Insomnia (@insomnia)

Kitabımız 17. yüzyıl Fransa’sında geçen bir romantik dram ve manzum tiyatro eseri. Fakat döneminin çok ötesine geçen tarafı, aşkı yalnızca “kavuşmak” üzerinden anlatmaması. Rostand; güzellik ile çirkinlik, görünüş ile öz, gurur ile kırgınlık ve sevgi ile kendini değersiz görme arasındaki…devamıKitabımız 17. yüzyıl Fransa’sında geçen bir romantik dram ve manzum tiyatro eseri. Fakat döneminin çok ötesine geçen tarafı, aşkı yalnızca “kavuşmak” üzerinden anlatmaması. Rostand; güzellik ile çirkinlik, görünüş ile öz, gurur ile kırgınlık ve sevgi ile kendini değersiz görme arasındaki çatışmayı merkeze alıyor. Cyrano ise edebiyatta unutulması gerçekten zor karakterlerden biri. Olağanüstü zekası, keskin dili, şiire olan tutkusu ve cesaretiyle bulunduğu her ortamda kendini var edebiliyor. Fakat bütün bu özgüvenin altında, kendisini başkalarının gördüğü biçimiyle değerlendiren son derece kırılgan bir taraf var. Bence karakteri bu kadar etkileyici yapan da tam olarak bu çelişki: Başkalarına karşı fazlasıyla cesur olan bir insanın, kendisi söz konusu olduğunda ne kadar acımasız olabileceği. Kitabın en güçlü meselelerinden biri de güzellik kavramı. Rostand bize “güzel olan gerçekten güzel midir?” diye sorduruyor. İnsanları yüzleriyle, bedenleriyle veya toplumun onlar içini belirlediği ölçülerle değerlendirdiğimizde neleri kaçırdığımızı gösteriyor. Çünkü eserin asıl meselesi bir burnun büyüklüğünden çok daha fazlası: İnsanın kendisini sevilmeye layık görüp görmemesi. Cyrano’nun dili ise başlı başına hayranlık uyandırıcı. Mizah, şiir, zeka ve romantizm aynı cümlede buluşabiliyor. Özellikle onun hazırcevaplığı, aslında yalnızca eğlenceli diyaloglar yaratmak için kullanılmıyor; karakterin kendisini savunma biçimine dönüşüyor. Sözcükler onun hem kılıcı hem de kalkanı. “Kendi kendimin efendisiyim; kendi kendimin efendisi olmak yeter.” Bu söz, Cyrano’nun gururunu ve bağımsızlığını özetliyor. Onun için insanın en büyük zaferlerinden biri, başkalarının onayına ihtiyaç duymadan kendi öz değerini koruyabilmek. “Başkasının takdirinden çok, kendi vicdanının huzuru önemlidir.” Cyrano’yu özel yapan şey de burada. O kusursuz bir kahraman değil; gururlu, kırılgan, zaman zaman kendisine zarar verecek kadar fedakar ve kendi eksikliğine fazlasıyla takılı bir insan. Bu yüzden gerçek geliyor. Kendini sevmeyi öğrenememiş insanların nasıl sevebildiğini, görünüşün insanın gerçek değerini nasıl gölgeleyebildiğini ve insanın bazen kendi yaralarını mizahın, zekanın ve gururun arkasına nasıl saklandığını anlatan çok zarif bir eser. 👃

