(@) - Raf

zelda_ 1 month ago

Benim Adım Khan

Karan Johar

43 Gönderi

●Sonunda ne olmuştu? Çok uzun zaman oldu, hatırlayamıyorum maalesef ama güzeldi.

zelda_ 1 month ago

Lion

Garth Davis

113 Gönderi

●Yıllar önce izlemiştim ve çok beğenmiştim. Hep "Ben olsam ne yapardım Saroo yerinde, nasıl dayanırdım?" diyip durdum.

zelda_ 1 month ago

It’s Okay!

Kim Hye-young

4 Gönderi

●Klasik yanları da vardı, kendine has yanları da. Fena değil yani izlenebilir

zelda_ 1 month ago

A Visitor to a Museum

Konstantin Lopushanskiy

7 Gönderi

Spoiler içeriyor "Tanrım, benim insan. Nereye gideyim?" ●ChatGBT'nin Yorumu: Pastitel Muzeya, Konstantin Lopushansky’nin yönettiği, anlaşılması özellikle zor, ağır ve alegorik bir film. 1. Temel dünya: Ne oluyor bu filmde? Film aslında bir kıyamet sonrası dünyada geçiyor. Büyük bir felaket olmuş (nükleer/ekolojik ima…devamı"Tanrım, benim insan. Nereye gideyim?" ●ChatGBT'nin Yorumu: Pastitel Muzeya, Konstantin Lopushansky’nin yönettiği, anlaşılması özellikle zor, ağır ve alegorik bir film. 1. Temel dünya: Ne oluyor bu filmde? Film aslında bir kıyamet sonrası dünyada geçiyor. Büyük bir felaket olmuş (nükleer/ekolojik ima edilir ama net söylenmez) Dünya büyük ölçüde yok olmuş İnsanlık ikiye ayrılmış: “Normal” insanlar (ama aslında onlar da yozlaşmış) “Dejenere/ mutasyona uğramış insanlar” (filmde gördüğün garip, tuhaf davranan kişiler) Denizin çekilmesi ve tekrar gelmesi olayı da önemli: Gelgit olduğunda denizin altındaki “müze” ortaya çıkıyor Filmdeki adamın amacı da bu müzeye ulaşmak 2. Ana karakterin amacı ne? Baş karakterin net bir adı yok (bu da bilinçli). Onun amacı: Denizin altındaki müzeye gitmek. Ama bu sadece fiziksel bir hedef değil. Bu müze: İnsanlığın geçmişinin kalıntısı Medeniyetin “hatırası” Belki de Tanrı’nın terk ettiği bir dünyanın son kutsal mekânı Yani adam aslında: “İnsanlık neydi, neye dönüştü ve hâlâ bir anlam kaldı mı?” sorusunun peşinde. Bu yüzden karakter biraz: Bir hac yolcusu Bir peygamber figürü. Ya da sadece anlam arayan son insan 3. O garip insanlar kim? Filmde gördüğün: Garip hareket eden anlaşılmaz konuşan, ritüeller yapan insanlar Bunlar “dejenere olmuş” insanlar. Ama film burada basit bir “onlar kötü / biz iyi” demiyor. Asıl terslik şu: “Normal” insanlar → zalim, dışlayıcı, kibirli “Mutant” insanlar → daha saf, daha masum hatta daha “insan” Yani film şunu söylüyor: Belki de asıl insanlığını kaybedenler, kendini “normal” sananlar. Bu çok Tarkovskyvari bir fikir (zaten film ton olarak Andrei Tarkovsky’ye çok yakındır). 