HER TÜRLÜ MİSYONERLİK PROPAGANDASINDAN, BİZİ TÜRKÇE İBADET KURTARIRÜlkemizde misyonerliğin birçok şekli vardır ve yabancı bir dille ibadet devam ettikçe bu açık/gizli uğraşı devam edecektir.Osmanlı’nın bu mutlak teokratik (şeriata bağlı) devlet yapısı içinde özellikle dine dönük misyonerlik faaliyetlerinin hiçbir kayda bağlı…devamıHER TÜRLÜ MİSYONERLİK PROPAGANDASINDAN, BİZİ TÜRKÇE İBADET KURTARIRÜlkemizde misyonerliğin birçok şekli vardır ve yabancı bir dille ibadet devam ettikçe bu açık/gizli uğraşı devam edecektir.Osmanlı’nın bu mutlak teokratik (şeriata bağlı) devlet yapısı içinde özellikle dine dönük misyonerlik faaliyetlerinin hiçbir kayda bağlı olmaksızın sürüp gitmesi yadırganabilir. İbretli gerçek şudur: Başka dinlerin propagandasına açık olan Osmanlı yönetimi, tercih ettiği mezhep dışındaki İslami hareketlere ve mezheplere çok sert davranmıştır. Bu tutumu kanlı mezhep kargaşaları da başlıca etkendir. Kapitülasyonlar sadece ekonomik alanda değil dinsel mevzularda da kendi yönünde ve çıkarında bir siyaset gütmüştür. Bu gerçekler hatırlanırsa dünya üzerinde hiçbir milletin ibadetini yabancı bir dille yapma esaretinin ceremesini bu kadar uzun ve bu kadar çok yönlü ödemiş olduğuna rastlanılamaz.Kanuni Sultan Süleyman (1494-1566) devrinde Fransız Kralı I. François ile Alman İmparatoru Charles Quimt arasındaki savaşta François kralı yenilmiş ve esir olmuştur. Kralın annesi Caterine de Medici Osmanlı hakanına başvurmuş ve yardım istemişti. Sonuçta Fransız kralı kurtarılmış ve de ülkesine Osmanlı üzerinde ticaret ve kültür alanında ayrıcalık tanıyan özel statü tatbik edilmişti. Kapitülasyonların başlangıcı bu inanılmaz gaflet tutumunun ilk belirtisi olarak Katolik Lazarist rahip grupları serbestçe Osmanlı topraklarına gelmişler ve okullar kurmuşlar.Şarl Ken’in elçisi Kardinal Busbek anılarında şöyle diyor: “Osmanlılar bu kararları alırken hiç yadırgamamışlardı. Çünkü ibadetlerini kendileri için yabancı bir dil olan Arapçayla yapıyorlardı. Bu dili ancak medreselerde yetişen ve kendilerine ulema adı verilen din bilginleri öğrendikleri için onların haricinde olanların Arapçadan başka herhangi bir yabancı dilin üzerinde menfi tesir yapması düşünülemezdi.”Ne yazık ki Osmanlıların, özellikle hilafeti benimsemesinden sonra Arap kültür emperyalizmine mutlak boyun eğişinin asıl nedeni olan “BİR YABANCI DİLLE İBADET” felaketinin getirdiği Kardinal Busbek’in doğru teşhisiyle Türk insanının manevi yapısı üstünde yarattığı bir umursamazlık 1789 Fransa büyük devriminden sonra Osmanlı’yı sadece Katolikliğin değil Protestanlığın da açık sahnesi yapmıştır. Bu alanda özellikle 1811 başından başlayarak Amerikan Protestan misyonerliği apaçık saha bulmuştur.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
HER TÜRLÜ MİSYONERLİK PROPAGANDASINDAN, BİZİ TÜRKÇE İBADET KURTARIRÜlkemizde misyonerliğin birçok şekli vardır ve yabancı bir dille ibadet devam ettikçe bu açık/gizli uğraşı devam edecektir.Osmanlı’nın bu mutlak teokratik (şeriata bağlı) devlet yapısı içinde özellikle dine dönük misyonerlik faaliyetlerinin hiçbir kayda bağlı…devamı
İkinci Meşrutiyet’in ilk yıllarına ait bir örnek vermek istiyorum: O günlerde, sınırımız içinde bulunan Arnavutluk’ta geçmişte kalmış, hatta bugünler içinde geçerli KANLI DAVALARI, bir çare arama ve çare bulmayı zorlaştıracak yapıdaydı. Aileler arasındaki düşmanlık zaman zaman belderelere sıçrıyordu. Tahtta olan…devamıİkinci Meşrutiyet’in ilk yıllarına ait bir örnek vermek istiyorum: O günlerde, sınırımız içinde bulunan Arnavutluk’ta geçmişte kalmış, hatta bugünler içinde geçerli KANLI DAVALARI, bir çare arama ve çare bulmayı zorlaştıracak yapıdaydı. Aileler arasındaki düşmanlık zaman zaman belderelere sıçrıyordu. Tahtta olan 5. Sultan Mehmet Reşat kanlı olaylara çare olarak Arnavutluk’a, beraberinde konu üzerinde bilgili ve sözü geçen kişilerle beraber gitti. Bu şahsiyetler arasında MANASTIRLI DERSİAM(1), İSMAİL HAKKI EFENDİ de vardı. Malumdur ki Manastır, Arnavutluk’un merkezleri arasındaydı ve meclisinde Arnavutluk’u temsil eden üç milletvekilinden biri sadece Türkçe biliyordu.Sultan Reşat, Kosova’ya geldiğinde onbinlerce kişi tarafından karşılandı. Heyet içinde MANASTIRLI İSMAİL HAKKI EFENDİ HOCA’dan büyük bölümü Türkçe bilmeyen halka, Arnavutça bir konuşma yaparak, bu kan davasının kötü bir alışkanlık olduğunu anlatması istendi. Siz, inanılmaz gerçeğe bakın ki MANASTIRLI İSMAİL HAKKI EFENDİ HOCA hiç Arnavutça bilmiyordu!..Ama aynı kişi Arapça’dan Türkçe’ye 4 ciltlik “Mevaid-ül En’am fi Berahini Akaidi İslam” gibi Arapça’yı en iyi bilen bir şahsiyetin dilimize çevireceği dinsel terminolojinin yeterliği ile yapılabilmiştir.Ama anadili Arnavutça’yı hiç bilmiyordu.Padişahı bile hayrete düşüren bu gerçek Arapça’nın din başta, temel konularda dilimize asırlarca egemen olduğu tipik örneğidir.Bu gerçek içinde çok tabiidir ki, tarihte de özellikle Arap devletleri tarihinde Arapça’dan gayrı bir dilde yayımlanmış bir kitaba başvurulması ve kaynak olarak alınması düşünülmüyordu.
