(@) - Raf

"İnsan beyninin gelişmesi milyonlarca yıl aldı. Bir anda yok etmek mi istiyorsunuz? Varoluş mucizesi evrende her şeyden daha önemli. Yıldızlar ne yapabilir? Sadece eksenlarinde dururlar. Ya güneş? 450 bin km mesafeye alev fışkırtır. Matah mı yani? Bütün doğal kaynaklarını hercamak.…devamı"İnsan beyninin gelişmesi milyonlarca yıl aldı. Bir anda yok etmek mi istiyorsunuz? Varoluş mucizesi evrende her şeyden daha önemli. Yıldızlar ne yapabilir? Sadece eksenlarinde dururlar. Ya güneş? 450 bin km mesafeye alev fışkırtır. Matah mı yani? Bütün doğal kaynaklarını hercamak. Güneş düşünebelir mi, bilinci var mı? Hayır ama sizin var." "Ben günahkarım, hiçbir şey beni şok etmez." "Öyle çok öldüm ki, acaba bu seferki sahi mi?" "Bir adamın gerçek karakteri sarhoşken ortaya çıkar." “-Bir daha hiç dans edemeyeceğim. -Neden? -Ben bir kötürümüm. -Tamamen histeri! Kötürüm olduğuna sen inandırıyorsun kendini. Sen yaşamak istemiyorsun! Bu yüzden de yaşamaktan kaçmak için kötürüm olduğuna karar vermişsin. Yoksa mücadele ederdin. -Mücadele edecek ne var ki? -Bak, gördün mü? Kendi ağzınla söylüyorsun. Uğruna mücadele edecek ne var ki… Her şey var! Yaşam uğruna, yaşamın kendisi için! Bu yetmez mi? Yaşamın gizemi ve güzelliği!.. Yaşamak! Acı çekmek! Keyif almak! Cesaret, yaşama verilecek tek yanıttır ve de buna kattığın ilham!..” ● Bir balerinle bir palyaçonun hikayesi ya da sahnelerin, sahne insanlarının ve ışıklarının hikayesi... Bazen kişinin kendisi uçurumun kıyısında, umutsuzluğun ve tükenişin çukurunda olsa da bir başkasına umut olabiliyor. En azından bu filmde ben bunu gördüm. Calvero Thereza'ya umut oldu, yeni bir hayat ve yeni gözler oldu kendine rağmen belki de... İlk defa Charlie Chaplin'in bir filmini izledim ve çok beğendim. İçinde birçok şeyi barındırıyordu. Hem güldüm hem üzüldüm hem de durup düşündüm sık sık Calvero'nun sözleri ile. Hayata, gençliğe, geçen zamana, sevgiye, yaşama ve ölüme ve en çok da sanata, sanattaki güce ve sahteliğe sesleniyordu ya da tüm bunlara ve daha fazlasına ışık oluyordu. 'En büyük ve en gerçek, aynı zamanda en meşru sahne hayatın kendisi' diyordu filmin bir yerinde Calvero karakteri. Ne kadar yerinde ve doğru bir tespit. Hepimiz bir sahnenin içindeyiz farklı ama bir o kadar da benzer roller ve duygularla. Sahnede var olanlar sahnede ölürler... Aslında söylenecek çok şey var ama şu anda bu kadar yazabildim. Çok beğendim, bir filmden ziyade bir tiyatro, bir dans gösterisi izledim diyebilirim♡

