeyi yönetmek istiyorlar. Sen büyüyünce onların istediği gibi yaşayacaksın, onların istediği mesleği yapacaksın onların istediği kişiyle hayat kuracaksın.. Bu liste uzadıkça uzar. Ben bu tarz bir ailede yaşadığım için Sadık'ı çok iyi anladım hani diyor ya ne gidebildim ne kalabildim diye. Gitsen aklın kalacak kalsan da mutlu olmayacaksın. Ben şu an onların istediği gibi yaşadığım evredeyim ve o kadar mutsuzum ki yani bir insan hayatını anca bu kadar çöp eder. Potansiyelim de yok gerçi, gitsem nereye gideceğimi de bilmiyorum ama kalmak istemediğimden eminim. Olur da ileride bir ikilemde kalırsam diye buraya yazıyorum. ... Babam ve Oğlum çok bilinen bir film zaten ama hiç izlememiştim. Sadece o herkesin dilinde dolanan "Açaydım kollarımı gitme diyeydim" repliğini biliyordum o kadar. İzledikten sonra içime bir öküz oturdu var ya anlatamam. Gecenin bir vakti ses çıkarmadan ağlamaya çalışıyorum boğazımda bir yumru.. Deniz'e ayrı üzülüyorum Sadık'a ayrı. Kalanlara apayrı üzülüyorum. Yani bugüne kadar dram dolu birçok film izledim muhtemelen onlarda da etkilenmişimdir ama bilmiyorum ya bunu izledikten sonra bir süre kendime gelemedim. Ertesi gün falan geçer sandım ama geçmesi biraz uzun sürdü. Çok güzeldi.. Hani bazen diyorlar ya ağlamak istiyorum hangi filmi izleyeyim diye işte o türden bir filmdi ki zaten bu da bilinen bi şey. Ben çok popüler filmlere yorum yazarken çok kasılıyorum ya hani zaten herkesin bildiği bir şeyi anlatmaya çalışıyormuş gibi hissediyorum ama ben bunları kendim için yazıyorum o yüzden her şeyi yazacağım sıkıntı yok dahdjd ... Ağırdı biraz yaa ve biraz da travmatikti. Mesela Sadık'ın eşinin doğum yaptığı gün darbe olması ne demek yaa ben o sahneyi izlerken şoka girdim bir an film izlediğimi unuttum ve bu nasıl sahne diye sorguladım, korkunçtu. Tabii 80'li yıllardan bahsediyoruz ama fobilerimin arasında artık bu da var mlsf. Neyse en başa dönelim öncelikle Hüseyin Efendi oğlu Sadık'ı ziraat okuyup çiftliği devralması için gönderiyor fakat o gazetecilik okuyor üstüne bir de siyasi olaylara karışınca babası onu evlatlıktan reddediyor. O gün evini terk ediyor. Daha sonra zaten yuvasını kuruyor ve eşi doğum yapacak derken doğum zamanı 12 Eylül 1980 tarihine yani 80 darbesine denk geliyor. Ne bir ambulansı arayabiliyor ne sokaktan birini bulabiliyor hastaneye bile bir türlü yetişemiyor ve çocuğunu bir parkta kendi doğurmak zorunda kalıyor, eşi de oracıkta vefat ediyor. Oğlu Deniz, hep süt annelerin yanında büyüyor ve o sıralarda da Sadık politik görüşlerinden dolayı işkence görüyor, hapis yatıyor. Zaten her şey bu işkencelerden sonra oluyor. Hapishane koşulları onu hasta ediyor. Her ne kadar babasıyla arası kötü de olsa evine geri dönmek zorunda kalıyor çünkü Deniz için bunu yapmak zorunda. Deniz çok tatlıydı yaa konuşma tarzı falan minicik de bir çocuk, çok güzel oynamış. Filmde genel olarak tüm oyunculuklar iyiydi ki zaten hepsi de çok iyi oyuncular. Yani sadece dram dolu bir film değildi, tabii dramı bi tık fazlaydı ama güldüğüm yerler de olmuştu. Yer yer Deniz'in hayal gücünün genişliğini izledik. Bu, filme farklı bir hava katmıştı. Aslında düşünüyorum da sadece son kısmı çok duygusaldı yoksa film boyunca komik sahneler vardı. Ben sadece sonunu hatırlayıp film boyunca izlediğim sahneleri unuttum sanırım. Yoksa Salim'e ve Binnur Kaya'nın oynadığı o role falan çok gülmüştüm. ... Hüseyin'in her şey olup bittikten sonraki pişmanlığı içimi çok huzursuz etti. Hani madem yapabiliyordun neden çocuklarını bu sevgiden mahrum ettin neden onca yıl sert baba figürü sergiledin? Yani tamam kayıp yaşamak onu bu hale getirmiş olabilir ama Deniz için sevinsem de Sadık'a üzüldüm. Bir de şey var sanki, insanlar torunlarına çocuklarından daha fazla hassas olabiliyor. Acaba üstlerindeki o sorumluluk mu azalıyor ne oluyorsa daha çok seviyorlar. Hüseyin'de onu gördüm. Yani eğer Sadık ölmeseydi yine iyi bir dede torun olabilirlerdi bence bilemiyorum. Ama var yaa Ege Tanman Deniz rolünü o kadar güzel oynamış ki onu izlerken içim parçalanıyordu o kadar hissettiriyordu ki o eksikliği.. Beni en çok etkileyen de o oldu galiba. O durgunluğu, okula gideceği günki o ağlayışı... hatırlayınca bile kötü hissettiriyor. Bir de Hüseyin Efendi'nin çektiği videolarda küçük Sadık'ı görünce ben bile çok kötü oldum. Ben galiba bu filmi izlerken gerçeklik algımı yitirdim yaa yaşananları gerçek sanıp üzüldüm bu yazıyı yazarken de aynı şekilde. Gerçekten yaşanmış gibi yazıyorum bi kendime gelmem lazım herhalde bu sadece bir film deyip hatırlatma yapmam gerekiyor ara ara. ... Filmde tek sevmediğim kısım sanırım Birgül meselesi ya. Orayı çok anlamlandıramadım galiba. Yanlış anlamadıysam Hüseyin Efendi Sadık'ın Birgül ile evlenmesini istiyor diye Sadık bundan da kaçmış ama hastanedeki o konuşmalar onu daha önce sevdiğini göstermiyor mu? Gerçi onu affedip affetmediğini sormuştu ama ne biliyim kurabiyelerin tadı hala aklımda falan demesi kafamı karıştırdı. Birgül'e üzüldüm sadece.