insomnia 15 hours ago

Zincirsiz

Quentin Tarantino

157 Gönderi

Başta intikam ve western filmi gibi görünse de aslında Tarantino’nun tür sinemasını, Amerikan tarihinin en karanlık dönemlerinden biriyle çarpıştırdığı oldukça bilinçli bir film. Üstelik bunu klasik “kölelik filmi” ciddiyetiyle değil; spaghetti western, kara mizah, aksiyon ve hatta masalsı anlatısını aynı…devamıBaşta intikam ve western filmi gibi görünse de aslında Tarantino’nun tür sinemasını, Amerikan tarihinin en karanlık dönemlerinden biriyle çarpıştırdığı oldukça bilinçli bir film. Üstelik bunu klasik “kölelik filmi” ciddiyetiyle değil; spaghetti western, kara mizah, aksiyon ve hatta masalsı anlatısını aynı potada eriterek yapıyor. Filmin senaryosu özgürlük ve intikamı birbirinden ayırmadan ilerliyor. Django’nun hikayesi yalnızca bir adamın sevdiği kadına ulaşma mücadelesi değil; aynı zamanda kendisine yıllarca biçilen kimliği reddedip kendi hikayesinin öznesi haline gelmesinin hikayesi. Filmin senaryosundaki en güçlü noktalardan biri ise şiddeti yalnızca fiziksel bir araç olarak kullanmaması. Dil de filmde en az silahlar kadar önemli. Karakterlerin nasıl konuştuğu, birbirlerine hangi kelimelerle hitap ettiği ve özellikle bazı karakterlerin kendi üstünlüklerini kanıtlamak için dili nasıl kullandıkları, güç ilişkilerini sürekli görünür hale getiriyor. Tarantino burada kelimeleri de birer silah gibi kullanıyor. Dr. King Schultz karakterini oynayan Waltz’un asıl başarısı karakteri sadece “zeki ve karizmatik adam” olarak oynamıyor. Schultz’un nezaketi, mizahı, entelektüel tarafı ve içinde bulunduğu dünyanın ahlaki çelişkileri aynı anda hissediliyor. Jamie Foxx ise Django’yu özellikle beden dili üzerinden kuruyor. Filmin başındaki django ile hikayenin ilerleyen bölümlerdeki django arasındaki fark yalnızca kostüm veya silah üzerinden değil, duruşundan, bakışından ve insanlarla kurduğu ilişkiden de hissediyorsunuz. Gelelim Calvin Candie karakterine DiCaprio kibarlık ile vahşeti aynı bedende birleştiriyor. Karakterin rahatsız edici tarafı bağırıp çağırmasında değil, aksine son derece medeni ve kontrollü görünebildiği anlardan geliyor. Bu da filmin ırkçılığı yalnızca kaba saba insanların problemi olarak göstermemesini sağlıyor. Burada tarantino’nun tartışmalı tarafına da değinmek gerekiyor, Django kölelik ve ırkçılık gibi son derece gerçek ve ağır bir tarihsel tramvayı intikam fantezisine dönüştürerek anlatıyor. Bu tercih bazı seyirciler için filmin en güçlü tarafıyken bazıları için problem olabilir. Çünkü tarantino tarihsel acıyı soğukkanlı bir dram olarak değil, seyircinin adalet duygusunu harekete geçiren stilize bir tür filmi olarak sunuyor. Dolayısıyla film “köleliğin gerçekliğini birebir anlatan tarihsel bir yapım” olarak değil, tarihsel tramvayı western ve intikam sineması aracılığıyla yeniden yorumlayan bir film olarak değerlendirilirse çok daha anlamı. Özgürlük, kimlik, güç, ırkçılık, performans, adalet ve intikam kavramlarını western sinemasının diliyle yeniden kuran bir film. Üstelik bunu akademik veya ağırbaşlı bir tarih anlatısı şeklinde değil, son derece eğlenceli, kanlı, komik, stil sahibi ve zaman zaman rahatsız edici bir Tarantino filmi olarak yapıyor. Filmi izlerken özellikle şuna dikkat etmek gerekiyor: Kim gerçekten güçlü, kim sadece güçlü görünmeye çalışıyor ve kim başkasının kurduğu sistemin içinde kendi rolünü oynuyor? “I like the way you die, boy.”