Osmanlı'nın Sudan'ı da alarak sınırlarını yirmi milyon sekiz yüz bin kırk bin kilometre kare, yani iki Avrupa büyüklüğünden daha fazla bir alana erişmiş Padişah 3. Murat'ın tahta çıkış tarihi 1574'ten başlayarak Osmanlı ruhban sınıfının kaynağı MEDRESENİN, kendi varlığına adına benimsediği…devamıOsmanlı'nın Sudan'ı da alarak sınırlarını yirmi milyon sekiz yüz bin kırk bin kilometre kare, yani iki Avrupa büyüklüğünden daha fazla bir alana erişmiş Padişah 3. Murat'ın tahta çıkış tarihi 1574'ten başlayarak Osmanlı ruhban sınıfının kaynağı MEDRESENİN, kendi varlığına adına benimsediği sarayla saray yönetimi Enderun'u, ve de tahtta orduyu temsil eden Yeniçeri Ocağı'nı yönlendirerek hakanlığın çöküşüne kadar devam eden "İSTEMEZÜK" çabalarıyla ilgili birkaç örnek vereceğim.Biliyoruz ki Johann Gutenberg'in (1400-1468) matbaayı icat ettiği 1440'tan, tam 286 sene sonra 1726'da İLK MATBAA'yı şeyhülislamın fetvası ve padişahın fermanıyla kuran İbrahim Müteferrika'ya din kitapları, yani başta Kuran-ı Kerim ve inanç sahasında temel sayılan öteki kitapların basılması hakkı tanınmamıştır. Günümüz çağdaşlaşma tarihinde insanoğlunun varlığında uygarlığın sıralanışında, tekerleğin bulunuşundan sonra en büyük icat MATBAADIR...Lütfen düşünün: Siz Türk milleti olarak Bizans'a son vereceksiniz "Ortaçağa yeter" diyeceksiniz, Rönesans'ı başlatacaksınız, dünyadaki uyanışın önderi olacaksınız ve bütün bu rehberliğiniz içinde matbaaya topyekûn rakamla 300 yıl sonra, o da şartlı olarak "evet" diyeceksiniz.Kim önündedir de bu uygarlığa yol gösterecek olayın, sorun.Cevabı yukarıda işaret ettiğim gibi "Osmanlı Tarihi Panoraması"ndadır. 3. Murat'tan başlayıp 1703'te tahta geçen 3. Sultan Ahmet'e kadar Osmanlı matbaadan yoksundu. Sebep neydi biliyor musunuz? Başta Kuran-ı Kerim olmak üzere din kitaplarını elleriyle yazan yüz bini aşkın olduğu iddia edilen HATTAT (elyazısıyla kitap yazan) insanların bulunuşu... Allah'ın şaşkın kulu, bir ordu kadar kalabalık sanat ehlilerine matbaayı tanıtıp ülkenin insanlarını çok kısa bir zamanda okumanın ve yazmanın nimetine ulaştırmanın yolu varken onları bu ışıktan yoksun bırakmak akılsızlık ve zamana karşı gözlerini kapanmak gafletine seni kim zorladı?Hayır!.. Allah ile kul arasına girerek ruhban sınıfını temsil eden teokrasi kadrosunun en büyük korkusu ülke insanlarının okuma ve yazmasıyla aydınlatılması olmuştur. İlk günden sona kadar korkuları buydu. Çünkü yabancı bir dille, yani Arapçayla ibadetlerine devam etse de, kadın-erkek bütün Müslümanlar matbaa sayesinde Kuran'a daha kolay ve ucuz sahip olduklarında içlerinden çok az olsa da bir bölümü, "Ben neden hâlâ dinimin kitabını anadilimle okumuyorum, neden ibadetimi anadilimle yerine getirmiyorum?" diye soracaklardı. Çünkü görecek ve inanacaklar.dır ki Kuran'da "İBADETLERİN SADECE ARAPÇA İLE YERİNE GETİRİLECEĞİ" yolunda hiçbir hüküm yoktur! Macar asıllı İbrahim Müteferrika ile daha sonra sadrazam olan Yirmisekiz Çelebi Mehmet Sait Paşa'nın ilk matbaanın izin fetvasını 3. Sultan Ahmet'le, tarihlerimizin Lale Devri olarak adlandırdığı uyanış ve derlenip toparlanış devrini açan Nevşehirli İbrahim Paşa'nın düşürülmesi, sadrazamın da parçalanmasının asıl nedeni matbaanın onların emekleriyle ülkeye girmiş olmasıdır. Çünkü, "İstemezük"ün uygarlığa karşı kini ve nefreti zamanla bitmez ve tükenmez.Bu "İstemezük"ün yaşanılan zamana dönük karşı koymasının en ibretli hadisesi 28. Osmanlı Padişahı 3. Sultan Selim'in (1761-1808), devleti yok olmaktan kurtarmak gayesi ile ele aldığı "NİZAM-I CEDİD - Yeni Düzen Girişimi"nin sadrazam Köse Musa Paşa ile şeyhülislamı Topal Ataullah'ın gizli kışkırtmalarıyla patlayan Kabakçı Mustafa Ayaklanması ile yarıda bırakılması, yenilikçi padişahın önce tahttan indirilmesi sonrasında öldürülmesidir.İbretli olay üzerine o tarihlerde Osmanlı'da olup bitenleri izleme ve satırlaştırılması ilgisini gösteren başta yabancı sefirler Batılı fikir adamları, dinin devlet ve kişi hayatına dünyanın hiçbir yerinde görülmemiş ölçüdeki Osmanlı devletinde doğrudan ve dolaylı tesirine rastlanmadığında birleşiyorlar. O tarihte Avrupa'da dünyanın gidişini değiştiren olay cereyan etmiş, 1789 Fransız İhtilali ile en eski monarşilerden (kişisel yönetim) biri yıkılmış onun bağrından çıkan Napolion Bonaparte hadisesi ile Avrupa haritası değişmiş Rus çarlığı Osmanlı'ya karşı kazanmış olduğu zaferle Balkanlar'da Panslavist politika, öte yanda Arap Yarımadası'nda Osmanlı'ya karşı ayrılıkçı hareket kargaşalıklara yol açmıştır. Nasıl medrese din varlığını yaşayan halk hayatının üstüne çökmüş bir baskı olmuşsa, donmuşluğu ve yerinde kalmışlığı tüm yaşantıya egemen kılma, duyganlık ve de kararlığının devamı olarak orduya YENİÇERİLİĞİ aynı kalıp ve tempo içinde bırakmayı başarmıştı. İkisi arasında gizli bir anlaşma 17. yüzyıl kapanıp 18. yüzyıl ortalarına kadar "İSTEMEZÜK" homurdanmaları ve naraları arasında devam etti