nubesh 1 month ago

Koro

Christophe Barratier

68 Gönderi

Spoiler içeriyor Öğretmen temalı filmlerin klasik konusu olan yaramaz, hırçın öğrencilere kaba kuvvet uygulamadan da güzel bir gelecek sunabilen bir öğretmeni izledik yine ama bu sefer işin içinde müzik de vardı. E daha güzel. Aslında ben artık öğretmenlerin eskisi gibi çok etkili…devamıÖğretmen temalı filmlerin klasik konusu olan yaramaz, hırçın öğrencilere kaba kuvvet uygulamadan da güzel bir gelecek sunabilen bir öğretmeni izledik yine ama bu sefer işin içinde müzik de vardı. E daha güzel. Aslında ben artık öğretmenlerin eskisi gibi çok etkili bir yönlendirici olduğunu düşünmüyorum yani bu senaryolar eskiden daha gerçekçi geliyordu şimdiyse öğretmenlerin sözü bile dikkate alınmıyor maalesef. Gerçi ben hiç böyle bir öğretmene rastlamadım o yüzden de bu şekilde düşünüyor olabilirim bilmiyorum. Benim hayatıma iyi yönde etki eden tek bir öğretmen vardı o da ablamın müşterisiydi. Yani ablamı tanıyordu diye adımı falan biliyordu ama hakkını yemeyeyim iyi bir kadındı ondan sonra kendimi bir şey sandım derslerim falan düzeldi jdsfljfj Genelde benim denk geldiğim öğretmenler ön planda olan öğrencileri daha çok benimsiyor ya da ne biliyim ailesi çocuğun üstünde çok duruyorsa ekstra ilgileniyorlardı ve benim gibi sessiz sakin öğrenciler aile yönünden de pek ilgili değilse arka plana atılıyordu. Geçen gün arkadaşıma okul travmalarımı anlattığım için aklıma geldi de öğretmen yönünden hiç şanslı değilmişim. Mesela bir hoca vardı onu istesem de unutamam direk kötü hoca deyince gözümün önünde canlanıyor korkunç biriydi. Tek temennim onun gibi biri olmamak. Bu arada bunun bir genelleme olmadığını, benim denk geldiğim hocaların öyle olduğunu hatırlatayım. Çok iyi ve keşke benim de öğretmenim böyle olsaydı dediğim öğretmenler de var. İşini severek yapan gerçek öğretmenler. Umarım hep böyle insanlara denk geliriz. Bir de öğretmenlerin etkili olmamasının bir diğer sebebi de sosyal medyadan mıdır yoksa velilerden midir bilmiyorum en ufak şeyde bile direkt şikayet ediliyorlar. Tabii şiddetvari olayların şikayet edilmesine karşı değilim o yönden çok iyi oluyor en azından seslerini duyurabiliyorlar fakat söylenen bir cümleyi bile neden söyledine getirirsek ohoo. Öğretmenlerin işine çok karışılıyor ya öğrenci merkezli eğitimi çok yanlış anladılar çok. Bugün bile Manisa'da bir çocuk elinde tüfekle okula gitmiş yaa, yaralı öğrenciler var. Daha birkaç ay önce aynısı yaşanmamış mıydı, anlamıyorum bu insanlara ne oluyor niye kimse bir şey yapmıyor sorumluluk falan almıyor. Çok yanlış bir zamanda yaşıyoruz çok.. Bu yazıyı yazmaya dün başlamıştım. Bitmiyor yok her gün eğitim alanında sinir olduğum bir olay daha yaşanıyor her gün farklı bir şeye sinirleniyorum. Neyse bu konu hakkında konuşsam susamam herhalde filme geçeyim. ... Filmde ilk başta orkestra şefi bir adam annesinin ölüm haberini alıyor ve Fransa'ya annesinin cenazesine gidiyor daha sonra kapıyı Pepinot adında biri çalıyor ve ona Clament Mathieu'nun günlüğünü getiriyor. Ben ilk başta ne anladım biliyor musunuz? Mathieu o okulda çalışmış ve yapamayınca orkestra şefinin o okula gidip öğrencilere öğretmenlik yapmasını isteyecek falan sandım ne alaka bilmiyorum hatta son kısımlara doğru beraber fotoğraf çektikleri an hemen ilk sahneyi açıp tekrar izledim o zaman dank etti o orkestra şefinin kim olduğu. Yani çok alakasız ama o fotoğrafı gördüğüm an duygulandım ya, nereden nereye. Clement Mathieu'nu günlüğünü okurken 1949 yıllarına gidiyoruz. Fransa'da bir yatılı okul ve bu okulda da savaş sonrası olduğu için kimsesiz ve zor durumdaki ya da okullarda disiplin sorunları yaşayan erkek çocukları kalıyor e haliyle de çoğunlukla curcunanın olduğu bir okul. Bir de okul müdürünün "etki tepki" adını verdiği bir disiplin yöntemi var yani çocuk bir şey yaparsa buna hemen bir tepki verilmesi gerekiyor bu tepki de ya dayak ya da hücre cezası oluyor. Mathieu bu yöntemin doğru olmadığını ve çocukların daha çok isyan etmesine ya da ispiyoncu olmasına teşvik ettiğini düşünüyor. Mesela öğrencilerden biri okulun yaşlı görevlisine bir tuzak hazırlıyor ve bu görevli de ağır bir şekilde yaralanıyor Mathieu bunu bir şekilde öğrenip müdüre söylememeye karar veriyor çünkü eğer söylerse çocuk yine ceza alacak ve bunu tekrarlamasına sebep olacak. Onun yerine zararı telafi edebilmesi için yaşlı adama bakmakla görevlendiriyor. Böylelikle o öğrenciyi kötü olarak nitelendirmek yerine ona insanlık ve sorumluluk aşılamaya çalışıyor. Bir insan yetiştirmek çok zor yaa, bunun sorumluluğunu almak falan. Ben hiç sorumluluk alabilecek bir insan değilim galiba. Son zamanlarda ara ara bunu düşünüp duruyorum. Hele ki bir çocuğun kişiliğini geliştirmek, ona hep destek olabilmek.. Benim kendime bile faydam yok bir başkasına nasıl olsun deyip duruyorum. Hatta itiraf edeyim bu tarz yapımlar her ne kadar içimi yumuş yumuş etse de daha çok stres oluyorum. Bu süreçten kurtulsam da mesleğe geçiş yapsam artık yaa durduk yere overthinklemekten bıktım artık. ... Clement Mathieu aynı zamanda diğer öğrencilere de farklı yöntemlerle yaklaşmaya çalışıyor. Fakat çocuklar ona hakaret içeren şarkılar söylediğini görünce koro kurmaya karar veriyor. Çocukları seslerine göre gruplandırıp şarkı söyleyemeyen Pepinot'u da yardımcısı seçiyor. Her birine bir görev yükler falan. Pepinot'a çok üzüldüm ya, çok tatlı biriydi ve okulun en küçük çocuğuydu. Ona ailesinin cumartesi günü geleceği söylendiği için her cumartesi kapının önünde ailesini bekliyordu fakat ailesi savaş zamanı ölmüştü, bundan haberi yoktu. Koro kurulduğu sırada Pierre Morhange hücrede cezalı olduğu için daha sonradan koroya katılmayı reddediyor fakat sesi o kadar güzel ki Clement bunu fark ettiğinde bir şekilde koroya katılmasını sağlıyor. Annesiyle ilgili bir sorun vardı sanki o kısmı çok hatırlamıyorum neyse Pierre koronun solisti oluyor ve daha sonra Mathieu'nun desteğiyle konservatuara burs kazanıyor ve ünlü bir orkestra şefi olarak yetişkinliğe erişiyor. İlk başta gördüğümüz orkestra şefi de Pierre. ... Çok haylaz ve muhtemelen psikolojik sorunları olan bir çocuk Mondain hırsızlık yaptığı iddiasıyla okuldan atılıyor ve bir gün müdür de okulda yokken yangın çıkarıyor. O sırada Mathieu çocukları alıp ormana gittiği için bir nevi kuralları ihlal ettiği gerekçesiyle kovuluyor. Eğer o okulda olsaydı yangın çıkmazmış falan filan. Yani çocukların okulda olmaması, canlarına zarar gelmemesi de bu durumu kurtarmıyor maalesef bir cumartesi günü okuldan kovuluyor ve o sırada ısrarla peşinden gelen Pepinot'u da alıp gidiyor. Mathieu'nun okuldan çıktığı an çok duygusaldı ya bir an ben bile hiçbiri onunla vedalaşmayacak sanmıştım ama pencereden uçurdukları kağıt uçaklarla veda ettiler. Mathieu'nın her ne kadar başarısız olduğunu düşündüğü bir hayatı olsa da kimilerinin hayatında derin bir etki bırakmıştı. Çok güzeldi yaa koroda çalan her şarkıyı çok sevdim, sürekli söyleseler hiç sıkılmadan dinleyebilirim ara ara açıp dinliyorum zaten. Pierre'nin sesi de çok güzelmiş hatta gerçekten korodan seçilmiş bir şarkıcıymış. Bu arada söyleyemeden edemeyeceğim komşumuzun oğluna çok benzediği için ve o çocuğu da pek sevmediğimden izlerken biraz sinir olmuştum ama sesi gerçekten güzel jdbfdfnj