insomnia 1 day ago

Ranking of Kings

Sosuke Toka

5 Gönderi

“Ne kadar tatlı bir şey bu?” diye başlayıp, sonra bir bakmışsınız güç, iktidar, aile, önyargı, cesaret ve insan doğası üzerine düşündüren bir hikayenin içindesiniz. Hikayemizin merkezinde, kral olmayı hayal eden genç prens Bojji var. Bojji fiziksel olarak sağır ve konuşamıyor,…devamı

insomnia 1 day ago

İnsanlığımı Yitirirken

Osamu Dazai

174 Gönderi

Dazai’nin Yozo oba üzerinden anlattığı şey yalnızca “mutsuzluk” hikayesi değil. Daha rahatsız edici bir noktaya gidiyor: insanlarla aynı dünyada yaşayıp yine de onlara ait hissedememek. Yozo’nun insanları anlamakta zorlanmasından çok, insanların ondan beklediği “normal” davranışları yerine getirememe korkusu kitabın merkezinde…devamıDazai’nin Yozo oba üzerinden anlattığı şey yalnızca “mutsuzluk” hikayesi değil. Daha rahatsız edici bir noktaya gidiyor: insanlarla aynı dünyada yaşayıp yine de onlara ait hissedememek. Yozo’nun insanları anlamakta zorlanmasından çok, insanların ondan beklediği “normal” davranışları yerine getirememe korkusu kitabın merkezinde duruyor. Yozo’nun insanlara karşı geliştirdiği soytarılık, aslında mizahın arkasına saklanmış ciddi bir savunma mekanizması gibi okunabilir. İnsanları güldürdüğü sürece kabul edilebileceğine inanıyor fakat bu maske kalınlaştıkça gerçek benliğiyle arasındaki mesafe de büyüyor. Bence kitabın en acı taraflarından biride kendini saklamak zamanla kendini kaybetmeye dönüşebiliyor. Dazai’nin kendi yaşamıyla yozo arasında ciddi paralellikler bulunması da romanı daha çarpıcı kılıyor. Ancak bunu doğrudan “Dazai’nin otobiyografisi” diye okumak eserin ebedi katmanlarını azaltır. Yazarın yaşamındaki yabancılaşma, bağımlılık, başarısız intihar girişimleri ve topluma karşı mesafesi esere güçlü biçimde yansıyor fakat karşımızdaki karakter yine de ebedi olarak kurulmuş bir karakter. Kitap boyunca beni en etkileyen diğer şey dazai’nin okuru sürekli rahat bırakmamasıydı. Yozo’ya üzülüyorsunuz, sonra bazı davranışlarından rahatsız oluyorsunuz; bazen onu anlamaya çalışıyor, bazen de kendisine karşı fazlasıyla acımasız olduğunu düşünüyorsunuz. Dazai burada okurdan karakterini sevdirmesini istemiyor; onu anlamaya zorlayarak daha rahatsız edici bir şey yapıyor. “İnsanlardan korkuyordum” “Mutluluk nedir, bilmiyordum” kitabın genel ruhunu bu cümleler iyi özetliyor. Ama kitabı yalnızca depresyon, umutsuzluk veya “karanlık bir ruh hali” üzerinden değerlendirmek bence eksik kalır. Asıl meselelerden biri aidiyet. İnsan kendisi gibi davranamadığı bir toplumda ne kadar süre var olabilir? Sürekli oynadığı bir rol, sonunda gerçek kişiliğinin yerini alırsa geriye ne kalır?

insomnia 1 day ago

The Fragrant Flower Blooms with Dignity

N/A

21 Gönderi

Açıkçası ben bayılarak izledim. İzlerken sadece hikayeyi takip etmiyorsunuz karakterlerin duygusuna da ortak oluyorsunuz. Hem kalbimi yumuşattı hem de “insanlar birbirini tanımadan neden bu kadar kolay yargılıyor?” diye düşündürdü. Hikayemizin merkezinde Rintaro ve Kaoruko var. Birbirlerinden oldukça farklı çevrelerden gelen…devamı