Türkler insanı sanki dinsel bir zorunluluk varmış gibi ve Tanrısına kulluk görevini sadece Arapçayla yapmanın zorunluluğu altındaymış gibi, nesiller bu sakat düşüncenin mahkumu olarak yetişmişlerdir. Çünkü nasıl Hıristiyanlığın Katolik mezhebi Latincenin damgası altında varlığını sürdürmüşse, Osmanlı da Arapçanın dili ile…devamıTürkler insanı sanki dinsel bir zorunluluk varmış gibi ve Tanrısına kulluk görevini sadece Arapçayla yapmanın zorunluluğu altındaymış gibi, nesiller bu sakat düşüncenin mahkumu olarak yetişmişlerdir. Çünkü nasıl Hıristiyanlığın Katolik mezhebi Latincenin damgası altında varlığını sürdürmüşse, Osmanlı da Arapçanın dili ile özdeşleşmiştir.Aslı Türk olan ünlü filozof, dinbilimci 19. yüzyıl İslam yenilikçilerinin önderi, Afganlı Cemalettin "1838-1897" İslamiyetin SON DİN olmasının nedeni "Tegayyürü ezman ile tebaddülü ahkâm = Zamanın yeniden yapılanması ve kuralların bu değişikliğe uygulanması" gerçeğinin ayrıcalıklı ve cesur sonucudur. 1838’de Afganistan’da Esterabat’ta doğdu. Soyu Afgan Emiri dost Mehmet tarafından Kâbil’de yerleştirilmiş bir tür Türk boyudur. Kâbil’de din öğrenimlerini tamamladıktan sonra Hindistan’da Lahug Üniversitesi’nde matematik, doğa bilimleri ve Fransızca öğrenimini tamamlamıştır. Buradan Osmanlı egemenliğindeki Arap Yarımadası’nda incelemeler yapmış. İslamiyeti tüm yaşantı alanlarındaki duraksamasının asıl nedeni dinin çıplak şekillenmesinin ve zamana göz kapamasının tortusu olduğu hükmüne varmış. Ömrünün sonuna kadar uyanış ve derlenip toparlanış mücadelesini sürdürmüştür.Cemalettin, İstanbul’a geldiğinde Sadrazam Mehmet Emir Ali paşa ve Hariciye Nazırı Keçicizade Fuat Paşa tarafından büyük saygıyla karşılandı. Hoca Tahsin Efendi ile beraber 1870’te Darülfünun’u (üniversite) kurma girişiminde bulundu. Canlıların havasız yaşayamayacağını ispat için bir cam fanus içinde güvercinle yaptığı denemesi şeriatçı yobazları ayaklandırdı. Şeyhülislam Hasan Fehmi Efendi tarafından tekfir (dinsizlik) ile suçlandı. Sadrazam Ali Paşa tarafından Mısır’a gönderildi. Burada Muhammedabbug ve Aptül Aziz Çavuş gibi Mısır hürriyetçilerine manevi lider olmuş insanların yetişmesini sağladı. Mısır’daki İngiliz yönetimi hegemonyasına zararlı sayarak Cemalettin’i ülkeden çıkardı. Bu büyük din yenilikçisi yıllarının bir bölümünü Londra ve Paris gibi Batı merkezlerinde geçirdikten sonra İran’a gitti. Şah onun dinde reform düşüncelerinden çekinerek kaygılarını Osmanlı tahtındaki Sultan Hamit’e bildirdi. Onu adeta göz hapsinde İstanbul’a gönderdi. Sultan Hamit kendisini Beşiktaş civarında konuk etti. Devamlı olarak da göz hapsinde bulundurdu.Bugünlerde İran Şahı Mirza Rıza isimli genç tarafından öldürüldü. Vunuran şahının Cemalettin’e olan tutumunun intikamı iddiası üzerine telaşlanan Sultan Hamit çevresindeki kontrolü günlük yaşantısını kısıtlayacak şekilde artırdı. Çenesindeki kanserden dolayı geçirdiği bir ameliyatın ardından 1897'de 59 yaşında iken öldü. Maçka çevresinde ŞEYHLER MEZARLIĞI'na gömüldü. Göz hapsinde geçirdiği son senelerini de daha çok Batılı insanlar tarafından arandı. Bunların arasında Avrupa ve Amerikalı din, fikir ve devlet adamları da vardı.Kabrini Amerikalı Mister Chars Kreyn tarafından yapılması da düşünmeye değer.Ölümünden iki yıl önce kendisini İstanbul'da ameliyat eden Prof. Dr. Opr. Cemil Paşa'ya şunları söylemişti: "Hıristiyanlığın madde ve manada zamana uyması ve medeniyetin oralarda süratle ilerlemesi Martin Luther'in ibadeti Latin lisanının inhisarından çıkarıp her insanın kendi dili ile yerine getirmesi mücadelesinden sonra başlamıştır.Esefle görüyorum ki Türk milleti hâlâ bu hakkından mahrumdur. Hindistan ve diğer islam ülkelerinde müşahede ettiğim İslamiyetin değişen zamanın hayat şartlarının uzağında kalmasının nedeni Müslüman halkın konuşmakta oldukları lisanla ibadetlerini yerine getirmek mahrumu olarak ve manasını hassaten İslam dininin terakkiye ve ilme verdiği ehemmiyeti idrakten mahrum bırakılarak Kuran-ı Kerim'in mefhumunu idrakten mahrum bırakılmış olmasıdır.
JAPONLAR NEDEN MÜSLÜMAN OLMADI?Bu sorunun cevabını, önce 1853'te Sibirya'da doğan Hokand'lı bir Türk ailesinin oğlu Abdülreşit İbrahim'i 94 yıla ulaşmış uzun hayatını adadığı gayeyi, açıklayarak cevaplamaya çalışacağım.İdil-Ural Türklerinin Rus baskısı üzerinde Uzakdoğu'nun çeşitli yerlerine göçtükleri biliniyordu. Bunlar arasında Abdülreşit İbrahim'in…devamıJAPONLAR NEDEN MÜSLÜMAN OLMADI?Bu sorunun cevabını, önce 1853'te Sibirya'da doğan Hokand'lı bir Türk ailesinin oğlu Abdülreşit İbrahim'i 94 yıla ulaşmış uzun hayatını adadığı gayeyi, açıklayarak cevaplamaya çalışacağım.İdil-Ural Türklerinin Rus baskısı üzerinde Uzakdoğu'nun çeşitli yerlerine göçtükleri biliniyordu. Bunlar arasında Abdülreşit İbrahim'in Japonya'yı tercih etmesi kendi söyleyişi ile "Japonların Orta Asya'dan Behreng Boğazı'ni geçerek bugünkü vatanlarına hicret etmiş olduklarını, tabiat ve düşüncelerini, Türk insanına çok benzemekte bulunması dolayısıyla onları ŞİNTO dininden ayrılıp Müslümanlıkta birleştirmek" arzusudur.Abdülreşit İbrahim, medrese bilimlerini Mekke ve Medine'de tahsil ettikten sonra İstanbul'a gelmişti. Ahmet Vefik Paşa, Nâmık Kemal, Ziya Paşa gibi devrin fikir adamlarıyla tanıştı. Ali Efendi'nin Basiret adlı gazetesinde İslamiyetin özellikle Uzakdoğu'da yayılabileceği düşüncelerini açıkladı ve asıl memleketi Hokand'da, İstanbul'da gördüğü Darülşafaka gibi bir okul açmak hazırlığındayken Rus çarlık yönetiminin tazyiki ile Japonya'ya geçti, burada BÜYÜK ASYA adlı ve o zamana göre Batı ülkelerinde bile yadırganan kültürel amaçlı bir dernek kurdu.