nubesh 1 month ago

Zafer Yolları

Stanley Kubrick

26 Gönderi

Spoiler içeriyor Stanley Kubrick'ten izlediğim ikinci film. Yönetmen gerçekten sıkıcı diye düşündüğüm türleri bile ilgiyle izlettiriyor yani en azından bende öyle oldu. Siyah beyaz çekilmesi bile hoşuma gitti. Sanırım yönetmen savaşın karanlık yüzünü öne çıkarmak için böyle bir tercih yapmış. Şimdi 1.…devamıStanley Kubrick'ten izlediğim ikinci film. Yönetmen gerçekten sıkıcı diye düşündüğüm türleri bile ilgiyle izlettiriyor yani en azından bende öyle oldu. Siyah beyaz çekilmesi bile hoşuma gitti. Sanırım yönetmen savaşın karanlık yüzünü öne çıkarmak için böyle bir tercih yapmış. Şimdi 1. Dünya Savaşı'nda bizim tarafta neler yaşandığını az çok biliyoruz Allah o günleri tekrar yaşatmasın ama savaş yani, çok zor günler geçirilmiş. Bizim tarafta da karşı tarafta da. Bu filmde daha çok Fransız cephesinde yaşananları görüyoruz o hırslı generallerin masum insanları ölüme yollaması, askerlerin o çaresizliği, ölüm korkusu, adaletsizlik.. Her savaş meydanında yaşanan klasik şeyler. Öncelikle filmde yaşananların kurgu olduğunu ama masum askerleri ölüme yollayan bir generalin de olduğunu belirteyim. 1915'te Fransız ordusunda saldırıyı reddeden askerlere karşı ibret amaçlı 4 asker idam edilmiş. Bu olay da tarihe Souain Onbaşıları Olayı olarak geçiyor. Bu olayı es geçip filme dönecek olursak burada da 1916'da Fransız General Broulard Almanların en güçlü savunma cephesi olan Ant Tepesini ele geçirme emri veriyor ve General Mireau da terfi etme umuduyla bu zor emri kabul ediyor. Bi nevi askerleri intihara gönderiyor hatta bir an o kadar hırslanıyor ki kendi askerlerine ateş açma girişiminde bile bulunuyor. Neyse ki oradaki komutanlardan biri yazılı bir emir olmadığı sürece bunu kabul edemeyeceğini söyleyip ateş açmıyor. Daha sonra General Mireau askerlerin korkaklık yaptığını bahane ederek diğer askerlere ibret olsun diye 100 askerin kurşuna dizilmesi gerektiği fikrini ortaya atıyor fakat General Dax buna karşı çıkıyor. Tüm çabalarına rağmen idam kararını iptal ettiremiyor ama idam edilecek kişi sayısını üç kişiye indiriyor. Bu üç kişi de ya rastgele ya da bir çıkar uğruna seçiliyor. Dile kolay üç kişi ama üç ayrı birer hayat.. Askerlerin korkusunu derinden hissettim ne için ölüme gittiğini bile bilmemeleri, onlara bir hayatı yokmuş gibi davranılması ve her şeyin sadece 'rütbe almak' uğruna olması canımı çok sıktı. İdam sahnesi ağırdı, her şey bir anda oldu doğru düzgün yargılanmadılar bile gerçi yargılayanlar da kararı en başından vermişlerdi sadece yargılamak için yargıladılar. ... Filmi izlerken bir ara çok erkek bir film hiç kadın karakter yok diye düşünmüştüm taa ki son kısmında Almanya'dan esir aldıkları kızı görene kadar. Filmlere cinsiyet yüklemiyorum tabii ama dikkatimi çekmişti söyleyeyim dedim. Neyse kızın şarkı söylediği sahne çok güzeldi - kızı aşağılar gibi güzel bir şeyi yok tek güzel şey sesi- demelerini kastetmiyorum ama o kısımda söylenen şarkı filmi daha anlamlı hale getirmiş bence. Hem şarkı güzeldi hem sesi hem de hissettirdikleri. Boşuna dememişler müzik evrenseldir diye. Gün gelir savaştığın milletin bir ezgisine kapılıp kendi acına ağlarsın minvalinde bir sahneydi. Film savaş filmi gibi görünse de aslında çok fazla savaş sahnesi görmedik daha çok savaşmanın anlamsızlığını ve askeri liderlerin ikiyüzlülüğünü izledik. Film bunu eleştirdiği için çeşitli ülkelerde sansüre uğramış Fransa'da 1975 yılına kadar yasaklanmış aynı şekilde Almanya da iki yıl. Türkiye'de ise ilk defa 1977 yılında TRT'de gösterime girmiş fakat Albay Dax'ın General Mireau'ya söylediği "Milliyetçilik, alçakların son sığınağıdır." sözü yüzünden savcılık, milliyetçiliği aşağıladığı gerekçesiyle filmin yayına hazırlanmasında çalışan ekibe soruşturma açmış ama sonuçlanmamış herhalde çünkü film gösterime girmiş. Alın bu bilgiyi ne yapıyorsanız yapın.