4. Deniz sahnesi ne anlatıyor? Deniz sahnesi filmin en önemli metaforlarından biri. Deniz: Hem yok oluş (her şeyi yutmuş) Hem geçmişin mezarı Hem de arındırıcı bir güç Gelgit olayı: Müzenin ortaya çıkması → geçmişle yüzleşme fırsatı Ama sadece kısa bir süreliğine Yani: İnsanlık geçmişine ancak “kısa anlarda” bakabiliyor, sonra tekrar unutuyor. Denize yürüyüş sahneleri: Bir tür ritüel Bir tür iman sınavı 5. Müze neyi temsil ediyor? Müze çok kritik. Orası: Eski dünyanın kalıntıları Sanat, kültür, bilgi ama artık ölü şeyler Adam müzeye ulaştığında aslında şunu görüyor: “İnsanlık bir zamanlar büyüktü ama artık sadece kalıntılar var.” Ve şu soru doğuyor: Bu kalıntılar hâlâ bir anlam taşıyor mu, yoksa her şey boş mu? 6. Filmin genel teması Film aslında şunları sorguluyor: İnsanlık kendini yok etti mi? Medeniyet sadece geçici bir şey miydi? İnanç olmadan insan yaşayabilir mi? “Normal” olmak gerçekten ne demek? Ve en önemlisi: İnsanlık kurtarılabilir mi, yoksa çok mu geç? 7. Neden bu kadar anlaşılması zor? Çünkü film: Açık açıklama yapmaz Diyalogdan çok görüntüyle anlatır Olay değil durum ve his anlatır Bu yüzden film:“Anlaşılmak” için değil “Hissedilmek ve yorumlanmak” için yapılmış Finalde fiziksel olarak ne oluyor? Adam sonunda: Gelgiti bekliyor Denizin çekilmesiyle müzeye doğru yürüyor Büyük bir çabayla oraya ulaşıyor Ama önemli olan şu: Bu bir “zafer” gibi hissettirilmez. Daha çok yorucu, ağır ve kaçınılmaz bir yolculuk gibi verilir. Müze sahnesi: Gerçek mi, halüsinasyon mu? Burası çok kritik. Film açıkça söylemez ama iki güçlü yorum var: Gerçekten müzeye ulaştı Fiziksel olarak geçmişin kalıntılarını gördü Ama orada “yaşayan” bir şey yok Her şey ölü, terk edilmiş, anlamsız Yani: İnsanlığın mirası var ama ruhu yok. Bu bir içsel/ruhsal deneyim Daha güçlü yorum genelde bu: Adam aslında bir tür trans / vizyon yaşıyor Müze → onun zihninde insanlığın anlamı Yolculuk → içsel bir yüzleşme Yani: Müze dışarıda değil, adamın içinde. Deniz yürüyüşü aslında ne? O sahne sadece fiziksel değil. Şöyle okuyabilirsin: Deniz = kaos/ bilinçdışı/ yok oluş Yürüyüş = inanç testi Adam: Her şeye rağmen yürümeye devam ediyor. Mantıklı bir sebep yok Ama yine de gidiyor Bu çok önemli: Bu bir inanç eylemi, rasyonel bir karar değil. O “garip insanlar” finalde ne ifade ediyor? Finale doğru onların varlığı daha da anlamlı hale geliyor. Çünkü: Onlar dışlanmış Ama aynı zamanda daha “doğal” ve saf Şu fikir ortaya çıkıyor: Belki de insanlığın geleceği, “bozulmuş” sandığımız o varlıklarda. Yani film tersine çeviriyor: “Normal” insanlar → ruhunu kaybetmiş “Mutantlar” → hâlâ bir tür insanlık taşıyor Adam neyi buluyor? En kritik soru bu. Cevap biraz sert: Aslında hiçbir şey bulmuyor. Ama bu “boşuna” olduğu anlamına gelmez. Çünkü: Yolculuk → sonucun kendisinden daha önemli Arayış → anlamın kendisi Yani: Anlam, ulaşılan yerde değil, aramanın kendisinde.(Birçok büyük yönetmenin bize gösterdiği, izlettiği şeyin bu olduğunu anladım son zamanlarda. Aslında hayatın kendisi de öyle yani hep bir arayış, hep bir yolda olma hali ve dolayısıyla hep bir umut...) Adamın yürümeye devam etmesi başlı başına bir şey söylüyor: “Her şey yok olsa bile, anlam aramak bitmez.” Finalin özü (çok net) Filmin finalini tek cümleye indirirsek: İnsanlık çökmüş olabilir ama insanın anlam arayışı hâlâ yaşıyor.