zelda_ 3 months ago

Çılgın Pierrot

Jean-Luc Godard

8 Gönderi

Spoiler içeriyor "Seninle birlikte birbirimizden sıkılmadan yaşayacağımızı hayal bile edemezdik." "Hislerimiz bizi, bize rağmen o kadar sıkı birleştirdi ki..." "-Neden üzgün görünüyorsun? -Çünkü bana sözcüklerle konuşuyorsun. Bense sana duygularla bakıyorum." ChatGBT'nin Yorumu: ●Pierrot, klasik bir hikâye anlatmak yerine, bilinçli olarak dağınık ve…devamı"Seninle birlikte birbirimizden sıkılmadan yaşayacağımızı hayal bile edemezdik." "Hislerimiz bizi, bize rağmen o kadar sıkı birleştirdi ki..." "-Neden üzgün görünüyorsun? -Çünkü bana sözcüklerle konuşuyorsun. Bense sana duygularla bakıyorum." ChatGBT'nin Yorumu: ●Pierrot, klasik bir hikâye anlatmak yerine, bilinçli olarak dağınık ve şiirsel bir yapı kuruyor. Filmin yönetmeni Godard, zaten sinema kurallarını kırmasıyla ünlü. Bu filmde de “mantıklı olay örgüsü” yerine duygular, düşünceler ve imgeler üzerinden ilerliyor. Film ne anlatıyor? Ferdinand (Pierrot) sıkıcı, burjuva hayatından bunalmış. Marianne ile kaçıyorlar. Bir tür suç hikâyesi ve yolculuk başlıyor. Ama bu sadece kabuk. Asıl mesele: Özgürlük arayışı vs. gerçekliğin kaçınılmazlığı Ferdinand: Kitap okuyan, düşünen, anlam arayan biri. Hayattan “daha derin bir şey” bekliyor Marianne: Daha içgüdüsel, anı yaşayan, kaotik biri. Özgürlüğü düşünmeden yaşayan taraf Bu iki karakter aslında: Akıl vs. içgüdü Anlam arayışı vs. anı yaşama Neden bu kadar garip anlatılmış? Godard bilinçli olarak: Hikâyeyi bölüyor Karakterleri anlamsız gibi konuşturuyor Renkleri ve sahneleri abartıyor Bazen film olduğunu hatırlatıyor Çünkü şunu demek istiyor: “Hayat da zaten böyle kopuk, mantıksız ve parçalı.” Filmin sonu ne demek? Ferdinand sonunda: Aradığı anlamı bulamıyor. Marianne’e de güvenemiyor Tam özgürlük de mümkün olmuyor Ve kendini yok ediyor. Bu da şunu simgeliyor: “Ne aşkta ne kaçışta gerçek bir kurtuluş yok.” Kafayı karıştıran şey aslında şu: Bu film: “Ne olacak?” sorusuna cevap vermez “Ne hissediyorsun?” diye sorar Yani: Mantıkla değil, hisle izlenmesi gereken bir film Kısaca özetlersek: Hikâye değil duygu filmi Karakterler gerçek insan değil fikirlerin temsili. Olaylar mantıklı değil çünkü hayat da öyle Çılgın Pierrot gibi bir filmde küçük görünen detaylar aslında en kritik anlamları taşır. Marianne’ın sürekli “Pierrot” demesi ve Ferdinand’ın “benim adım Ferdinand” diye diretmesi de bunlardan biri. “Pierrot” ne demek? “Pierrot” aslında sıradan bir isim değil. Fransız kültüründe: Üzgün, yalnız bir palyaço karakteridir Aşık olur ama karşılık bulamaz Hep biraz saf, biraz trajik Yani Marianne, Ferdinand’a isim değil rol biçiyor. Ona diyor ki: “Sen bu hikâyedeki üzgün, biraz komik, kaybeden aşıksın.” Ferdinand neden itiraz ediyor? Ferdinand’ın sürekli: “Benim adım Ferdinand.” demesi çok önemli. Çünkü: Kendi kimliğini korumaya çalışıyor Marianne’ın onu tanımlamasını reddediyor “Ben bir karakter değilim, gerçek biriyim” demek istiyor. Ama işin acı tarafı şu: Film ilerledikçe gerçekten “Pierrot”ya dönüşüyor. Yani: Aşkta kaybediyor, yalnızlaşıyor Trajik sona gidiyor Bu çatışma aslında ne anlatıyor? Bu küçük diyalog, filmin özeti gibi: “İnsan kendi kimliğini mi yaşar, yoksa başkalarının ona biçtiği rolü mü?” Marianne: Hayatı oyun gibi görüyor İnsanlara rol veriyor Ferdinand: Gerçeklik ve anlam peşinde Ama o oyunun içine çekiliyor Şimdi biraz sahneler ve detaylar 1. Renk kullanımı (özellikle kırmızı & mavi) Filmde sürekli: Kırmızı → tutku, şiddet, kaos Mavi → melankoli, düşünce Ferdinand genelde: Daha “mavi” bir karakter (düşünen, hüzünlü) Marianne: Daha “kırmızı” (ani, tehlikeli, canlı) Bu iki renk aslında onların ilişkisi. 