nubesh 1 month ago

Ses

Sabahattin Ali

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Yeni kitaplar almayı hak edebilmek için öncelikle evdeki kitapları bitirmeye çalışıyorum bu da o kitaplardan biriydi. Yanılmıyorsam lisedeyken bir hevesle alıp okuyacağım diyordum ama asla okumadım, aldığım günden beri rafta duruyor. Bu aralar hikaye okumayı sevmiyorum dedikçe inatla hikaye okuduğumu…devamıYeni kitaplar almayı hak edebilmek için öncelikle evdeki kitapları bitirmeye çalışıyorum bu da o kitaplardan biriydi. Yanılmıyorsam lisedeyken bir hevesle alıp okuyacağım diyordum ama asla okumadım, aldığım günden beri rafta duruyor. Bu aralar hikaye okumayı sevmiyorum dedikçe inatla hikaye okuduğumu fark ettim yani genelde yüzeysel anlatılıyor diye yakınıyordum fakat bu kitapta hiç o şekilde düşünmedim. Belki de hikaye okumaya alışmışımdır bilemiyorum. Neyse bu kitapta da Sabahattin Ali'nin çeşitli dergi ve gazetelerde yayımladığı 9 öykü yer alıyor. Bunlar; Ses Köpek Sıcak Su Mehtaplı Bir Gece Köstence Güzellik Kraliçesi Çirkince Apartman Gramafon Avrat Bir Mesleğin Başlangıcı Anlatılan her öykü aman aman güzeldi diyemem ama bazılarını sevdim. Bir de şeyi düşündüm eskiden dergi okuma kültürü çok iyiymiş yaa. Yani her seferinde "Aa bu yazarın hikayeleri güzel acaba yine ne yazmış?" diye bi merakla dergiyi alıp okuduğumu düşündüm ve çok hoşuma gitti. Ya da mesela yazar İçimizdeki Şeytan kitabını, Ulus gazetesinde 87 bölüm şeklinde tefrika etmiş ve bir sene sonra da kitap şeklinde basılmış. Araya ne kadar bir süre giriyordur bilmiyorum ama devamında ne olacak diye beklemek istedim nedense. Tabii o zamanların dizileri de bu kısa hikayeler oluyordur muhtemelen. Gerçi düşününce bizde de dijital olarak Wattpad vardı sürekli yazarların yazılarını bekliyorum ve bi hevesle okuyordum sonra da zaten işin içine reklam girdi ve bazıları kitap olunca güzel olup olmadığına bakılmadan herkes kitap çıkarmaya başladı ve yine reklam.. Bazı filmlerin konusunu da Wattpad'den almaya başladılar falan filan. Bazı konularda çok abarttılar bence bilmiyorum ama ilk senelerde çok güzeldi keşke öyle kalmaya devam etseydi. Bir aralar dergiler de çok popülerdi ama hangisini alacağıma asla karar veremiyordum hatta artık her ay dergi alacağım diye bir karar almıştım ama sadece bir ay alabilmiştim benim süreklilik bu kadar oluyor maalesef. Neyse kitabı okurken aynı zamanda aklımdan bunlar geçmişti söyleyeyim dedim. ... İlk olarak "Ses" hikayesinde, yolculuk yapan iki arkadaş bozulan kamyonu beklerken bir çobanın türkü söylediğini duyuyor ve hayran kalıyorlar o sese. Daha sonra içlerinden biri türküyü söyleyen adamla tanışıp onun sesinin olağanüstü olduğunu ve kendisinin de sesten anladığını söyleyerek ona yardımcı olacağını, sesini herkese duyuracağını diyor ve türküyü söyleyen Sivaslı Ali'yi şehre çağırıp bir yarışma gibi bir yere davet ediyor. E tabi adam hep kendi kendine türkü söylemiş hiç sesinin güzelliğini birilerine kanıtlamaya çalışmamışken birden böyle bir ortamda bulununca ne yapacağını bilememiş ve sesini bile kontrol edememiş. Juriler gelen başka birine ilgi gösterince adamın tüm hayalleri yıkılmış. Hayal dediğim de sesini kanıtlayıp yurt dışına çıkmak falan da değil yani, eline bir miktar para geçer diye düşünmüş ama o da olmamış. Tabii onu davet edenler de bir o kadar yerin dibine girmiş. Sonra Sivaslı Ali elindeki tek şey olan sazını da satıp çadırına geri dönmüş. Bu hikayede Sivaslı Ali'ye tabii ki üzüldüm, o mahcubiyetini derinden hissettim ama beni asıl etkileyen sanırım söylediği türküydü. Aslına etkilemek değil de unuttuğum bazı anıları falan hatırlattı tuhaf hissettim. Abim eskiden o kadar çok dinliyordu ki bunu yani dvd oynatıcılar vardı bizde, sürekli bunu açıyordu diye hatırlıyorum ama sürekli yani. Şu an bile eski defterlerini falan bulsam bunun sözleri yazıyordur kesin buna o kadar eminim ki bunu yazdıktan sonra onu bulmaya çalışacağım jdnjfd Bu arada bu dediğim zamanlarda da maksimum sekiz yaşında falanım. Unuttum sanıyordum o zamanları ama bir şarkı ve birkaç fotoğrafa bakınca geri geldi. Güzeldi o günler yaa.. Hep büyümek istiyordum ama ne biliyim büyüyünce böyle mi olacaktı? Daha farklı hayal ediyordum her şeyi. Yine buna da şükür diyorum ama hep bi olmamışlık var, belli ediyor kendini. ... Her hikayeyi kısa kısa anlatacağım diyordum ama üşendim şimdi ya ama genel olarak hayattan hikayeler vardı yani geçmişte bir insanın karşılaşabileceği herhangi bir olayı okuyormuş gibi hissettim. Bu arada ek bilgi: İzmir'in Şirince Köyü'nün eski adı Çirkince'ymiş. Alın bu bilgiyi ne yapıyorsanız yapın. Güzel anlattığından değil ama okurken orayı da gezmek istedim yaa.