zelda_ 1 month ago

Kadın

Nadim Güç

5 Gönderi

●Daha önce de demiştim televizyonda çıkan saçma sapan, basit ve sadece entrika üzerine kurulu dizileri pek izlemem ve buraya eklemem ama yıllar önce izlediğim bu dizi gerçekten güzeldi. Elbette onun da saçma sapan yanları vardı ama genel olarak bakıldığında güzeldi…devamı

zelda_ 1 month ago

Çizgili Pijamalı Çocuk

Mark Herman

324 Gönderi

●Kitabını da okumuştum diye hatırlıyorum. Bazen burda görünce aklıma geliyor izlediklerim ve okuduklarım. Burayı sonradan açtığım için. Acı gerçekler diyorum bu film için ve o acı gerçekler hâlâ bir yerlerde, bir şekilde devam ediyor ne yazık ki.

zelda_ 1 month ago

A Ay

Reha Erdem

6 Gönderi

"Çocukların duası kabul olurmuş. Benim artık dualarım da kabul olmayacak. Her şey işte böyle yarım..." ●A Ay, Reha Erdem’in ilk uzun metraj filmi ve Türk sinemasında oldukça şiirsel, deneysel ve alışılmadık bir yapıt olarak kabul edilir. Film, 11–12 yaşlarındaki Yekta’nın…devamı"Çocukların duası kabul olurmuş. Benim artık dualarım da kabul olmayacak. Her şey işte böyle yarım..." ●A Ay, Reha Erdem’in ilk uzun metraj filmi ve Türk sinemasında oldukça şiirsel, deneysel ve alışılmadık bir yapıt olarak kabul edilir. Film, 11–12 yaşlarındaki Yekta’nın etrafında döner. Yekta, annesiz büyüyen bir çocuktur. Dedesi ve katı kuralları olan halasıyla eski bir köşkte yaşar. Annesi yıllar önce bir kayığa binip gitmiş ve geri dönmemiştir. Yekta, bir gün annesini gördüğüne inanır (bir kayıkta uzaklaşırken). Ama kimse ona inanmaz. Bunun üzerine Yekta da annesinin peşinden gitmek ister. 1. Hikâyeden çok atmosfer Bu film klasik anlamda olay örgüsü olan bir film değil. Olaylar kopuk ve rüya gibi ilerler Mantıksal değil, duygusal ve sezgisel bir anlatım vardır. Zaman sanki donmuş gibidir Bu yüzden izlerken “ne oluyor?” yerine “bu bana ne hissettiriyor?” diye bakmak gerekir. Film, çocuk zihninin dünyayı algılayışını taklit eder. 2. Gerçek ile hayal iç içe Yekta’nın annesini görmesi: Gerçek mi? Hayal mi? Bir travmanın yansıması mı? Film bunu asla netleştirmez. Bu yüzden: Anne = hem gerçek bir kişi hem de özlem, kayıp ve bilinçaltının bir sembolüdür Yani film aslında bir “kayıp duygusu” filmi. 3. Mekân: Ada ve köşk Film Büyükada’da geçer ve bu çok önemli: Ada = dünyadan kopukluk Köşk = geçmişe hapsolmuşluk Kapalı alanlar = psikolojik sıkışmışlık Yekta’nın iç dünyasıyla mekân birebir örtüşür. 4. Siyah-beyaz estetik Film siyah-beyazdır ve bu bilinçli bir tercih: Zamansızlık hissi verir Rüya / kabus arası bir atmosfer yaratır Gerçeklikten uzaklaştırır Film adeta bir “anı” gibi görünür, yaşanan bir şey gibi değil. 5. Temalar Filmde öne çıkan ana temalar: Kayıp (anne figürü) Yalnızlık, çocukluk travması Bellek ve hatırlama Filmin adı neden “A Ay”? “A Ay” adı bilinçli olarak anlamsız gibi görünen ama sembolik bir isimdir. 1. “Ay” (Moon) sembolü Ay genelde şunları temsil eder: Gece / bilinçaltı Kadınlık / anne figürü Uzaklık ve ulaşılamayan şey Yekta’nın annesi de aynen böyle: uzak, gizemli, erişilemez 2. “A” harfi ne olabilir? Kesin bir açıklama yok (bu da filmin ruhuna uygun), ama yorumlar: “A” = başlangıç (alfabenin ilk harfi) “A” = bir sesleniş (çocuğun çağrısı gibi) “A” = eksik, tamamlanmamış bir şey “A Ay” = ulaşılamayan bir şeye yapılan ilk çağrı gibi düşünülebilir. 3. Bir çocuk dili gibi Başlık biraz garip ve “tam oturmamış” gelir. Bu bilinçli olabilir çünkü: Çocuklar dili tam kuramaz Duygular kelimelere sığmaz “A Ay” bir çocuğun dünyayı adlandırma biçimi gibi. Kısa yorum (özeti) “A Ay”: Bir hikâye anlatmaz, bir ruh hali kurar. Bir çocuğun gözünden kayıp ve yalnızlığı anlatır. Türk sinemasında alışılmış anlatıyı kıran ilk filmlerden biridir ☆Garip bir filmdi. Belki bir ara daha detaylı araştırırım?..