Japonya’nın bugünkü çehresini yaratan Mikado Motzohito “Meiji (yaratıcı)” adını alan devrimci önderinin yönetiminde geçmişe ait devrini tamamlamış donmuşlukların yerine yenilerini alıyordu. BÜYÜK ASYA derneği bu arayışların içinde ilgi çekti. Japon imparatorluk ailesinden Prens Nogi kendisinden İslamiyet üzerine bilgi aldı. Dinledikleri o günkü İslamiyetin değil, SON DİN’in çıkış devrindeki yapısının izahı içinde olacak ki Prens Nogi Abdülreşit İbrahim’le kendisinin tafsiye edeceği bir İslam ülkesine ziyaret arzusu gösterdi. Abdülreşit İbrahim tekrar İstanbul’a geldi ve 2. Sultan Abdülhamit’i ziyaret etti, olayı anlattı İngiltere’nin AKEBE limanını ele geçirerek yönetimi elinde bulundurdukları Hint Kıtası dışındaki Afrika Müslümanlarını da kendi kontrol siyasetine karşı HİLAFET POLİTİKASI’nı takip eden Sultan Hamit’in mevzuu ile çok yakından ilgilendi ve bir süre sonra Prens Nogi İstanbul’a gelerek kendisini ziyaret etti. Osmanlı padişahından Japonya’da İslam dininin esaslarını açıklayacak bilgilerin ülkesine gelebileceğini söyledi.İslamiyetin aradan geçmiş bin yıllık zaman içinde “BAB-I İÇTİHAD düşünce kapısı kapanmıştır” inanılmaz safsatasından sonra nasıl bir çöküş içinde olduğunu şüphesiz ki bilmekte olan Sultan Hamit, Japon Prensi ayrıldıktan sonra devrin şeyhülislamı Cemalettin Efendi’ye şunları söylemiştir: “Siz şeyhülislamsınız. Hakiki İslamı anlamış ve anlatacak din ulemamızın olup olmadığını ve de bugün Adem-i İslamda Japon prensinin öğrenmek istediği dini hayata tatbik edildiğini söyleyebilir misiniz? Ben böylelerini bulabilsem evvela kendi memleketime tatbik ederim demiştir.(Cemalettin Efendi’nin oğlu Ahmet Muhtar Bey’in, Keçecizade Salih Fuat Bey’e, hatıraları dolayısıyla verdiği cevaptan.)Sultan Hamit’in devrin şeyhülislamlığına açıkladığı bu hazin tabloya, 1904 RUS-JAPON Harbi’ni izlemek için gönderilmiş olan Pertev Demirhan Paşa’nın, “Japonların Esbab-ı Faikiyeti (üstünlük sebepleri)” adlı hatıra kitabında konumuzla ilgili şu açıklama yer alır:“Burada Abdülreşit İbrahim Efendi’nin kurduğu BÜYÜK ASYA cemiyetinin bir İslam misyonerliği teşekkülü imişçesine hasseten Japon münevverleri arasında sayısı oldukça yüksek bir gruba kabul ettirmiş. Bunlar arasında Mukden Muharebesi’nde tanıdığım bir Japon binbaşı vardı. Benden Türk dili üzerine izahat alıyordu. Dinlediği Türkçe metinlerden sonra şu suali sordu: Bu okuduklarınız, namazda dinlediğin lisana benzemiyor, hangisi Türkçe?”
Kendisine, ibadetimizi Arap lisanı ile ifa ettiğimizi söylediğimde adeta inanamadı. Ve dedi ki: "Bizim asıl dinimiz olan Şintoizmin ibadetini kendi dilimizle yerine getiririz. Aramızda Budizmi de, ve de çok az sayıda olmakla beraber Hristiyanlığı, Protestanlığı ve Katolikliği kabul etmiş olanlar da tercih ettikleri bu dinlerin ibadetini, asıl lisanımız olan Japonca ile yerine getirirler. Dünya Müslüman denildiği zaman başkalarını değil siz Türkleri hatırlıyorlar. Bir ecnebi lisan ile bu kadar uzun zamandır ibadetinizi ifa etmenize hayret emmemek mümkün değil."Mehmet Akif, Safahat'ında Japonların kaybettikleri zamanı doldurabilmek için harcadıkları emeklerden hayranlıkla söz eder. Bizim değil onların Müslüman olduğunu söyler. Bu özlem DİN olarak adlandırılan Ruhsal inanç yapısının insan benliğindeki yaratıcı gücüdür. Siz bu varlığı bir başka dilin anlamamanız mümkün olmayan terkibi içinde papağan misali tekrarlamaya devam ettikçe ne beklemeye hakkınız var?