nubesh 1 month ago

Barry Lyndon

Stanley Kubrick

26 Gönderi

Spoiler içeriyor Stanley Kubrick'in biyografisini izledikten sonra filmlerini de izlemeyi düşünmüştüm ve ilk olarak Barry Lyndon'u izlemeye karar verdim. Gerçi filmin üç saat olması gözümü bir tık korkutmuş olsa da bir şekilde izledim. Dönem filmlerine karşı çok ön yargılıydım genel olarak çok…devamıStanley Kubrick'in biyografisini izledikten sonra filmlerini de izlemeyi düşünmüştüm ve ilk olarak Barry Lyndon'u izlemeye karar verdim. Gerçi filmin üç saat olması gözümü bir tık korkutmuş olsa da bir şekilde izledim. Dönem filmlerine karşı çok ön yargılıydım genel olarak çok sıkıcı olduklarını düşünüyordum ama bu film bir tık hoşuma gitti yaa. Özellikle de kıyafetlerini çok sevdim ve kadınların giydiği elbiseleri beğenmenin yanında erkeklerin gömleklerinin o kol detayını falan çok beğendim. Bu yazıyı bitirdikten sonra ilk işim öyle bir gömlek bakmak olacak galiba ksjdjsfdk ... Bence film dönemine göre çok iyi. Yani her sahne ayrı bir tablo gibi ve izlerken içine çekiliyordum sanki, sadece görsel olarak da değil müziğini de çok beğendim. Zaten Kubrick'in filmlerinde hep klasik müzik kullandığını biliyordum ama izlerken ayrıca hoşuma gitti. Bir de Barry'nin hayatında daha neler olacak diye merakla izledim sonra kendi hayatıma baktım ve çok monoton bir hayat yaşadığımı fark ettim. Ama helal olsun, yaptıklarının doğru olduğunu savunmuyorum ama cesaretli adammış Barry. Hayatın dibini de zirvesini de gördü ben olsam yapamazdım mesela. İrlandalı Redmond Barry, kuzeni Nora'ya aşık olduğu için onun bir ingiliz subayıyla evlenmesini kabullenemiyordu bu yüzden onu düelloya davet etti. Bu düello mantığı da çok tuhafmış ya. Avrupalı aristokrasi ya da üst düzey askeri çevre genellikle hakarete uğradığı zaman itibarları zedelenmesin diye sorunlarını mahkemeye taşımak yerine kendi aralarında düello yaparak halletmeye çalışıyorlarmış. Düelloda da birbirlerine sıralı bir şekilde ateş açarak üstünlük sağlamaya çalışırlarmış neyse bizim Barry de bu İngiliz subayını vurmayı başarmış fakat onu öldürdüğünü sandığı için kaçmak zorunda kalmış. Kaçarken de bir şekilde Prusya ordusuna katılmış sonra casusluk yapmış, kumarbazlık falan derken Avrupa aristokrasisine girmiş sonra da zengin bir kadın olan Layd Lydndon ile evlenip soyluluk unvanı edinmiş fakat Layd'nin önceki eşinden olan çocuğu Lord Bullingdon, Barry'i hiç sevmiyor ve ondan nefret ediyormuş gerçi nefret etmesini de haklı buluyorum. Barry her ne kadar kendi çocuğuna iyi bir babaysa Bullingdon'a karşı da bir o kadar kötü babaydı. He bir de çocukları Bryan vardı. Bryan bir gün babasına bir at istediğini söylemişti ve Barry de doğum günü hediyesi olarak ona bir at almıştı fakat çocuk o günü beklemeyip habersizce ata binip düşmüştü. Ben Barry'nin atı vermeden önce oradan gideceğini, yine her zamanki gibi yeni bir hayat kuracağını düşünmüştüm ki belki de öyle yapacaktı bilmiyorum ama oğlunun attan düşüp ölmesi onu büyük bir buhrana soktu. Tüm gün içip sızıyor, acı çekiyordu. Bu sırada da Bullingdon, daha önce herkesin önünde Barry'den dayak yediği için ve onun paragöz olup aileyi mali yönden yıpratmasını da esaba katıp bir düello yapmak istemiş. Bu düelloda Bullington ilk atışı yapacakken başta boşa atış yapmak zorunda kalmış ben bu kısmı Barry'nin yine bir hile yaptığını düşünerek izlemiştim. Hani çok bencil ve fırsatçı bir adam ya, bunu da yapmıştır demiştim fakat sıra kendisine geldiğinde Bullington'a ateş etmek yerine toprağa sıkmış olmasına şaşırdım. Acaba oğlu öldüğü için hayatı mı anlamsızlaşmıştı yoksa Bullington'a yaptıklarından pişman mıydı bilmiyorum ama Bullington, tekrar atış hakkı edinince Barry'i bacağından vurup düelloyu kazanmıştı. Bacağını ampüte etmek zorunda kalan Barry, Lord Bullington ile anlaşıp İngiltere'yi terk etmek zorunda kalıyor. Ve onun da hikayesi burada bitiyor. Bundan sonra ne yapmıştır bilmiyorum ama kesin yeni bir hayat kurmuş yeni bir kimlikle hayatını yaşıyordur. Yani Redmond Barry ile başlayan hikayenin Barry Lyndon ile sonlanmasını izlemiş olduk. Ben ilk başta gerçekten böyle biri var sanıyordum ama sonradan sadece bir kitap uyarlaması olduğunu öğrendim. Normalde böyle bir kurgu pek ilgimi çekmez ama bu filmin ayrı bir atmosferi vardı sürekli izleyesim geliyordu muhtemelen dört saat olsaydı yine izlerdim. Tabii doğal olarak sıkıldığım sahneler de oldu ama orayı da bir şekilde hallettik. ... Stanley Kubrick bu film ile 4 Oscar ödülü almış. En iyi sinematografi, en iyi sanat yönetimi, en iyi kostüm tasarımı ve en iyi müzik olarak. Yani emek verilmiş bir film hatta biraz araştırdım da bu film için bir yıl çekim yapılmadan önce üç yıllık bir hazırlık sürecinden geçmiş. Hazırlık süreci dediğim de bu kostümleri ayarlamak, evleri, eşyaları dizayn etmek.. Her şeyin 18. yy'a uygun şekilde olmasını sağlamak için dile kolay üç yıl bir ön hazırlık. Tabi her sahnenin tablo gibi olması da kolay bir şey değildir muhtemelen. Ben sevdim yaa ben güzel bir sanat filmiydi tavsiye edilir.