insomnia 1 day ago

The Manipulated

Oh Sang Ho

26 Gönderi

“Bu adamın başına daha ne gelebilir?” Diye düşünürken bulacaksınız kendinizi diziyi izlerken. Cevap: Evet merak etmeyin daha fazlası gelecek. Dizimiz sıradan bir hayat yaşayan park tae jung’un işlemediği ağır bir suç nedeniyle bir anda hayatının altüst olmasıyla başlıyor. Hapse gönderilen…devamı“Bu adamın başına daha ne gelebilir?” Diye düşünürken bulacaksınız kendinizi diziyi izlerken. Cevap: Evet merak etmeyin daha fazlası gelecek. Dizimiz sıradan bir hayat yaşayan park tae jung’un işlemediği ağır bir suç nedeniyle bir anda hayatının altüst olmasıyla başlıyor. Hapse gönderilen tae jung, yaşadığı şeyin basit bir adli vaka olmadığını, bütün bu sürecin arkasında ahn yo han’ın olduğunu öğreniyor. Bundan sonrası klasik bir “masum adam adalet arıyor” hikayesinden çıkıp giderek daha büyük ve kişisel bir intikam oyununa dönüşüyor. “Bir insanın hayatı ne kadar kolay manipüle edilebilir ?” hikayemizin merkezinde bu soru var. Kanıtlar, sistem, insanlar ve hatta gerçeklik algısı bile karakterlerin aleyhine kullanılabiliyor. Dolayısıyla mesele yalnızca kimin suçlu olduğu değil gerçeğin kim tarafından, nasıl be ne amaçla üretildiği. Dizimiz tamamen yeni bir fikir ortaya koyuyor diyemem. Başrolümüz tae jung karakterinin başlangıçtaki sakin, sıradan haliyle yaşadığı travmalardan sonra dönüştüğü karakter arasındaki farkı oldukça iyi taşıdığını söylemem gerekiyor. Yalnızca fiziksel aksiyon değil, karakterin öfkesini ve çaresizliğini de izliyoruz. Ama benim için dizinin süprizi doh kyung soo. Yo han karakterini bağırıp çağıran kötü adam klişesiyle oynamak yerine daha kontrollü ve soğukkanlı bir şekilde oynaması karakteri çok daha rahatsız edici hale getiriyor. Adamın sakinliği bile başlı başına tehdit. Dizinin aksiyon tarafı oldukça iddialı. Yer yer sertleşen, temposunu yükselten ve görsel olarak kendini belli eden sahneler var. Yalnızca aksiyon, intikam dizisi olarak değerlendirmek haksızlık olur. Tabii kusursuz mu ? değil. Bazı noktalarda “tamam, senaryo beni biraz fazla ikna etmeye çalışıyor” dediğim yerler oldu. Mantık sınırlarını zorlayan birkaç tercihte göze çarpıyor. Ama buna rağmen dizinin temposu, atmosferi ve oyunculukları sayesinde “bir bölüm daha” dedirten tarafı ağır basıyor. ⚠️Ufak uyarı: Ben sakin bir Kore dizisi izleyeyim, biraz romantizm olsun herkes birbirine çay ikram etsin diyorsanız yanlış adrestesiniz. Burada çay yerine intikam servis ediliyor.