Said Molla, özellikle İkinci Meşrutiyet'le siyasete damgasını vurmuş olan din adamları arasında, Sultan Hamid devrini geri getirme çabalarının başındaydı. 31 Mart ayaklanması öncesi tevkif edilmiş, sadrazam Kâmil Paşa'ya kışkırtmalardan uzak kalacağı sözü üzerine sürülmekten kurtulmuştu. Babıâli baskınıyla İttihatçılar tekrar iktidara…devamıSaid Molla, özellikle İkinci Meşrutiyet'le siyasete damgasını vurmuş olan din adamları arasında, Sultan Hamid devrini geri getirme çabalarının başındaydı. 31 Mart ayaklanması öncesi tevkif edilmiş, sadrazam Kâmil Paşa'ya kışkırtmalardan uzak kalacağı sözü üzerine sürülmekten kurtulmuştu. Babıâli baskınıyla İttihatçılar tekrar iktidara gelince Avrupa'ya kaçmış, mütarekeden sonra dönerek Sultan Vahidettin'in eniştesi Damat Ferit Paşa'nın başında olduğu Hürriyet ve İtilaf'ın saflarına katılmış, İngiliz işgal kuvvetlerinin haber alma servisinde önemli yeri olan Papaz Fru'yla dost olmuş ve de onun hizmetine girmişti.İngilizler Anadolu'ya yerleşmelerini önlemek için, hapishaneleri de boşaltarak paralı askerleri Anadolu içlerine soktular. Said Molla, bu safhada, DİN ADAMI olarak, Papaz Fru aracılığıyla işgal kuvvetleri kumandanlığına yol gösteriyordu: Mustafa Kemal'in Meclis'in gizli celsesinde verdiği örnekler, milli hükümetin İstanbul'da kurduğu gizli Mim Mim (Müdafaa-i Milliye) kuruluşunun ajanlarınca ele geçirilebilmiş olanlardı.İçlerinden birisi, RAHİPLİK cüppesi içinde casusluk yapan Mr. Fru'nun, Molla'ya, "Hareketin İslam dininin icabı olduğunun halka anlatılmasının nasıl mümkün olacağı" sorusuna cevaptı. Said Molla şöyle diyordu: "O, bizim işimizdir. Halkımızın kabul veya reddini faydalı gördüğümüz meselelerde esababı mucibeyi (gerekçeleri) dini naasslar içinde izah ve tehfimini (bildirmemiz) şer'en vacibül infazdır (kesinlikle yerine getirilir).Adam, doğru söylüyordu: İstanbul'da, padişahın çevresinde kementlenmiş ŞERİATÇI'larla, Mustafa Kemal ve arkadaşlarının istiklal ve namus kavgası yaptığını bilen ANADOLU ULEMASI arasında HAYIR'la ŞER, VATANSEVERLİK'le İHANET arasındaki çekişme, yine DİN, İYİile KÖTÜ arasındaki mücadele esas yapmış olma günahının vebalini insanlarımız ödüyordu.İstiklal Harbi tarihimizde, bu buhranlı safhaya "Fetva Kavgası" adı verilir. Karşıda Padişah 6. Sultan Mehmet VAHİDETTİN etrafında toplanmış zaferi kazanmış devletleri adına, dünya yüzünde müstakil bir TÜRK DEVLETİ bırakmama kararını tatbik eden İngiltere vardır. Kararın yerine getirilmesinde temel dayanağı Anadolu insanına karşı koymanın dine ve halifeye isyan olduğunu anlatmaktır. İşte Sait Molla Papaz Fru'yla planın tatbikatçısıdır.Papazın, Anadolu halkının "İstiklal ve namusunu korumak, karşı çıkma" çağrısına nasıl boyun edeceği konusunda şüphesine Sait Molla'nın verdiği cevabı dikkatle okuyun, diyor ki: "...bu bizim işimizdir. Biz dine dayanarak öyle gerçekler ortaya koyarız ki, halk bunları istese de, istemese de yerine getirir, çünkü bunlar din bakımından yerine getirilmesi şart haline konulmuştur. Sen onu bize bırak."İbretli olay şudur: İstanbul'dakilerin de, Anadolu'dakilerin de düşünceleri Türkçe değil, Arapça metindi. Tarihi elinize alınız ve özellikle Osmanlı'nın DURAKSAMA DEVRİNDEN sıyrılabilmesi için aklı başında bir avuç insanın DEĞİŞEN ZAMANA göz kapamamak uyarısı önüne çıkarılmış İSTEMEZÜK'lerin diline bakın, hepsi Kuran dahil din bakımından dayanılacak tüm kaynaklardan kendi gayelerine uygun başı sonu belli olmayan alıntılar yapılmış ve hükme varılmıştır. Değişmiş çağı hedeflemiş, devlet ve kişi hayatında devri tamamlamış, yerine yaşanılan ve yaşanılacağı önerilen ne varsa hepsinin önüne kaskatı bir İSTEMEZÜK flaması Arapçayla dikilmiştir.Türk din adamının bu ibretli olay üzerine çıkabilme cesaret ve vatanseverliği de yine bu yoldan olmuştur. Şimdi izninizle bu güç inanılır gerçeğin misalini vereceğim. O ölüm kalım günlerinde temel emek halka doğruyu anlatmaktı. Mesele Türkiye'nin 1. Türkiye Büyük Millet Meclisi gündeminin başındaydı. Meclis'in büyük bölümü medreseli din adamlarıydı. Karar verildi ki, bu din adamları işgalden kurtulmuş vatan köşelerine gitsinler gerçekleri halka anlatsınlar. Bunlara İrşat Heyetleri, yani aydınlatma, uyarma kurulları adı verildi. O günlerin Maarif Vekili (Milli Eğitim Bakanı) olan Türk Ocakları Genel Başkanı rahmetli Hamdullah Suphi Tanrıöver, Millet Meclisi Başkanı Mustafa Kemal'e giderek dedi ki:"Paşam... Gidecek olanlar söylediklerinin gerçek ve dine uygun olduğunu anlatmak için ARAPÇA anlatacaklar. Halk ne anlayacak? Acabaaçıklamaları dilimizle yazsak da, bunlar üzerinde açıklamaları yapsalar olmaz mı?"Mustafa Kemal, yaranın derinliğini elbette ki biliyordu. Bu yürekler acısı felaketin, yüzler hatta binlerce yılı aşan kahrolası kökeni vardı. Dayanılacak tek varlık bu silahı kullananın ahlak ve vatanseverlik ölçüsüydü; böylesine mevzuu kişinin faziletine bırakmayla yetinilebilir miydi? Ne çare ki o anda yapılacak başka bir şey yoktu. TBMM gibi iddialı yüce tabirlerle aslında sanayi okulu olarak yapılmış ve de tamamlanamamış tek katı binanın çatısı altında vatanı kurtarmak gayesi ile ve kendi iradeleri ile bir araya gelmiş bu insanlara elbette güvenmek ve inanmak gerekiyordu, ve de bu tercih aklın ve vicdanın icabıydı.Bu duygunun enine boyuna sahibi olan Mustafa Kemal, o ayrıcalıklı yüce adama, Türk Ocakları genel başkanının yüzüne uzun uzun baktı ve şu muhteşem cevabı verdi."Sen gam çekme Hamdullah... Onlar Arapça konuşurlar ama Türkçe düşünürler..."