nubesh 1 month ago

Denizin Şarkısı

Tomm Moore

25 Gönderi

Spoiler içeriyor Sanırım bundan önce Gökteki Kale'yi izlediğimden o hareketlilik ve tempoya alıştığım için bu animasyon çok durağan geldi. Yine de çok tatlı ve özellikle görsel açıdan izlemekten keyif aldığım bir filmdi. Çizimleri, karakterleri, konusunu mitolojiden alması falan çok ilgi çekiciydi. Sanki…devamıSanırım bundan önce Gökteki Kale'yi izlediğimden o hareketlilik ve tempoya alıştığım için bu animasyon çok durağan geldi. Yine de çok tatlı ve özellikle görsel açıdan izlemekten keyif aldığım bir filmdi. Çizimleri, karakterleri, konusunu mitolojiden alması falan çok ilgi çekiciydi. Sanki bir masal kitabının içine girmişim de ben de o iki kardeşle birlikte bu serüvenin içindeydim. ... Ben ve kardeşi Saeoirse babalarıyla birlikte deniz fenerinde yaşıyorlardı yanlarında bir de köpekleri Cu vardı Ben, Cu'yu kardeşinden daha fazla seviyordu daha doğrusu kardeşini hiç sevmiyordu çünkü Saeoirse doğduğunda annesi ortalıktan kaybolmuştu ve muhtemelen onun öldüğünü sanıyordu ama aslında annesi bir Selkie'ydi. İrlanda mitolojisine göre Selkie, denizde fok balığı ve karada ise insan şeklini alıyor. Yani annesi doğum yaptıktan sonra denize dönmüştü. Bu yüzden de annesinin gitmesinin sebebini kardeşine bağlayan Ben, onu hep dışlıyor ve hep kıskanıyordu. Saeoirse çok tatlıydı ya onu alıp ısırmak istiyordum. Bu arada Saeoirse de bir Selkie'ydi. Deniz kabuğunu üflediğinde etrafta büyülü şeyler oluyordu bunu fark eden babası Saeoirse'nin kürkünü bir sandığa koyup denize attı muhtemelen sonunun annesi gibi olmasından korkmuştur. Neyse bu kürk denize atıldıktan sonra Saeoirse gün geçtikçe hastalanmaya ve zayıflamaya başladı bu durumu fark eden büyükannesi burada yaşamak çocuklara göre değil diyerek onları şehre götürdü. Tabii gitmek istemeyen Ben, gizli gizli kaçma girişiminde bulununca kardeşi de peşinden gitti ve o sırada birkaç baykuş Saeoirse'yi kaçırdı. Kaçıran da Baykuş Cadısı olan Macha, Saeoirse'nin şarkısını kullanarak tüm büyülü varlıkları kurtarmayı amaçlıyor ama bu kurtarma kısmı kişiden kişiye göre değişir bence. Yani varlıkların duygularını kavanozlayıp onları taşa dönüştürerek acı çekmelerine engel olmak kimine göre bir kurtarma kimine göre de bir işkence sanırım. Ama izlerken böyle bir şey olsa ne güzel olur diye düşündüm yani temelli olmasa da bazen bize ağır gelen duyguları kavanozlayıp rafa kaldırsak ne iyi olurdu. ... Bir şekilde Macha'dan kurtulmayı başarıyorlar ve kürkü de bulunca Saeoirde şarkı söyleyip taşlaşmış olan tüm büyülü varlıkları eski haline geri getiriyor ve denizden çıkan annesi, ona iki dünya arasında bir seçim hakkı tanıyor ya denizde yaşayacak ya da insan kalıp babası ve abisinin yanında kalacak diye. Saeoirse insan olmaya karar veriyor. ... Ben, bu süreçte kardeşiyle güzel bir bağ kurmuş ve olanların sorumlusunun kardeşi olmadığını ve gereksiz bir nefret içinde olduğunu, babası da annelerinin yasını tutmaktan çocuklarıyla ilgilenmediğini fark etmişti. Galiba bazen fark edilmiyor böyle şeyler. Genel olarak çok tatlı, büyüleyici bir animasyondu. Sabaha kadar bu animasyonun içinde ol deseler olurdum yani..