insomnia 2 days ago

Harakiri

Masaki Kobayashi

21 Gönderi

Filmimiz onur, iktidar, sınıf ve bireyin sistem karşısındaki konumunu sorgulayan, türünün sınırlarını aşan bir sinema başyapıtı. Masaki Kobayashi, samuray sinemasının alıştığımız “şeref, sadakat, savaşçı ruh” anlatısını alıp ters yüz ediyor. Hikayenin merkezinde, klanı çöktükten sonra efendisiz kalmış bir samuray Hashiro…devamıFilmimiz onur, iktidar, sınıf ve bireyin sistem karşısındaki konumunu sorgulayan, türünün sınırlarını aşan bir sinema başyapıtı. Masaki Kobayashi, samuray sinemasının alıştığımız “şeref, sadakat, savaşçı ruh” anlatısını alıp ters yüz ediyor. Hikayenin merkezinde, klanı çöktükten sonra efendisiz kalmış bir samuray Hashiro Tsugumo’nun güçlü bir klanın kapısına gelmesi var. Başlangıçta oldukça sade görünen bu karşılaşma, tsugomo’nun geçmişini anlatmasıyla birlikte bambaşka bir anlam kazanmaya başlıyor. Film de tam burada seyircinin algısıyla oynamaya başlıyor: Kime inanmalıyız ve gerçekten onurlu olan kim? Kobayashi bize cevapları hemen vermiyor; olayları ve karakterleri parça parça açıyor. Geçmişe yapılan dönüşler yalnızca hikayeyi anlatmak için değil, şu ana kadar gördüğümüz şeyleri yeniden değerlendirmemiz için kullanılıyor. Bu yüzden izlerken bir noktadan sonra adeta bir davayı çözüyorsunuz. Ve filmin asıl meselesi de burada ortaya çıkıyor: Onur gerçekten ahlaki bir değer mi, yoksa iktidarın kendi düzenini korumak için kullandığı bir araç mı? Kobayashi’nin eleştirisi doğrudan bushido (samurayların uymak zorunda olduğu askeri, ahlaki, etik kurallar) ve feodal hiyerarşiye yöneliyor. Bireyin, kendisinden çok daha güçlü bir sistem karşısında ne kadar çaresizleşebileceği anlatıyor. İktidarın kuralları koyduğu, sınıfın bu kuralları koruduğu ve bireyin ise o kuralların içinde nefes almaya çalıştığı bir dünya görüyoruz. Tatsuya Nakadai inanılmaz bir performans sergiliyor. Öfkeyle bağırarak değil, çoğu zaman sakinliği ile hissettiriyor. Yüzündeki küçük değişimler, suskunlukları ve karşısındaki insanlara bakışı bile başlı başına bir anlatım. Görsel olarak da film inanılmaz disiplinli. Siyah-beyaz görüntüler, simetrik kadrajlar, geniş ve boş mekanlar…Özellikle o avlu ve merdivenlerdeki karşılaşmalar, gücün fiziksel olarak bile nasıl konumlandırıldığını hissettiriyor. Filmin başındaki zırh, bana göre Harakiri’nin bütün meselesinin küçük bir özeti gibi. Dışarıdan bakıldığında ihtişamlı, güçlü ve saygın; fakat yakından baktığımızda içi boş bir sembol. Harakiri, bana göre “onur adına ne kadar fedakarlık yapılabilir?”sorusundan çok daha rahatsız edici bir soru soruyor: İnsanın onurunu koruması için önce kendi insanlığından vazgeçmesi gerekiyorsa, o düzen gerçekten onurlu mudur? İktidarın karşısındaki bireyi, sınıfsal eşitsizliği, kurumların ikiyüzlülüğünü ve “kutsal” kabul edilen değerlerin nasıl manipüle edilebildiğini anlatan zamansız bir film. 1962 yapımı olmasına rağmen hala bu kadar sert ve güncel hissettirmesi de zaten filmin büyüklüğünü anlatıyor. Şimdiden iyi seyirler diliyorum.