zelda_ 1 month ago

İz Sürücü

Andrei Tarkovsky

42 Gönderi

Spoiler içeriyor ●CHATGBT'NİN Yorumu: Stalker, Andrei Tarkovsky’nin en yoğun, en çok katmanlı ve en zor yorumlanan filmlerinden biridir. Bu filmi “anlatmak”tan çok, katman katman açmak gerekir; çünkü Tarkovsky’nin kendisi bile tek bir doğru yoruma karşıdır. 1. Temel Hikâye (Ama sadece yüzeyde) Filmde…devamı●CHATGBT'NİN Yorumu: Stalker, Andrei Tarkovsky’nin en yoğun, en çok katmanlı ve en zor yorumlanan filmlerinden biridir. Bu filmi “anlatmak”tan çok, katman katman açmak gerekir; çünkü Tarkovsky’nin kendisi bile tek bir doğru yoruma karşıdır. 1. Temel Hikâye (Ama sadece yüzeyde) Filmde üç karakter vardır: Stalker (rehber) Yazar (sanatçı) Profesör (bilim insanı) Bu üçlü, “Zone (Bölge)” denilen yasaklı bir alana gider. Bu bölgede: Doğa fizik kurallarına uymaz. Tehlikelidir Ve en önemlisi: “Oda” (The Room) vardır Bu oda, insanların en derin arzularını gerçekleştirir. Ama kritik nokta şu: Bu “arzular”, kişinin bilinçli istekleri değil, gerçek iç dünyasıdır. 2. Yolculuk = Fiziksel değil, zihinsel Film aslında bir “macera” değildir. Olay örgüsü çok minimaldir. Asıl olan yolculuğun kendisidir Bu yolculuk, insanın iç dünyasına iniştir Zone’a gitmek: Kendi bilinçaltına girmek demektir 3. Karakterler neyi temsil eder? Stalker → İnanç / Ruh / Umut. Zone’a inanır İnsanları oraya götürür ama kendisi girmez Bir tür “peygamber” ya da “rehber” Yazar → Sanat / Şüphe / Ego. İlham arar Ama aynı zamanda kendine güvenmez Gerçek arzularından korkar Profesör → Bilim / Akıl / Kontrol Zone’u anlamak ister Hatta yok etmek ister (bombayla) Bu üçü birlikte: İnsanlığın üç yönü: inanç – sanat – bilim 4. Zone nedir? Zone’un tek bir anlamı yok. Ama en güçlü yorumlar: 1. Bilinçaltı Tuzaklar = bastırılmış korkular Kuralların değişmesi = psikolojik karmaşa 2. İnanç alanı Mantık burada işlemez “İnanmadan ilerleyemezsin” 3. Dünya eleştirisi Dış dünya: gri, mekanik, ruhsuz Zone: canlı, renkli, gizemli Filmde Zone’a girince renklerin değişmesi bunu açıkça gösterir. 5. En kritik fikir: “İnsan ne ister?” Film şu soruyu sorar: “Gerçekten ne istiyoruz?” Ama cevap korkutucu: İnsan, düşündüğü şeyi değil, içten içe bastırdığı şeyi ister Bu yüzden: Oda’ya girmek tehlikelidir Çünkü: Kendinle yüzleşmek zorundasın Ve bu yüzleşme yıkıcı olabilir 6. Neden kimse Oda’ya girmez? Filmin zirve noktası budur. Üçü de kapıya kadar gelir ama girmez. Çünkü: Yazar: kendi sahte olduğunu fark eder Profesör: insanlığın bunu hak etmediğini düşünür Stalker: inancının kırılmasından korkar Yani: İnsan, kendi gerçeğiyle yüzleşmekten kaçar 7. Tarkovsky’nin sinema dili a) Uzun planlar Ortalama plan süresi çok uzundur İzleyiciyi düşünmeye zorlar b) Zamanın akması Hikâye ilerlemez, zaman hissedilir c) Mekân kullanımı Harabe, su, paslı metal, çürüyen dünya hissi d) Ses tasarımı Müzik ve doğal sesler iç içe geçer Gerçeklik ile rüya arasındaki çizgi silinir 8. Final: Umut mu, umutsuzluk mu? Filmin sonunda: Hiçbir şey “gerçekleşmez” Ama bir şey değişir. Stalker’ın kızı (Monkey): Telekinetik güç gösterir Bu sahne: İki şekilde yorumlanır: 1. Umut: İnsanlıkta hâlâ mucize vardır İnanç tamamen ölmemiştir 2. Tehlike: İnsan artık gerçeklikten kopmuştur Yeni bir “gariplik” doğmuştur 9. Filmin ana temaları 1. İnanç vs Akıl Bilim açıklayamaz ama inanç da kırılgandır 2. Arzu İnsan ne istediğini bilmez, bilirse de korkar 3. Anlam arayışı Modern dünya anlamsızdır İnsan bir “Zone” arar 4. Umut ve sevgi Tarkovsky’ye göre: İnanç ve sevgi, insanı ayakta tutan tek şeydir (Çok garip daha bir iki gün önce burdan bana 'Sence ruh ne ile beslenir, güçlenir?' gibi bir soru soran bir arkadaşa bu cevabı verdim yani inanç ve sevgi dedim) 10. En sade özet Stalker şunu anlatır: İnsan, hayatın anlamını dışarıda arar Ama o anlam, aslında kendi içinde saklıdır Ve çoğu insan, onu bulmaktan korkar ☆Devamı yorumlarda...