nubesh 1 month ago

Gökteki Kale

Hayao Miyazaki

38 Gönderi

Spoiler içeriyor İçimi yumuş yumuş yapan çok soft bir animeydi. Müzikleri ekstra hoşuma gitti hatta daha önce dinlemiş olabilir miyim diye düşündüğüm bir tanıdıklık hissi oluştu. Güzeldi. Bu anime uzun zamandır listemde olmasına rağmen bir türlü elim gitmiyordu her seferinde neyse ya…devamıİçimi yumuş yumuş yapan çok soft bir animeydi. Müzikleri ekstra hoşuma gitti hatta daha önce dinlemiş olabilir miyim diye düşündüğüm bir tanıdıklık hissi oluştu. Güzeldi. Bu anime uzun zamandır listemde olmasına rağmen bir türlü elim gitmiyordu her seferinde neyse ya başka zaman izlerim, şu an hiç ilgimi çekmiyor deyip erteliyordum. Bu kadar güzel olacağını bilseydim hiç ertelemezdim. Bir de hangi yılda çıktığuına bi bakayım dedim 1986'yı görünce şok oldum. Bu kadar eski olacağını tahmin etmiyordum ama yine de konusu çok ilgi çekiciydi ve o merak unsuru bende hiç eksilmedi sürekli bir hareketlilik vardı, bu hoşuma gitti. Daha önce Yürüyen Şato'yu izlemiştim onun da hissettirdikleri çok hoştu müzikleri falan ama konusunu pek beğenememiştim sanki yani sevmediğim bir şeyler vardı hatta çok mu abartılıyor bu Miyazaki diye düşünmüştüm ama lafımı geri alıyorum. Niye öyle düşündüm onu da bilmiyorum tek bir film izleyerek karar mı verilir? ... Filmde Sheeta isimli kızın peşine düşmüş birkaç adam ve yaşlı bir kadın görüyoruz önce bu koşuşturmanın ne için olduğunu anlamaya çalışıyoruz derken hoopp kızımız aşağı düşüyor. Tam düştü ne olacak diye düşünürken bu sefer de kız havadan süzülerek iniyor ve o sırada bu kızı gören Pazu, Hint filmi çekiliyormuşçasına bir edayla kilometrelerce öteye koşarak kızı havada yakalıyor ajdhnfd E adam Japon olduğu için her şeyin bir mantığı var demiş olacak ki kızın havadan süzülmesinin sebebini de boynundaki kristal kolyeye bağlıyor. Peşlerindeki bu insanların amacı da o kolyeye sahip olmak falan filan. Amaa böylesine büyülü bir kolye için bir düşman az herhalde bize bir düşman daha lazım deyip bu sefer de Muska adında başka bir düşmanı karşımıza çıkarıyor. Gökyüzünde şehirlerin olduğu bir evrende bulutların ardında Laputa adında bir ada varmış hatta Pazu'nun babası uçakla uçarken bu adayı görmüş fakat kimseye inandıramamış, çoğu kişi tarafından aklını yitirdiği bile düşünülmüş taa ki ölene kadar. Bu yüzden Pazu'nun hayali Laputa'yı bulup böyle bir yerin olduğunu ispatlamak olmuş. Ve Sheeta, Laputa'nın soyundan gelen bir kızmış. Düşündüm de herkesin Laputa ile ilgili bir hayali var. Pazu öyle bir yerin var olup olmadığını öğrenmek istiyor, Muska Laputa'nın teknolojisini ve silahlarını kullanıp dünyayı kontrol altına almak istiyor, yaşlı kadın ve oğulları da oranın hazinelerine ulaşmak istiyor. Benim bile izlerken Laputa'da yaşama hayalim oldu ama garibim Sheeta ya, hayal kurmasına bile izin vermediler anca kızın peşine düştüler. Bi izin verseydiniz de soluklansaydı. Bu arada Yürüyen Şato'da da böyle isteğim vardı, istediğim yere gidebileceğim bir şatom olsun diye. Bu animeleri izlerken en sevdiğim kısım da bir yere bağlı olmayan yaşam alanları olması sanırım. Yani konfor alanındasın ama özgürsün tam benlik. Yaşlı kadın ve oğullarının olduğu sahneler çok komikti eklemeden geçemeyeceğim her ne kadar Dola kötü ve çirkin görünse de çok zeki ve komik bir karakterdi bence onu sevdim yaa. İlk başlarda seveceğimi düşünmemiştim Muska'yı görünce beterin beteri var dedim herhalde. Sheeta ile Pazu'nun ilişkisi de çok tatlıydı, beraber zorlukların üstesinden geldiler Laputa'yı özgür bıraktılar falan güzeldi. Bir de bir mağarada taşların oluşturduğu o renk şöleni de çok hoştu. Aklımda yer edinen sahnelerden biri de buydu. Görsel olarak çizimleri çok beğendim, müziğini de çok beğendim ve konusu da çok iyiydi. Çok bilinen bir animasyon zaten ama benim gibi izlemeyi erteleyenler için tavsiye ederim.