insomnia 2 days ago

Hong Kong Ekspresi

Kar-Wai Wong

76 Gönderi

Chunking Express benim için izledikten sonra zihnimizde yaşamaya devam edecek filmlerden. Wong kar wai’nin yaptığı şey oldukça basit görünen bir hikayeyi alıp; yalnızlık, tesadüf, zaman, arzu ve geçip giden insanlar üzerine şiirsel bir anlatıya dönüştürmek. Film iki ayrı hikaye üzerinden…devamıChunking Express benim için izledikten sonra zihnimizde yaşamaya devam edecek filmlerden. Wong kar wai’nin yaptığı şey oldukça basit görünen bir hikayeyi alıp; yalnızlık, tesadüf, zaman, arzu ve geçip giden insanlar üzerine şiirsel bir anlatıya dönüştürmek. Film iki ayrı hikaye üzerinden ilerliyor ama asıl ortak noktaları aşk değil, insanların birbirine yetişememe hali. Birini severken zamanın yanlış olması, birinin hayatımıza tam ihtiyacımız olan anda girip yine tam ihtiyacımız olmayan anda çıkması… kar wai romantizmi biraz böyle görüyor sanırım: İnsanlar birbirlerini buluyor ama aynı anda aynı yerde olmayı bir türlü beceremiyorlar. Hayat da zaten bunun için yeterince kötü bir senarist. :) Senaryoda en sevdiğim şey, olaylardan ziyade duyguların kendisini hikayenin merkezine koyması. Karakterlerin iç dünyalarını uzun açıklamalarla anlatmak yerine küçük ayrıntılarla kuruyor. Son kullanma tarihi geçen ananaslar, boş bir bar, bir kasetçide çalan müzik, geceleri tek başına yürüyen insanlar…Normalde hikayede dekor olarak kalabilecek şeyler burada karakterlerin duygularını anlatmaya başlıyor. Özellikle meşhur ananas sahneleri, zamanın ve bitişlerin film içerisinde nasıl somutlaştırılabileceğinin şahane bir örneği. Bir meyvenin son kullanma tarihinden koskoca bir ayrılık duygusu çıkarabilmek de kar wai’nin marifeti olsa gerek. Oyunculuklar da filmin büyüsünün büyük bir parçası. Takeshi kaneshiro’nun o melankolik ve biraz da sakar yalnızlığı, Brigitte lin’in gizemli karakterindeki mesafeli sertlikle çok güzel karşılaşıyor. İkinci hikayede ise Tony leung ve Faye wong filmin tonunu bambaşka bir yere taşıyor. Leung’un neredeyse hiçbir şeyi yüksek sesle söylemeden karakterin yalnızlığını taşıması ile Faye Wong’un enerjik, tuhaf ve hafiften kaotik hali arasındaki kontrast müthişşşşşş. Faye demişken California dreamin eşliğinde dans ettiği sahne sağolsun bu şarkıyı dinleyince artık akla gelen ilk şey oluyor kendisi. Şarkı filmde öyle rastgele kullanılmıyor; karakterlerin enerjisini, özgürlük arzusunu ve bulunduğu dünyayla arasındaki mesafeyi neredeyse tek başına anlatıyor. Aynı şarkının tekrar tekrar dönmesine rağmen sıkıcı değil, aksine karakterin ruh halinin bir parçasına dönüşüyor. Görüntü yönetimi ise başlı başına başka bir mesele. Film Hong Kong’u sadece bir şehir olarak göstermiyor; kalabalığı, neon ışıkları, dar koridorları; hızlı hareketleri ve bulanık görüntüleri karakterlerin zihinsel karmaşasının bir uzantısına dönüştürüyor. Bazen kamera karakterlerden bile daha huzursuz. Zaman geçiyor ama insanın bazı duyguları geçmek konusunda pek işbirlikçi değil. Film aşkla ilgili olmaktan çok, insanların hayatımızda bıraktığı izlerle ilgili. Bazı insanlar hayatımıza uzun yıllar kalmak için girmez. Bazen birkaç gün, birkaç konuşma, birkaç tesadüf yeter. Sonra hayat devam eder ama o insanın bıraktığı küçük bir ayrıntı bir yerlerde yaşamaya devam eder. Bir şarkıda, bir sokakta, bir yiyecekte, bir saatte belki de artık hiç kullanmadığınız bir eşyanın içinde. O yüzden bu filmi sadece “Wong Kar Wai’nin romantik filmi” diye tanımlamak bana eksik gelir. Bence izlenmesi gereken değil, hissedilmesi gereken filmlerden. Şimdiden iyi seyirler diliyorum.🍍

insomnia 2 days ago

You and Everything Else

Song Hye Jin

9 Gönderi

Başta aşk hikayesi gibi görünse de aslında daha fazlasını anlatıyor çünkü insan ilişkilerinin en karmaşık taraflarına dokunan bir yapım. Dizinin güçlü yanı insanların birbirine karşı hissettiği ama çoğu zaman dile getiremediği şeylere odaklanması. Yakınlık, kıskançlık, kırgınlık, beklenti, sevgi ve mesafe……devamı