2. Ferdinand’ın kitap okuması Ferdinand sık sık: Kitaplardan alıntılar yapar. Felsefi konuşur Bu ne demek? Adam “hayatı yaşamak” yerine anlamlandırmaya çalışıyor Ama Marianne: Yaşıyor, düşünmüyor Bu yüzden sürekli kopuyorlar. 3. Yolculuk (road trip meselesi) Kaçış hikâyesi gibi görünse de: Aslında kaçtıkları şey: Toplum. Sıkıcılık Kimlikleri Ama: Nereye giderlerse gitsinler kendilerinden kaçamıyorlar. 4. Final (en önemli kısım) Ferdinand’ın kendini patlatması: Bu sadece bir “ölüm” değil. Şu fikir: “Anlam bulamayınca insan kendini yok eder.” Ve ironik olan: Tam vazgeçer gibi oluyor Ama yine de geri dönemiyor Marianne neden böyle biri? Marianne çok net bir “gerçek insan” gibi yazılmamış. O biraz: Kaos. Özgürlük, tehlike gibi kavramların birleşimi. Ferdinand’ın aradığı şey aslında Marianne’da var gibi ama sürdürülebilir değil. Filmi tek cümleye indirirsek: “Özgürlük arayan bir adam, hayatı oyun gibi yaşayan bir kadınla karşılaşır ve sonunda hem aşkı hem kendini kaybeder.” Marianne’ın sevgisi: Daha anlık Daha yüzeysel. Daha “canı istediği kadar” Ferdinand’ınki ise: Derin, takıntılı Anlam yüklenmiş Yani aynı şeyi yaşamıyorlar. Marianne’ın aşk anlayışı Marianne için aşk: Bir oyun gibi Bir heyecan. Sıkılınca değiştirilebilen bir şey O yüzden: Bir anda çok yakın Bir anda uzak. Sonra başka birine gidebiliyor Bu yüzden izlerken “gerçek mi davranıyor?” hissi oluşuyor. Çünkü o: Tutarlı bir karakter değil, bir duygu hali. (Beyki bu yüzden kendisini tanımlarken 'Ben duygusalım.' diyor) Ferdinand’ın hatası ne? Ferdinand, Marianne’a: “anlam” yüklüyor. Onu kurtuluş gibi görüyor Hayatın cevabı gibi görüyor Kaçış yolu olarak görüyor Ama Marianne: Böyle bir yükü taşıyabilecek biri değil. Bu yüzden trajedi kaçınılmaz. Final sahnesi 1. İhanet: Marianne’ın başka biriyle olması: Bu sadece aldatma değil Ferdinand’ın kurduğu “anlam dünyasının çökmesi” Yani: Sevdiği kişi değil, inandığı şey yıkılıyor. 2. Ferdinand’ın tepkisi Onu öldürmesi: Aşk cinayeti gibi görünür ama aslında: “Hayalimi yok ettin” tepkisi 3. Dinamit sahnesi Ferdinand yüzünü maviye boyar ve dinamiti bağlar. Bu çok sembolik: Mavi → onun melankolisi, zihni Patlama → düşüncenin sonu Yani: “Düşünerek yaşadım, düşünerek yok oluyorum.” 4. Son anda vazgeçme En çarpıcı an: Fitili yaktıktan sonra “Ah ne yaptım ben?” der Bu çok insani bir an. Çünkü: Ölmek istemiyor aslında Ama geri dönüş yok Bu sahnenin anlamı İnsan bazen: Anlam ararken Aşkı abartırken Kaçış peşinde koşarken kendini geri dönülemez bir noktaya getirir. Küçük ama önemli detaylar 1. Film içinde film hissi Karakterler bazen: Tuhaf konuşur Doğal davranmaz Çünkü Godard şunu yapıyor: “Bu bir film” diyor sana sürekli. Yani: Gerçeklik algını bozuyor. 2. Ani müzikler ve kopmalar Sahneler: Bir anda kesilir Alakasız müzik girer Bu da: Hayatın düzensizliğini taklit ediyor. 3. Ferdinand = entelektüel yalnızlık Ferdinand aslında: Çok düşünen Ama yaşayamayayan biri Bu yüzden trajik: Hayatı analiz ediyor ama hissedemiyor. En önemli soru: “Ferdinand haklı mıydı yoksa Marianne mı?” Cevap: İkisi de eksik. Ferdinand → fazla anlam yüklüyor Marianne → hiç anlam yüklemiyor Film diyor ki: İnsan bu ikisinin arasında bir yerde olmalı. Devamı yorumda...