nubesh 1 month ago

Prens

Niccolo Machiavelli

3 Gönderi

Bu kitapla pek hoşlaşmadık ya. Kötü bir eser olduğundan değil de pek benlik değilmiş diyelim. Bir insan iki saniye önce okuduğu bir cümleyi hemen unutur mu? Ben unuttum, unutuyordum yani.. Aslında dili de ağır değildi ama okurken hep anlamadığımı fark…devamıBu kitapla pek hoşlaşmadık ya. Kötü bir eser olduğundan değil de pek benlik değilmiş diyelim. Bir insan iki saniye önce okuduğu bir cümleyi hemen unutur mu? Ben unuttum, unutuyordum yani.. Aslında dili de ağır değildi ama okurken hep anlamadığımı fark ediyordum ve açıkçası zorlanarak okudum. Belki de şu an bu kitabı okuma modunda değildim ama sanmıyorum ya, kendimi siyasi konuları anlamıyorum diye şartlandırdım o yüzden böyleyim. Vatandaşlığı da hiç anlamıyorum mesela. Bu yüzden dersi direkt elemiştim. Niye böyleyim ki ? Neyseee "Zafere giden her yol mübahtır." sözünü motto edinen Machiavelli'nin bu kitabını çok merak ediyordum o yüzden bir şans vermek istedim. Aslında dediğim gibi kötü bir kitap değil ve okunması da gerekiyor bence çünkü iktidarın nasıl kazanıldığı, nasıl korunması gerektiğiyle ilgili farklı bir bakış açısı sunuyor. Bu arada kitap normal olarak daha çok İtalya tarihi üzerine kurulu belki de bu yüzden çok ilgimi çekmemiştir hatta asıl zorlanma sebebim o yabancı isimler de olabilir bilmiyorum. Türklerden bahsettikleri an ekstra dikkatimi veriyordum çünkü njfds Kitapla ilgili ne anlatabilirim bilmiyorum ki.. Bir Prens için halk tarafından korkulmanın sevilmekten daha güvenli olduğundan bahsediyor ama nefret edilmemesi gerektiğini de vurguluyor. Paralı askerliğin iyi bir şey olmadığını, halkın kendi ordusuna sahip olmasının öneminden, Prens'in yakınında ona sadık kişilerin olması gerektiğinden falan acımasız olacaksa bunu tek seferde ve hızlı bir şekilde uygulaması gerektiğini tekrarlarsa bunun bir zulüm olacağını söylüyor. Yani bunun gibi tavsiye niteliğinde bilgiler. Machiavelli bunu o dönemin hükümdarı olan Medici'ye ithaf etmiş. Daha sonra cumhuriyeti desteklediği bir eser daha yazmış derken insanlar onun ikili oynadığını fark etmiş. Yani Makyavelizmin temellerini atmış diyebiliriz. Tabi bazı kişiler de Machiavelli'nin yanlış anlaşıldığını, aslında hep cumhuriyeti desteklediğini ama daha iyi bir İtalya için önce güçlü bir lider tarafından yönetilmesi sonra da cumhuriyet ile özgürlüğe kavuşması gerektiğini savunuyor. Yani bilemiyorum yazarı hep "Amaca giden her yol mübahtır" cümlesiyle hatırlayacağım galiba, o yüzden fikirlerinin çok da masum olduğunu düşünmüyorum. Yine de farklı türde kitaplar okuyunca mutlu hissediyorum o yüzden o kadar da nefret etmedim bu kitaptan, sanmıyorum ama tekrar okunur yani :)

nubesh 1 month ago

Umut

Joon-ik Lee

64 Gönderi

Spoiler içeriyor Bir film anca bu kadar can acıtabilirdi.. Gerçek bir yaşam hikayesi olmasını geçtim günümüzde hala çocuk istismarının yaşanması ve verilen cezaların komik rakamlar olması ayrıca canımı acıtıyor. İnsanlar artık çocuklarını nasıl koruyacağını bilmiyor. Her yer kötü zihniyetli sapıklarla dolu her…devamıBir film anca bu kadar can acıtabilirdi.. Gerçek bir yaşam hikayesi olmasını geçtim günümüzde hala çocuk istismarının yaşanması ve verilen cezaların komik rakamlar olması ayrıca canımı acıtıyor. İnsanlar artık çocuklarını nasıl koruyacağını bilmiyor. Her yer kötü zihniyetli sapıklarla dolu her gün ayrı bir tecavüz haberi görüyoruz.. Yani benim aklım almıyor, insanlar nasıl bu kadar pislikleşebiliyorlar? Hayır bir de caydırıcı bir ceza da verilmediği için ne olacak ki birkaç yıl yatarız diye düşünüyorlar herhalde. Ya da akıl sağlığım yerinde değildi deyip işin içinden kolayca sıyrılabiliyorlar. Off of çok kötü bir adalet sistemimiz var çok... Daha dün bir haber okumuştum 26 kişiye 250 yıl hapis cezası diye. Sanırım artık bu şekilde fazla ceza vermiş gibi gösteriyorlar halbuki kişi başı on yıl bile etmiyor. Ve bunun gibi bir çok haber... Umarım bir gün adaleti, adaletli bir şekilde kullanmayı öğrenirler. ... Filmi birkaç ay önce izlemiştim ama son kısmını izleyemeden kapatmak zorunda kaldık o yüzden daha yeni bitirebildim. Öncelikle çok duygusaldı, tek başına izlemiş olsaydım muhtemelen hüngür hüngür ağlardım ama etkisi kolayca gitmiyormuş sondaki o mahkeme sahnesinde ben de onlarla ağladım. Ailesinin psikolojisini, So Won'un hissettiklerini anlamaya çalıştım. Aslında dedikleri gibi şu an ne kadar empati kurmaya çalışsak da onların hissettiklerini hissedemeyiz. Mesela annesinin tüm çocukların başına gelseydi kızı ön plana çıkmazdı düşüncesini ne kadar anlamaya çalışsak da anlayamayız sanırım. Korkunç bir düşünce gibi gelir bize ama bu travmayı yaşayan bir aile daha korkunç ne yaşayabilir ki? Yine de Allah göstermesin, yazarken bile kötü hissediyorum. Umarım bu pisliklerin soyları tükenir de kurtuluruz onlardan. Normalde unutmayayım diye direkt filmi anlatıyorum ama yapamayacağım sanırım. Sadece So Won'a sımsıkı sarılmak ve koca yanaklı çocuğun yanaklarını sıkmak istediğimi hatırlıyorum. Arkadaşlıkları güzeldi, özellikle de o küçük çocuğun kendini suçlayıp ağlamasına o kadar üzüldüm ki.. Bir de okuldaki arkadaşlarının cama ödevleri, çizdikleri resimleri, geçmiş olsun dileklerini asması çok özeldi. Bir de So Won'un babasına karşı istemsiz ördüğü duvarlar.. Açıkçası olayın hiç bu boyutunu düşünmemiştim, aslında iki taraf da çok zor bir durumdaydı. Yine de her şeye rağmen ailesi bu süreçte çok güzel destek oldu. Tabii terapistin de büyük bi etkisi vardı ona da çok üzülmüştüm. Genel olarak üzüldüm yaa. Önermeye çekindiğim bir film oldu benim için, konusu çok ağır. Hayır bir de ben bunu 13 yaşındaki yeğenimle izledim daha doğrusu o izliyordu ben sonradan dahil oldum. Böyle bir konusu olduğunu bilseydim asla izletmezdim.