insomnia 2 days ago

Kotaro Lives Alone

Mami Tsumura

15 Gönderi

Bu anime hakkında sizlere söyleyebileceğim ilk şey şu “ben sadece tatlı bir çocuk animesiyim” diyerek kapıdan girip, insanın duygusal bagajını karıştıranlardan. İlk başta oldukça basit bir hikayesi varmış gibi görünüyor. Yalnız yaşayan, kendine has konuşma tarzı ve fazlasıyla ciddi tavırları…devamıBu anime hakkında sizlere söyleyebileceğim ilk şey şu “ben sadece tatlı bir çocuk animesiyim” diyerek kapıdan girip, insanın duygusal bagajını karıştıranlardan. İlk başta oldukça basit bir hikayesi varmış gibi görünüyor. Yalnız yaşayan, kendine has konuşma tarzı ve fazlasıyla ciddi tavırları olan küçük bir velet; etrafındaki yetişkinler ve gündelik hayat… Fakat izlemeye devam ettikçe böyle görünen bir dünyanın altında çok daha ciddi bir mesele olduğunu fark ediyorsunuz. Bence bu animenin en başarılı olduğu nokta çocukluk ve yalnızlık kavramlarını romantizme etmemesi. Bir çocuğun kendi ayakları üzerinde durabilmesini “ne kadar güçlü ve olgun” diye alkışlamak yerine, bunun arkasında hangi koşulların bulunabileceğini düşündürüyor. Üstelik bunu seyircinin kafasına mesajları çivileyerek değil, küçük detaylarla ve karakterlerin davranışları üzerinden yapıyor. Kotaro karakteri bu yüzden yalnızca “sevimli anime çocuğu” değil. Karakterlerin kendine özgü tavırları ve dünyayı algılama biçimi ilk etapta komik geliyor fakat zamanla onun davranışlarına daha farklı anlamlar yüklemeye başlıyorsunuz. Bir karakterin hayatına flash back yapmak yerine davranışları, tavırlarıyla tanıtma yapılması başarılı bir tercih. Yetişkin karakterlerin kusursuz insanlar olarak yazılmaması çok hoşuma gitti. Her birinin kendi eksiklikleri, hayatla mücadele biçimleri ve insan ilişkilerine bakışları var. Anime farklı insanların birbirlerinin hayatına nasıl dokunabildiğini de anlatıyor.” Aile dediğimiz şey yalnızca biyolojik bağ mıdır?” sorusunu doğrudan ders verir gibi sormadan hikayenin içine yerleştiriliyor. Sevginin bazen büyük cümlelerden ziyade birini fark etmek, dinlemek, yanında olmak ve onun ihtiyaçlarını gerçekten önemsemek üzerinden gösterilebileceğini hatırlatıyor. Animasyon tarafında da gösterişten ziyade anlatıma önem verilmiş. Çok yüksek tempolu veya görsel şov üzerine kurulu bir anime değil; zaten hikayenin ihtiyacı da bu değil. Mizahla hüznün birbirini bozmadan yan yana durabilmesi gerçekten kolay bir şey değil ve anime bunu oldukça doğal yapıyor. Bu anime “ tatlı ve duygusal bir anime” tanımının biraz ötesinde. Çünkü çocukluk üzerinden aslında yetişkinliğin sorumluluklarını, insanların birbirine karşı görünmez yükümlülüklerini, yalnızlığın farklı biçimlerini ve sevginin nasıl gösterildiğini sorgulatıyor. İzlerken “ben neden şimdi insan ilişkileri üzerine düşünmeye başladım” diyebilirsiniz. Ve evet kotaro’nun o aşırı ciddi halleri karşısında benim de içimdeki bütün yetişkinlik duygusu istifa etti. :,)