zelda_ 3 months ago

Plastik Rüya

Merve Bozcu

6 Gönderi

●20 Dakikalık kısa bir filmdi ve bunun dışında başka konuları işleyenler de var sanırım, belki onlara da bakarım. Şimdiki doktorları ve estetik belasını ürkütücü ve gerçek bir şekilde işlemişti diye düşünüyorum. Aslında botoksa ve dozunda bir estetiğe çok karşı biri…devamı

zelda_ 3 months ago

Leyla'nın Kardeşleri

Saeed Roustayi

103 Gönderi

●Aile olmak zor iş ve herkes gerçekten de anne, baba olmamalı ve son olarak neden erkeklerin çoğu kendi çekirdek ailesinden çok sülesindeki kendisini hiç umursamayan insanları umursar, onlar için kendi ailesini yani eşini ve çocuklarını ezer geçer. Anne ve babaya…devamı

zelda_ 3 months ago

Mukavemet

Soner Caner

36 Gönderi

●Filmin 40 dakikasını falan izledim az önce ve korkunçtu. Yeterince korkunç olaylar oluyor zaten dünyada ve ülkemizde ne yazık ki ve onların neredeyse hepsini bir şekilde duyuyor, görüyoruz zaten. Daha fazla devam edemedim hatta bu kadarını bile izlediğim için pişmanım…devamı

zelda_ 3 months ago

Harry Sally İle Tanışınca

Rob Reiner

69 Gönderi

●Birçok açıdan herhangi bir romantik komedi filmi olsa da sadece bir aşkı değil, bir bağ kurma meselesini de anlatıyor olması hoşuma gitti. Ayrıca oyunculukları da beğendim ve rollere yakıştırdım. Film sadece aşkı değil, arkadaşlığı ve evlilik, ilişki meselesini de işliyor…devamı

zelda_ 3 months ago

Uçurtmayı Vurmasınlar

Tunç Başaran

53 Gönderi

"Belki bir gün uçurtma olarak seni görmeye gelir İnci, Barış..." ●Biraz önce izledim bu filmi ve çok sevdim. Birbirinden farklı suçlara bulaşmış kadınların kaldığı bir hapishanede, dört duvar arasında geçiyor olay ama bu habishane bir aile apartmanı gibi birçok anlamda.…devamı