(1)Şimdi vicdanınıza ve aklınıza sorulması şart bir sorunun önündesiniz: Türk milletinin her yaşam devresinde bir Mustafa Kemal ve de ona bu soruyu sorarak aldığı cevabı vatan kaderini değiştirmiş muhteşem bir emeğe dayanarak yapacak Hamdullah Suphi bulmak mümkün müdür?Ve de böylesine bir ümide vatanın geleceği bırakılabilir mi?Bir de 1998'dekileri düşünün: Bugünküler çok şükür diyelim, daha çok Türkçe konuşuyorlar. Ama daha çok da Arapça düşünüyorlar. Hatta Türkçe ibadete karşı çıkacak kadar!Peki, çare nedir?..Türk insanına, Tanrısına kulluk ödevini anadiliyle yerine getirme hakkını vermek... Bugün ülkede İlahiyat Fakülteleri, yüksek İslam Enstitüleri, İmam Hatip Liseleri gibi dinsel varlığımıza doğru yolu gösterecek bilim odaklarımız var. Bunlar Kuran kurslarından başlayarak bir İNSAN YETİŞTİRME tercih yolunun kademeli odaklarıdır. Özellikle İlahiyat Fakülteleri, Yüksek İslam Enstitüleri, söz ve fikir sahibi kadroları, neden ve niçin, klişeleşmiş normları ellerinin tersiyle iterek ne Kuran'da ne de hadislerde, ne kıyas, ne icma-ı ümmette de, ne de bir içtihatta ibadetin sadece ve yalnız Arap diliyle yapılacağı yolunda doğrudan-dolaylı hüküm yokken kendi milletlerinin bu ana sütü kadar doğal hakkını savunmak için ortaya çıkmıyorlar?Neden bir Martin Luther çıkmasaydı, Batı özgürlüğü ve uygarlığından söz edilemeyeceğinin hakikatini düşünmüyorlar? İslamiyette ruhban sınıfı olmamasına rağmen yurdumuzda Arapça ibadetin bünyesinden kopup gelen ruhban sınıfının fikriyat ve tatbikatı kendilerini hiyerarşik ayrıcalıklarını böylesine bir hakikate feda etmenin acısını yüreklerinde duymuyorlar mı?Elinizdeki kitabın 1. cildindeki başta Sayın Cumhurbaşkanı, TBMM ve onu terkip eden parti başkanlarına, konu üzerinde açık konuşması bir vicdan ve ahlak borcu olan kuruluşların başındakilere “AÇIK MEKTUP”larım vardı. Hiçbiri evet-hayır diyemedi, demedi. Bu düşündürücü sonuç önünde özellikle bir seçimin ufukta göründüğü şu günlerde, böylesine bir tekrarlamanın hazin duygusu içindeyim.İki gerçek üzerinde daha duracağım; birincisi, siyaset sahasına teknokratların girmesinin başka ülkelerde teorilere karşı mantığın zaferi sayılır. Ülkemizde bu gerçek bambaşka sonuçlar vermiştir. Başındaki zat öğretim yolu ve unvan olarak bu yolda bir ümitti. Kadroları benzer nitelikte idi. Fakat olaylar hiç de böyle gelişmedi. Biliyoruz ki hac vazifesi, bir defa yerine getirilerek eda edilir. Hareketin başındaki zat her gidişi bir okula yeni bir sınıf ekleme karşılığı parayı gerektiren hac yolculuğuna defalarca gitmeyi ve de mutlak dindarlığı kılık-kıyafet kıstasıyla ölçerek, hayatında başına şapka giymemiş olmakla tescil etmişlik içinde Türkçe ibadetin yanında yer alabilir miydi?İkinci olay, bir tarikat rehberi olarak bilinen ve tanınan bir başka zatın memleketimizde değil dış ülkelerde de kurduğu okulların yetiştirecekleri üzerindeki sisli düşüncelerdir. Hadise sayıları binleri bulmuş ve taşıdıkları adların ardında maksatlar bulunmadıkça huzur veren vakıfların bu yoldaki faaliyetleriyle birleştiğinde bir sual öne dikilir: Bu hareketin geleceğin nesillerinde aradığı belli özellikler yok mudur? Bu ihtimali asla yersiz ve şüphenin sonucu saymayınız: Bu ülkelerde din çeşitli yorumlarla siyaset alanına sürüldüğünde, teokratik monarşilerden başlayarak, rey sandıklarına kadar öylesine iktidar alanı bulur ki, rejimin adı Cumhuriyet ama tatbikatı ŞERİAT olur. Çok öncelerini bir tarafa bırakın 1839 Tanzimat Fermanı’ndan günümüze sadece ve yalnız kanla-kinle mühürlenmiş olayları sıralarsanız ciltlere sığmaz.Peki... Bu ülkenin kaderi sonuna kadar böylesine bir Demokles’in Kılıcı’nın “ne zaman başıma düşecek” korkusu altında mı yaşayacaktır?“İstemezük”ün kahrolası kaynağını burada noktalamak istiyorum. Eğer kendinizi ve gelecekleri, sivrisineklerle değil, bataklığı kurumuş olarak kurtarmış istiyorsanız “TÜRKÇE İBADET”e dönün.
Haçlı seferlerinde savunmada Araplar yoktu? İttihad-i İslam hep yalandı. İlk haçlı seferi 1087. Selçuklu ordusunun kendisinin üç misli Doğu Roma'ya karşı savundular. Bu sırada hristiyan Türkler ise milliyetleri seçip Alparslan'ın tarafına geçmişti. Çünkü Milliyet daima Din'in üstündeydi. İkinci Haçlı 600.000…devamıHaçlı seferlerinde savunmada Araplar yoktu? İttihad-i İslam hep yalandı.
İlk haçlı seferi 1087. Selçuklu ordusunun kendisinin üç misli Doğu Roma'ya karşı savundular. Bu sırada hristiyan Türkler ise milliyetleri seçip Alparslan'ın tarafına geçmişti. Çünkü Milliyet daima Din'in üstündeydi.
İkinci Haçlı 600.000 kişiye karşı İznik önlerinde karşılaşıldı. Antakya Kudüs'ü aldılar.
Üçüncü Haçlı seferleri 1147-49 Türklerin Urfa'yi almaları üzerine. Yine Araplar yoktu.
Dördüncü Haçlı: Eyyubi Başbuğ'u Türk Selahattin başardı.
Beşinci 1202-1204 Latin Ordusu Anadolu'yu aşamadi İstanbul'a girdi yağmaladı.
Altıncı Macar Kralı önderliğindeki sefer Kahire önlerinde Selahattin önderliğinde bozguna uğratildi çünkü ordunun çoğu Türkler'di.
Türkler İslam dininin muhafazasını tek başlarına Osmanlılar tarihten çekilinceye kadar sürdürdüler. Bu sebeple bugünde Müslümanlik denince hatırlanan Türk milleti ve Devletidir. Hristiyan Batı'nın Türklere karşı siyaseti bu geçmiş hesaplaşmanın izleri üzerine kuruludur.