zelda_ 1 month ago

Ayna

Andrei Tarkovsky

33 Gönderi

"İnanılmaz bir şekilde aynı rüyayı görüp duruyorum. Beni keder dolu bir sevgiyle sevdiğim eve götürüyor." ●Zerkalo, Andrei Tarkovsky’nin en kişisel, en parçalı ve en “rüya gibi” filmi. Hatta birçok eleştirmen için bu film, onun sinemasının özü. 1. Film ne anlatıyor?…devamı"İnanılmaz bir şekilde aynı rüyayı görüp duruyorum. Beni keder dolu bir sevgiyle sevdiğim eve götürüyor." ●Zerkalo, Andrei Tarkovsky’nin en kişisel, en parçalı ve en “rüya gibi” filmi. Hatta birçok eleştirmen için bu film, onun sinemasının özü. 1. Film ne anlatıyor? (Ama klasik anlamda “konu” yok). Film aslında tek bir karakterin—adı bile net söylenmeyen, genelde Aleksey olarak kabul edilen bir adamın— çocukluğu, annesi, babası, savaş dönemi ve yetişkinliği üzerine hatırladıklarının parçaları. Ama bu hatırlama: kronolojik değil mantıklı bir sıraya bağlı değil rüya, anı, hayal ve gerçek iç içe Yani film, bir hikâye anlatmaz; bir zihnin içinden geçmeni sağlar. 2. Yapı: Hafızanın mantığı Film üç ana zaman düzleminde akar: Çocukluk (1930’lar) Savaş dönemi (1940’lar) Yetişkinlik (1970’ler) Ama bunlar lineer değildir. Bir sahne rüyaya dönüşür, rüya arşiv görüntüsüne bağlanır, sonra tekrar çocukluğa geçilir. Bu yapı aslında şunu taklit eder: İnsan hafızası Hafıza: sıralı değildir tetikleyicilerle çalışır (bir ses, bir rüzgâr, bir görüntü) geçmiş ve şimdi aynı anda yaşanır 3. Anne figürü (Filmin kalbi) Filmdeki en güçlü figür anne (Maria). İlginç bir şey: Aynı oyuncu hem anneyi hem de Aleksey’in karısını oynar Bu ne demek? Tarkovsky’nin bilinçaltında: anne sevgisi, kadınlarla kurulan ilişki, geçmiş ve şimdi birbirine karışmış durumda Anne: fedakâr ama kırılgan güçlü ama yalnız. Sevgi dolu ama ulaşılmaz Film aslında büyük ölçüde: anneye duyulan özlem ve suçluluk hissi 4. Baba figürü: Yokluk Baba fiziksel olarak neredeyse yoktur. Ama sesi vardır (şiirleriyle). Bu baba: uzakta, ulaşılmaz, idealize edilmiş Ve bu da şunu yaratır: Eksiklik duygusu Tarkovsky’nin kendi babası Arseny Tarkovsky’dir ve filmde onun şiirleri kullanılır. Bu yüzden film: sadece