zelda_ 3 months ago

Ye Dua Et Sev

Ryan Murphy

59 Gönderi

☆ Yer yer spoiler var gibi... "Acını seviyorum. Beraber olduğumuz zamanları seviyorum. Bunu öylece bırakamam. Gözlerine baktığım zaman, yunusların el çırpmalarını duyuyorum." "Sevdiğim insanlara görünmez olurum. Ben geçirgen bir zarım. Eğer seni seversem, hepsi senindir. Param, zamanım, bedenim..." "İyileşebileceğim tek…devamı☆ Yer yer spoiler var gibi... "Acını seviyorum. Beraber olduğumuz zamanları seviyorum. Bunu öylece bırakamam. Gözlerine baktığım zaman, yunusların el çırpmalarını duyuyorum." "Sevdiğim insanlara görünmez olurum. Ben geçirgen bir zarım. Eğer seni seversem, hepsi senindir. Param, zamanım, bedenim..." "İyileşebileceğim tek yol birine delicesine aşık olmak." "Kırık bir kalbinin olması, en azından denediğini gösterir." "Bazen aşk uğruna dengeyi kaybetmek, yaşamın dengesinin bir parçasıdır." (Aşk, ilişkiler konusunda bana söylenmiş gibi hissettim) ●Film, modern hayatta anlam arayışı ve kişisel dönüşüm temalarını işliyor. Film üç bölüme ayrılıyor: İtalya (Eat) → Haz ve yaşamın tadını çıkarma Hindistan (Pray) → Maneviyat ve içsel arınma Endonezya/Bali (Love) → Denge ve aşk Ana karakter Liz’in (Julia Roberts) boşanma sonrası yaşadığı kimlik krizi ve kendini yeniden bulma yolculuğu anlatılıyor. Tek bir karakter üzerinden birçok konuya değiniyor aslında film. İnanç, aşk, sağlık, ilişkiler, dayanışma... Ve daha birçok şey. İnanç olmadan, herhangi bir şeye inanmadan yaşamak sanırım pek mümkün değil en azından bazılarımız için (Uzun zaman sonra ben de bu arayışın içine düştüm ama ne yapacağım, nasıl yapacağım hiç bilmiyorum?..) ve aşk hayata tutunmanın, hayatı ve insanları, dünyayı sevmenin hatta kendini gerçekten sevmenin yolu mu acaba (bu konuda kafam karışık yani öyle mi yoksa bir insanı sevmeden, aşkı tatmadan da en azından kendini sevmek mümkün mü? Yani filmin sonu aşka bağlanmalı mıydı gerçekten romantik komediler gibi, bilmiyorum belki evet, belki hayır? Belki de zamana göre değişen bir fikir bu?..) Başlayan her aşk uyuşturucu etkisi yapar, insanı mutlu ve özgür kılar ama sonra bağımlı hale getirir ve bağımlı olduğumuz insana ve güzelliklere ulaşamayınca bir harabeye döneriz. Çünkü aşk tehlikelidir, en güzel tehlikedir. İnsanın korkularını başına getirir çoğu zaman. Sonuç olarak inanç, aşk ya da başka bir şey insanı hep çeker, insan hep ihtiyaç duyar ve dolayısıyla insan hep arayıştadır. Aslında bu filme dair söyleyecek çok şeyim var gibi hissediyorum çünkü beklediğimden daha iyiydi benim için ve birçok kalbime dokunan cümlesi oldu, buna bayılıyorum♡