Makamlar insanlara şeref vermezler,insanlar makamlara şeref getirir. (Hz.Muhammed)
1908 İkinci Meşrutiyeti’nden sonra çöküş halindeki OSMANLI’yı ayakta tutabilmek için birbirinden çok farklı ÜÇ SİYASET YOLU yerildi. O günkü söyleyişle ÜÇ TARZ-I SİYASET ifadesiyle:İTTİHAD-I ANASIR (Osmanlı’nın sınırları içindeki çeşitli din-ırk-dil-kültürlüğündeki tüm grupların, merkezi devlete bağlılık içinde yerel özgürlüklere sahip olması.)Osmanlı…devamı1908 İkinci Meşrutiyeti’nden sonra çöküş halindeki OSMANLI’yı ayakta tutabilmek için birbirinden çok farklı ÜÇ SİYASET YOLU yerildi. O günkü söyleyişle ÜÇ TARZ-I SİYASET ifadesiyle:İTTİHAD-I ANASIR (Osmanlı’nın sınırları içindeki çeşitli din-ırk-dil-kültürlüğündeki tüm grupların, merkezi devlete bağlılık içinde yerel özgürlüklere sahip olması.)Osmanlı hakanı, aynı zamanda PEYGAMBER’İN VEKİLİ olarak tüm İslamların yönetici olduğu için dünya Müslümanlarının Osmanlı yönetimi çevresinde toplanması ve nerede yaşamış olurlarsa olsunlar bu bağlılığa sadık kalmaları.OSMANLI devletin adıydı. Asıl varlık Türk ve Türkler’indi. Bu sebeple dünya Türklüğünü fikir/gaye/hedef olarak aynı odakta toplayan TÜRKÇÜLÜK.Birincisi "çeşitli din/dil/ırkların merkezi devlete bağlılığı"nın nasıl hayal olduğu kısa sürede anlaşıldı: Başta Balkanlar kopmakla kalmadılar, bir araya gelerek 1912-1913 BALKAN HARBİ'nde Anadolu kadar Türk topraklarını aldılar, içerideki Rum/Ermeni unsurları özellikle Birinci Dünya Savaşı buhran günlerinde vefasızlığın binbir örneğini vererek devletin karşısına çıktılar.İkinci ümit dünya İslamlarının HALİFENİN ÇEVRESİNDE TOPLANMA, daha ağır, kanlı/kinli şartlar içinde ardında acı tortular bıraktı: Mekke/Medine eline emanet, üstelik Peygamberimizin Haşimi soyundan Şerif Hüseyin Paşa, dünya savaşının en buhranlı günlerinde isyan etti ve İngiliz kuvvetleriyle birlikte MEDİNE’yi kuşattı. ÇÖL KAPLANİ unvanlı Fahreddin Paşa'nın emrindeki bir avuç Mehmetçik, aç ve susuz bırakıldı. Merak edenler, İngiltere'nin Filistin cephesi kumandanı Mareşal Allenby'nin anılarını okusunlar. Şöyle diyor: "KUDÜS'ü biz Türklerden almadık. Onu bize Lawrence'la (1) anlaşan Mekke devletine isyan eden Mekke emiri Şerif Hüseyin isyanı ve Osmanlı kuvvetlerini muharebe kudretinden mahrum bırakan Araplar'ın faaliyeti temin etti."Aynı İngiliz kumandanının düşmanı olmasına rağmen, KAHRAMAN KOLORDU olarak adlandırdığı kuvvetlerimizin kumandanı Ali Fuat (Cebesoy) Paşa da, kendilerini asırlarca iç/dış düşmanlarından korumuş Mehmetçiğin içtiği suyun bu çapulcular tarafından zehirlendiğini anlatır.
OSMANLI TEŞKİLAT-I MAHSUSASI DOSYALARINDA İBADETİN ARAPÇA OLMASINA DAYALI SÖMÜRÜ DÜZENİ AÇIKLAMALARI...1908 İkinci Meşrutiyeti'nde Arap Yarımadası şekilde de olsa, Osmanlı egemenliğindeydi. 1789 Fransız rejim ihtilalinin fikirlerini istikballeri için fırsat sayan Osmanlı yönetimindeki Müslüman olmayan azınlıkların hareketine katılan özellikle Hicaz ve Suriye…devamıOSMANLI TEŞKİLAT-I MAHSUSASI DOSYALARINDA İBADETİN ARAPÇA OLMASINA DAYALI SÖMÜRÜ DÜZENİ AÇIKLAMALARI...1908 İkinci Meşrutiyeti'nde Arap Yarımadası şekilde de olsa, Osmanlı egemenliğindeydi. 1789 Fransız rejim ihtilalinin fikirlerini istikballeri için fırsat sayan Osmanlı yönetimindeki Müslüman olmayan azınlıkların hareketine katılan özellikle Hicaz ve Suriye Araplar'ı 1876 ilk Osmanlı Mebuslar Meclisi'ndeki Arap asıllıları ayrı bir grup halinde toplamışlardı. Sultan Hamid'in takip ettiği HİLAFET POLİTİKASI, Araplar'ın ümmet siyasetinin dayancı olmuş, devrini tamamlamış Osmanlı medresesinin "bab-ı içtihat (düşünce kapısı) kapanmıştır" akıl dışı iddiasına tutunarak İslam şeriatını Arap kültür emperyalizminin bayrağı haline getirmişlerdi. Kuran-ı Kerim'in değil metninin, mealinin bile Arapça'dan başka dillere çevrilmesini yasaklayan şeyhülislamlık fetvaları bu tarihe rastlar.1897'de Kahire Ezher Medresesi'nden getirilen iki müderrisin, kasabalara kadar yaygın medreselerde din derslerinin tamamen Arapça olması tavsiyesi kabul edilmişti. Özellikle Anadolu'da Sünniler'in dışında hiç de azımsanmayacak başka mezhepler bulunmasına rağmen, Emeviler devrinde görülmüş bu katı Arapçılık, İkinci Meşrutiyet'te de devam etti.Ve de çok tabii olarak ibadetin Arapça devamı bağlayıcı şartının içinde... Büyük bölümü ekmeğini zor bulan, doğanına kundağın, ölenine kefenin nimet sayıldığı Anadolu'dan her yıl MEKKE'ye tantanalı SURRE ALAYI töreniyle kültür yoksunu Anadolu'da okullar değerinde armağanlar gönderiliyordu. MEKKE emirine padişahın dini tebriklerini ileten yazı da ARAPÇA'ydı. İkinci Sultan Abdülhamit, mabeyn müşiri Eğinli Said Paşa'ya:"Şu Arapça ne fasih(1) lisan... Resmi muhaberatta kullanılırsa daha iyi olmaz mı?" sualine, Eğinli bir Türk ailesinin çocuğu Sait Paşa'nın, "O zaman zati şahanelerine OSMANLI HAKANI denilmez, MEKKE ŞERİFİ unvanı verilirdi" cesur cevabı sonucu vazifesinden alınmış, Hicaz ordusuna gönderilmişti.Mantık, hatta haysiyet yarası bu garipliklerin asıl kaynağı, hiç şüphesiz, ibadetin yabancı bir dil olan ARAPÇA'yla yapılmasının hazin tortusuydu.Peki... Biz, inanılmaz yanlışlık yapılı zihniyetle, DİN'i ARAP DİLİ'nin böylesine ayrılmaz parçası sayarken Arab'ın dindarlık ölçüsü neydi?Bu sorunun cevabı, birinci Dünya Savaşı'nda Osmanlı'nın Almanlarla beraber yer aldığı o ölüm kalım günlerinin Arap ihaneti içindedir.1914 Kasım'ında Osmanlı Alman, Avusturya-Macaristan, Bulgaristan safında harbe katılınca, İslam âleminin HALİFE'si, yani Peygamber'in vekili de olan Padişah Beşinci Sultan Mehmet Reşat, dünya Müslümanlarını dini zorunluk olan savaşa katılmaya çağırdı, CİHAT FETVASI yayınlandı.Meşihat (şeyhülislamlık) makamında, konu üzerinde uzman tanınmış din bilginlerinin hazırladıkları FETVA'da İngiliz/Rus/Fransız/İtalyanlar'ın başlattığı savaşın asıl gayesinin Müslümanların yaşadıkları yerleri ele geçirerek egemenlikleri altına almak, onları din ve devletlerinden mahrum bırakmak olduğu anlatılıyor. Harp sahası Darül Cihat'ta harbe katılmanın farzı ayn (kişinin yerine getirmesi zorunlu kutsal görev) olduğu bildiriliyordu.Elde edilen sonuç, ümitlerin iflası oldu. Araplar'ın yaşadıkları yerlere her türlü ulaşım araçlarına başvurularak iletilen çağrılar hiç ilgi görmedi. Başta Hindistan, çok İslam ülkesi düşmanların elindeydi. Araplar o kadar farklı dil lehçesi kullanıyorlardı ki çağrının Alman uçak ve denizaltılarından faydalanılarak ulaşılan yerlerin kullandıkları lehçelerle bastırılmış CİHAT ÇAĞRISI'nın neticelerinden ümitli olmamaları için görünürde bir sebep yoktu.Ne hazindir ki ortadaki bütün bu ümit sebeplerine rağmen, Arap halkı HİLAFET MAKAMI'nın çağrısına sessiz ve kayıtsız durmakla kalmadı Osmanlı'nın düşmanlarına gizli ve açık yardımlarda bulundu. Bu ibretli sonuçta düşünülmeye değer tamamlayıcı olaylar da vardır: 1911'de İtalyanlar'ın 24 saatlik bir ültimatom sonu işgale başladıkları Trablusgarp (Libya) görünürde bir Arap ÜLKESİ idi. Aslına bakılırsa yerli halk BERBERİLER Arap değildi. Fakat dillerinin çok farklı lehçeliğine rağmen Arapça olması Bedevi halkın kökeni üzerinde bir araştırmaya gerek duyulmayacak kadar Arap ümmeti içinde görünüyorlardı. Buranın savunmasını Mısır üzerinden bu topraklara giren Türk zabitleri, binbir yokluk içinde, İtalyanlar'ı harp gemilerinin top menzili içinde kalmaya mahkum eden Osmanlı'nın yardımına koşan Arap ülkesi çıkmadı. Daha sonra Balkan Harbi'nde, Anadolu kadar Türk Rumeli, gaflet ve hıyanet içinde elden çıkarken Araplar'dan değil fiili yardım, şekli alaka bile görülmedi. Şam, Halep, Beyrut gibi Arap şehirlerinde çıkan Arapça gazeteler başlarında bile savaşın kendilerine yabancı bir ülkede cereyan ettiğini benimsemiş olmanın ifade tarzı içindeydiler. Merak edenler lütfen araştırsınlar: Hilafet merkezi İstanbul'u istiladan koruma yolunda inanılmaz kahramanlıkla can vermiş iki yüz elli bini aşkın Çanakkale şehitleri arasında kaç Arap vardır?
Osmanlı’yı çökerten sebepler arasında çok çeşitli istikametlerden gelmiş ihanetlerin asıl unsur olduğunu söylemekte mübalağa olmadığını düşünüyorum. Öyle inanılmaz hadiseler karşısında kaldık ki, dehşete kapılmamak mümkün değildi. İktidar olan İttihat ve Terakki ile, muhalefeti temsil eden Hürriyet ve İtilaf partilerinin ön…devamıOsmanlı’yı çökerten sebepler arasında çok çeşitli istikametlerden gelmiş ihanetlerin asıl unsur olduğunu söylemekte mübalağa olmadığını düşünüyorum. Öyle inanılmaz hadiseler karşısında kaldık ki, dehşete kapılmamak mümkün değildi. İktidar olan İttihat ve Terakki ile, muhalefeti temsil eden Hürriyet ve İtilaf partilerinin ön şahsiyetleri arasında yer almış Rum ve Ermeni milletvekilleri içinde patrikhaneleriyle yakın ilişkisi olanlar vardı. Bunlar, ordunun varlığı üzerinde karar alan komisyonlarda üye bulunuyorlardı. Arap aydınlarının büyük bölümü, Cizvit mekteplerinde yetişmişti. Bunlar da Fransız elçilik ve konsolosluklarıyla yakın dosttular. Bir Arnavut asıllı milletvekili vardı ki, Balkan Harbi’nden sonra istiklalini ilan eden Arnavutluk’un başvekili olmuştu. Esrekle söylüyorum ki, reddi imkansız ihanet vesikaları önünde hesap veren Arap ayrılıkçılarının büyük kısmı, 1910 Mebuslar Meclisi’nde, Osmanlı Devleti’ne sadakat yemini yapmış olanlardıBu açıklamalardan sonra şimdi bu mevzua geçiyorum: Çünkü biz, bir coğrafya zarureti olarak bugün, Irak ve Suriye ile uzun hudut boyu için de KOMŞU yaşamaya mecburuz. Denizlerde de devam eden komşuluğumuz var.Fransa'nın Şam başkonsolosluğunda ele geçirdiğimiz belgeleri öteki kaynaklardan topladığımız bilgilerle tamamlayarak, Dördüncü Ordu Kumandanı ve Bahriye (Deniz işleri) Nazırı (Bakanı) Cemal Paşa'ya verdiğimde, mevzuu bilmesine rağmen hayretle irkilmiş, "Eyvah... Dünyaya bir daha rezil olacağız..." demişti. Bir bakıma doğruydu ama, bize nihayet, "Çok saf, hatta körmüşsünüz!" derlerdi, ama karşımızdakiler için ne derlerdi?Demediler, çünkü bunu diyecek durumda olanlar, bu ihanet selinin sularının başındaydılar. Bunlara Anadolu'nun seçtikleri yerlerinde okullar, hastaneler, kültür merkezleri gibi masum ve insani görünüm altında kuruluşlar açan çoğu Amerikan misyoner kuruluşları da katılmıştı.Onlar ayrı bir statü içinde ve o günlerde bir soruşturmanın dışındaydılar. Arap ayrılık hareketinin vatan müdafaasını zora sürüklemiş ve bir ihanet manzarası görüntüsü içindeki muhakemesi, Aliyye'de askerî mahkemede başladı. Savaş dokuz cephede tüm şiddetiyle devam ediyordu. İngilizlerin hâkim olduğu Arap topraklarında Londra'nın, Fransızlar'ın egemenliği altındaki Arap topraklarında Paris'in kontrolü altındaki binbir sabotaj, ordumuzu çok güç durumlara sokuyordu. Düşman hükûmetleri ve basını, Araplar'a karşı baskıdan ve mecburî hicretten söz ediyordu. Asla böyle bir şey yoktu. İhanet raporunu okuyan Cemal Paşa, "Dünya bunları bilse insanlık namına utanır..." demişti. Bu hükme katılıyorum. Biz bu ümmete "kavm-i necip = üstün ırk" demiş saygı, sevgi göstermiş, topraklarının yüzlerce yıl fahri jandarmalığını yapmıştık. Beyrut, Şam, Halep'te elektrik varken Anadolu gazyağı bulamıyordu. İstanbul'dan döşenmesine başlayıp, Bağdat'a uzanan demiryoluna Hattı Saltanat demiştik. Hangi saltanat? Bu üstünlük, Arab'ın, Arap diliyle ibadetin Türk'ün omuzlarına yüklediği karşılıksız yüktü. Hepsi bu gafletten türüyordu