görsel değil aynı zamanda şiirsel bir deneyim 5. Doğa, su, rüzgâr: Tarkovsky dili Filmde sürekli şunları görürsün: yağmur, rüzgârda sallanan otlar, su damlaları, ateş Bunlar sadece estetik değil, anlam taşır: Su: hafıza, akış, zaman Rüzgâr: görünmeyen ama hissedilen şeyler bilinçaltı Ateş: dönüşüm, yıkım ve arınma Tarkovsky’nin sinemasında doğa: karakterlerin iç dünyasının dışa vurumudur 6. Zaman anlayışı Tarkovsky sinemayı şöyle tanımlar: “Zamanı yontmak” Zerkalo’da zaman: ilerlemez, katlanır, üst üste biner Geçmiş: bitmiş bir şey değildir hâlâ yaşanır Bu yüzden filmde: çocukluk sahneleri “anı” değil, şu anda oluyor gibi hissettirir 7. Belgesel görüntüler (Tarih ve birey) Filmde araya giren gerçek arşiv görüntüleri vardır: savaş, politik olaylar, göçler Bu ne yapar? Bireysel hafızayı kolektif hafızaya bağlar Yani: Aleksey’in hikâyesi = Sovyet tarihinin bir parçası 8. Neden bu kadar parçalı? Çünkü film şunu söylemeye çalışır: “Hayat anlamlı bir hikâye değildir.” Biz sonradan anlam yükleriz. Ama yaşarken: her şey dağınık, kopuk, yarım Film bu “dağınıklığı” olduğu gibi verir. 9. Temalar (Filmin özü) 1. Hafıza ne kadar güvenilir? Gerçek mi, yeniden yazılmış mı? 2. Suçluluk anneye karşı, geçmişe karşı, kaçırılan şeylere karşı 3. Özlem çocukluğa, saflığa, kaybedilmiş zamana 4. Kimlik “Ben kimim?” Geçmişim mi, şu anım mı? 10. Finali nasıl okumalı? Film klasik bir son vermez. Ama hissiyat olarak: Bir tür kabulleniş, geçmiş değiştirilemez, hatalar silinemez ama hatırlamak bir tür arınmadır Sonuç: Bu film neden zor ama önemli? Zerkalo: izlenmez → yaşanır anlaşılmaz → hissedilir Bu film: bir hikâye değil, bir bilinç deneyimi ☆Sonuç olarak biraz karışık ve anlaşılması hatta izlenmesi zor bir film ama güzeldi benim için. Belki bir gün tekrar izlerim.

zelda_ 2 months ago

Mustang

Deniz Gamze Ergüven

47 Gönderi

●Bir süre önce izledim bu filmi ve daha güzel, farklı bir şey sanmıştım. Genel olarak beğenmedim, en önemlisi kızlar arasındaki kardeşlik bağı çok zayıf ve saçmaydı. Pek bir şey diyemiyorum, sevemedim. Ama hoşuma giden daha doğrusu beni etkileyip hep aklımda…devamı