zelda_ 3 months ago

Veronique'in İkili Yaşamı

Krzysztof Kieslowski

23 Gönderi

Spoiler içeriyor ●Filmde iki kadın vardır: Polonya’da yaşayan Weronika Fransa’da yaşayan Véronique İkisi birbirinin aynısı ama birbirlerini tanımazlar. Aynı zamanda farklı yerlerde dünyaya gelen ikiz gibidirler. Weronika bir gün sahnede şarkı söylerken aniden kalbi sakışır ve ölür. Aynı anda Véronique açıklayamadığı bir…devamı●Filmde iki kadın vardır: Polonya’da yaşayan Weronika Fransa’da yaşayan Véronique İkisi birbirinin aynısı ama birbirlerini tanımazlar. Aynı zamanda farklı yerlerde dünyaya gelen ikiz gibidirler. Weronika bir gün sahnede şarkı söylerken aniden kalbi sakışır ve ölür. Aynı anda Véronique açıklayamadığı bir boşluk hissi yaşar. Hatta bunu babasına anlatırken "Sanki bir yas içindeyim." der. Ondan sonra film tamamen Véronique’in hayatına odaklanır. Bu filmde işlenen olaylar “ikizler” ya da “bilimsel bir olay” olarak açıklamaz. Daha çok görünmez bir bağ, bir “ruh yankısı” gibi sunar. Filmin temel meselesi: “Aynı hayatı iki kez yaşamak” ya da "Aynı hayatın iki bedende aynı anda yaşanması" Yönetmen burada belki de şu soruyu soruyor ve sordurtuyor bize: “Ya hayatımızın başka bir versiyonu daha varsa?” Weronika ve Véronique: Aynı zevklere, aynı yeteneklere sahip (ikisi de müziğe yatkın) Aynı kırılganlığa sahip Ama küçük farklar yüzünden hayatları farklı yönlere gidiyor. Weronika risk alıyor (bunu müzikle yapıyor): ölüyor Véronique sezgisel olarak geri çekiliyor: yaşıyor. Çünkü Weronika'nın deneyimi ona geçiyor ve o bunu yaşamadan yaşamış, tecrübe etmiş gibi gari çekilebiliyor. (En çok da bu açıdan garip ve anlaşılması biraz zor bir film sanırım) Yani film şunu söylüyor gibi: “Belki de içimizde bizi koruyan görünmez bir sezgi vardır.” Filmde klasik neden-sonuç ilişkisi yok. Bunun yerine: Sebepsiz duygular Açıklanamayan korkular Tanımadığın birine karşı yakınlık hissi Kukla ustası ve kontrol meselesi Filmde bir kukla ustası (aynı zamanda çocuk kitapları yazıyor ve Véronique onu doğru düzgün tanımadan seviyor, adam da onu bir anda sevdiğini söylüyor) (Alexandre) vardır. Bu karakter çok semboliktir. Kuklalar üzerinden şu fikir verilir: İnsanlar da görünmeyen iplerle yönlendiriliyor olabilir mi? Hayatımız gerçekten bizim seçimimiz mi? Sanki o da Véronique’i “yönlendiren” bir figür gibidir. Kieślowski bu filmde hikâyeden çok atmosfer kurar (Renkler mesela garip bir hissiyat yaratıyor insanda) Sarı-yeşil filtreler → rüya hissi Cam, yansıma, ışık → iki gerçeklik duygusu (sık sık cam detayını sunması, Véronique'nin elindeki, baktığın şeyleri ters gösteren renkli, cam top ve yer yer aynalara yer vermesi bundan) Yakın planlar → iç dünyaya odaklanma Film sanki gerçek değil de: “bir anı, bir rüya ya da bir his” gibi akar. (ki filmde de belli belirsiz rüyalardan bahseder ara ara Véronique yani gördüğü ya da gördüğünü zannettiği rüyalardan. Belki de o rüyaları gören o değildi, Weronikaydı ama o böyle hisseddiyordu...) Filmdeki müzikler, ruhsal bağın taşıyıcısı gibi. İki karakteri görünmez şekilde birleştiriyor. Müzik burada sadece arka plan değil, neredeyse karakter. Finalde: Film net bir cevap vermez. Ama şöyle düşünülebilir: Véronique sonunda daha “topraklanmış” bir hayata yönelir (Bir ağacın gövdesine dokunurkenki hali ve muhtemel hissi dikkate alınarak...) Babasının yanına döner Daha sade ve güvenli bir yolu seçer. Ama net bir şey yok, net bir şey söylenemez tabii. Yani Véronique kendisi olarak ve Weronika yerine yaşamayı tercih ediyor. Weronika’nın ölümü, Véronique’in yaşamasını mümkün kılar. Birinin yaşaması için diğerinin ölmesi gerek belki... Filmin özü şöyle okunabilir: Her insanın başka bir versiyonu olabilir Hayat küçük seçimlerle tamamen değişebilir Sezgi bazen akıldan daha güçlü ve geçerlidir Kendimize bile açıklayamadığımız bağlar vardır bazen içimizde. Garip bir filmdi, anlamadığım yerler de oldu, sıkıldığım anlar da oldu ama sevemedim diyemiyorum kesinlikle, sevdim de diyemem rahatça . Karışık ama yine de izlenmesi gerek bence.

zelda_ 3 months ago

Serçenin Gözyaşı

Aysun Akyüz

6 Gönderi

●Geçenlerde televizyonda ilk kez çıktığında izledim. Kadınların ne yazık ki eskiden beri yaşadığı acılar işlenmişti. İyiydi yani iyi işlenmişti, izlenebilir.